Cupitor et Peregrinus

High Hopes

2011-09-20T12:59:00.003+03:00

PINK FLOYD - The Division Bell (1994)

Beyond the horizon of the place we lived when we were young
In a world of magnets and miracles
Our thoughts strayed constantly and without boundary
The ringing of the division bell had begun

Along the Long Road and on down the Causeway
Do they still meet there by the Cut

There was a ragged band that followed in our footsteps
Running before time took our dreams away
Leaving the myriad small creatures trying to tie us to the ground
To a life consumed by slow decay

The grass was greener
The light was brighter
With friends surrounded
The nights of wonder

Looking beyond the embers of bridges glowing behind us
To a glimpse of how green it was on the other side
Steps taken forwards but sleepwalking back again
Dragged by the force of some inner tide

At a higher altitude with flag unfurled
We reached the dizzy heights of that dreamed of world

Encumbered forever by desire and ambition
There's a hunger still unsatisfied
Our weary eyes still stray to the horizon
Though down this road we've been so many times

The grass was greener
The light was brighter
The taste was sweeter
The nights of wonder
With friends surrounded
The dawn mist glowing
The water flowing
The endless river
Forever and ever

Δεν έφταιγεν ο ίδιος, τόσος ήτανε...

2011-06-21T14:50:00.001+03:00

Δεν έφταιγεν ο ίδιος, τόσος ήτανε
η εποχή, τα βάρη, οι συνθήκες
κι άλλοι την πάθανε που τότε είπαν το ναι
και δεν ακούσανε των παλιών τις υποθήκες.

Τάχα η θέλησή σου λίγη
τάχα ο πόνος σου μεγάλος
η ζημιά ήτανε στο ζύγι
πάντα φταίει κάποιος άλλος.

Καλά καλά ποιο είναι το κέρδος, ποια η ζημιά
ποιος να το πει δεν ξέρει
το βέβαιο ήτανε πως κάτι δεν πήγε καλά
δεν έφτασε όπου ονειρεύτηκε το χέρι.

Δεν έφταιγεν ο ίδιος, τόσος ήτανε
κι οι άνθρωποι γεμάτοι είναι τώρα απαιτήσεις
αφού σήμερα δε θά 'λεγε το ίδιο το ναι
τώρα περίσσεψαν η σύνεση και η κρίση.

Μανόλης Αναγνωστάκης (Δεν έφταιγεν ο ίδιος – από τη συλλογή "Υ.Γ.")

Philosophy for the masses

2011-01-15T15:28:00.018+02:00

του Άλκη Γούναρη*

Είναι η φιλοσοφία χρήσιμη; Έχει νόημα η προσπάθεια εκκλαΐκευσής της σε αναζήτηση του ευρέος κοινού;
Διακινδυνεύοντας μια γενίκευση, θα μπορούσε να ισχυριστεί κανείς ότι υπάρχουν δυο είδη φιλοσόφων-«μεταρρυθμιστών»:

Αυτοί που θέλουν να ερμηνεύσουν ή να αλλάξουν οι ίδιοι τον κόσμο με τις θεωρίες τους, κι εκείνοι που πιστεύοντας ότι όσα μπορεί να λεχθούν έχουν ήδη ειπωθεί, προσπαθούν να αναμοχλεύσουν, να συστηματοποιήσουν και να μεταδώσουν τη συσσωρευμένη σοφία, έτσι ώστε ο καθένας να βρει μόνος του τον τρόπο ερμηνείας ή θεώρησης της ζωής και του κόσμου. Σε κάθε περίπτωση η μετάλλαξη του τρόπου που αντιλαμβανόμαστε τη ζωή και τον κόσμο, ο τρόπος που θέτουμε ερωτήματα και δίνουμε απαντήσεις -βάσει των οποίων εντέλει αποφασίζουμε και πράττουμε- είναι η κρυφή, ή λιγότερο κρυφή, φιλοδοξία αυτών των φιλοσόφων.
Όσοι ασχολούνται με την διάδοση των ιδεών στην εκλαϊκευμένη της μορφή είναι πεπεισμένοι ότι ο ρόλος τους είναι θεραπευτικός. Θεραπεύοντας τα λάθη της γλώσσας – λάθη που οφείλονται στη χρήση της και σχετίζονται με τις παραδόσεις, την κουλτούρα, την παιδεία αλλά και σε την ίδια την λειτουργία του λόγου και της λογικής- μπορούμε να αλλάξουμε το πρίσμα μέσα από το οποίο θεωρούμε τα πράγματα και όχι μόνο να δώσουμε τις «σωστές» απαντήσεις, αλλά κυρίως να μάθουμε να θέτουμε σωστά τα ερωτήματα. Διατυπώνοντας τα σωστά ερωτήματα, απεγκλωβιζόμαστε, ως ένα βαθμό, από τα δεινά των απαντήσεων τους. Καθημερινά, ερχόμαστε αντιμέτωποι με διλήμματα, συγκρουόμαστε με αυτό που ονομάζουμε συνείδηση αλλά και με ένα σύμπαν αρχών που έχουμε υιοθετήσει ή μας έχει επιβληθεί. Εγκλωβισμένοι σε αυτόν τον μικρόκοσμο των προβλημάτων, δεν καταλαβαίνουμε ότι η αντιμετώπισή τους, έχει μια –λίγο πολύ- φιλοσοφική βάση.
Νομίζουμε ότι η φιλοσοφία αφορά μια κακοντυμένη ακαδημαϊκή ελίτ γηρασμένων διανοούμενων που μιλάνε ακατανόητα. Στην πραγματικότητα όμως η φιλοσοφία, καθόσον αναφέρεται στον τρόπο που εμείς οι ίδιοι σκεφτόμαστε και συμπεριφερόμαστε, είναι μια λαϊκή ενασχόληση - λέει ο Πελεγρίνης- και με αυτή την έννοια μας αφορά όλους.
Μετά από πολλά χρόνια απομόνωσης στην εσωστρεφή «εξορία» της και αναζητώντας λόγο ύπαρξης σε μια επιστημονικοκρατούμενη εποχή, η φιλοσοφία ήρθε ξανά στη μόδα. Η αρχή θα μπορούσε να πει κανείς ότι έγινε την δεκαετία του ’90. Μυθιστορήματα, όπως το bestseller Ο Κόσμος της Σοφίας (1991) και οδηγοί «επιβίωσης», όπως το Πλάτων όχι Προζάκ (1999) σηματοδότησαν μια νέα εποχή στο εκδοτικό σκηνικό, αποσπώντας – ευτυχώς- το ενδιαφέρον, από τις αμφιλεγόμενες new age αναζητήσεις και τις κουρασμένες και αναποτελεσματικές ψυχοθεραπευτικές συμβουλές τού τύπου «φτιάξτο μόνος σου». Από τις αρχές του 2000 τα βιβλία Φιλοσοφίας για Όλους κερδίζουν συνεχώς «πόντους» στα ράφια των βιβλιοπωλείων και ως προϊόντα μαζικής κατανάλωσης, καλύπτουν πλέον ένα ευρύτατο πεδίο ενδιαφερόντων.
Παρακάτω επέλεξα ορισμένους αντιπροσωπευτικούς τίτλους, τους οποίους και παρουσιάζω συνοπτικά:

Φιλοσοφία: Οι πιο πρόσφατες απαντήσεις στα αρχαιότερα ερωτήματα

Nicholas Fearn
Μτφρ. Σέβυ Σπυριδογιαννάκη
Μεταίχμιο 2009
ΣΕΛ. 271, ΤΙΜΗ €18
Βαθμολογία: 4/5

Με σαφείς επιρροές από την αναλυτική παράδοση ο Fearn, έγραψε ένα βιβλίο που δεν θα το κατέτασσε κανείς στα «εισαγωγικά» της φιλοσοφίας, αλλά σε αυτά που απευθύνονται σε υποψιασμένους αναγνώστες οι οποίοι όμως δεν έχουν τον χρόνο να διαβάσουν περισσότερα από ένα τέτοια βιβλία τον χρόνο. Επανατοποθετώντας κλασσικά φιλοσοφικά ερωτήματα στο τραπέζι- ερωτήματα όπως: Ποιος είμαι; Τι γνωρίζω; Τι πρέπει να κάνω;- ο Fearn προσεγγίζει τους τρεις βασικούς τομείς της φιλοσοφίας (οντολογία, γνωσιολογία και ηθική) μέσα από δεκατρία περιεκτικά κεφάλαια.
Με σπουδές στη φιλοσοφία, αλλά εργαζόμενος ως δημοσιογράφος σε μεγάλες βρετανικές εφημερίδες και περιοδικά, ο ίδιος, επιχείρησε και κατάφερε άριστα, να αξιολογήσει και να αποτυπώσει την παρούσα κατάσταση στον δυτικό κόσμο των ιδεών. Αξιοποιώντας την δημοσιογραφική του εμπειρία, πήρε συνέντευξη και γνώρισε από κοντά, για τον σκοπό αυτό, περισσότερους από 30 κορυφαίους φιλοσόφους και διανοητές, μεταξύ των οποίων οι: Ned Block, Tyler Burge, David Chalmers, Noam Chomsky, Paul και Patricia Churchland, Hubert Dreyfus, Jerry Fodor, Martha Nussbaum, Hillary Putnam, John Searle, Peter Singer, κ.α., τις θέσεις των οποίων, ενσωμάτωσε στα ρέοντα, με απλή και κατανοητή γλώσσα – σε καλή μετάφραση- κείμενα του.
Συμπλέκοντας το σύγχρονο με το κλασσικό, μεταπηδώντας για παράδειγμα από τις νευροεπιστήμες στον Hume και από τον Αριστοτέλη στις μηχανές Turing, ο Fearn συντάσσει εντέλει έναν επικαιροποιημένο οδηγό για τις σύγχρονες φιλοσοφικές εξελίξεις πάνω στα κλασσικά ερωτήματα. Τι συμπέρασμα βγαίνει; Ενώ φαινομενικά η φιλοσοφική σκέψη έχει σημειώσει ελάχιστη πρόοδο στους τελευταίους 25 αιώνες (ασχολούμενη με τα ίδια ζητήματα βάσης) η πραγματικότητα είναι ότι έχουν αλλάξει πλέον τα πάντα στη φιλοσοφία.
Το πώς μένει να το ανακαλύψετε.

Το Φλιπεράκι των Φιλοσόφων: Μυστικά της σύγχρονης Φιλοσοφίας

Zap Mangusta
Μτφρ. Γιώργος Κασαπίδης
Μοντέρνοι Καιροί, 2009
ΣΕΛ. 422, ΤΙΜΗ € 24,90
Βαθμολογία: 2,5/5

Μια πρωτότυπη, σε σύλληψη και απόδοση, προσέγγιση των κυριότερων φιλοσοφικών ρευμάτων από τα τέλη του 19ου ως τα τέλη του 20ου αιώνα. Ο πολυπράγμων Mangusta (ψευδώνυμο του Diego Pesaola), θεατρικός συγγραφέας, ραδιοφωνικός και τηλεοπτικός παραγωγός και συγκυριακά εκλαϊκευτής της φιλοσοφίας, δηλώνει εξ αρχής ότι δεν έχει ξεκάθαρες φιλοσοφικές ιδέες και προσπαθεί μέσα από αυτή τη διερεύνησή του να καταλάβει τι χρησιμεύουν οι φιλόσοφοι και τι υποστηρίζουν τα διάφορα φιλοσοφικά ρεύματα.
Για να το επιτύχει αυτό, πραγματοποιεί μια αναδρομή, ταξινομώντας με έναν ίσως ανορθόδοξο τρόπο, ρεύματα ιδεών που φλερτάρουν πέραν της φιλοσοφίας, με τομείς όπως η ψυχολογία και οι θετικές επιστήμες. Εξετάζει συνοπτικά τους εκπροσώπους του κάθε ρεύματος και αναλύει με απλότητα, ενίοτε και με εύστοχο χιούμορ, τη σκέψη, τα λάθη, τα κορυφαία στιγμιότυπα, τα γνωστά έργα, τον παράγοντα τύχης στην πορεία τους κ.λπ.
Ο Mangusta, παρότι Ιταλικής καταγωγής, αρέσκεται σε χολιγουντιανά τεχνάσματα. Έτσι, επινοεί παρατσούκλια (για παράδειγμα: Heidegger o Μάγος του Μέσκιρχ, Jaspers ο Πιγκουίνος, Arendt η Αμαζόνα, Adorno το Ροτβάιλερ, Σαρτ ο Ασχημοκοσμίξ , Popper το Φλίπερ κ.α.) και επιχειρεί να επενδύσει με μουσική υπόκρουση το φιλοσοφικό έργο των εκπροσώπων τού κάθε ρεύματος που εξετάζει. Η ιδέα του να συνδέσει την φιλοσοφία με αντιπροσωπευτικές κινηματογραφικές ταινίες, θεατρικά έργα ή μουσικές συνθέσεις, δεν είναι τόσο κακή αλλά ο τρόπος με τον οποίο το κάνει, είναι μάλλον επιφανειακός, ενώ η απόδοση βαθμολογίας star system σε ετερόκλητους φιλοσόφους (μιας βαθμολογίας που για την ιστορία βγάζει πρώτους τους Popper και Adorno και τελευταίους τους William James και Herbert Spenser) υποβιβάζει κάπως το εγχείρημα του, σε επίπεδο σχολικού λευκώματος.
Τέλος, ο πρωτότυπος τίτλος του έργου «il flipper di Popper», που εμπνευσμένα δηλώνει την παιγνιώδη διάθεση του συγγραφέα, στα ελληνικά δεν αποδίδεται με την ανάλογη ευστοχία…

Φιλοσοφία: Τα Βασικά

Nigel Warburton
Μετάφραση Δέσποινα Ρισσάκη
Εκδόσεις Αρσενίδη 2010
ΣΕΛ. 261, ΤΙΜΗ €17,85
Βαθμολογία: 4,5/5

Πρόκειται για ένα παλιό σχετικά βιβλίο που εκδόθηκε για πρώτη φορά το 1992 αλλά η τέταρτη και ελαφρώς αναθεωρημένη έκδοσή του (αυτή του 2003), μεταφράστηκε φέτος για πρώτη φορά στα Ελληνικά. Στην ουσία είναι αυτό που λέει ο τίτλος του. Ένας εξαιρετικός οδηγός για να εισαχθεί κάποιος στις βασικές αρχές της φιλοσοφίας και να πάρει μια πρώτη γεύση από τα κλασσικά ερωτήματα (και τις απαντήσεις τους) που απασχολούν διαχρονικά την φιλοσοφική σκέψη. Θεός, Σωστό – Λάθος, Πολιτική, Εαυτός και Εξωτερικός κόσμος, Επιστήμη, Νους, Τέχνη.
Ο Warburton, που για χρόνια διδάσκει φιλοσοφία στο ευρύ κοινό (σε γκαλερί, σεμινάρια μουσείων, βιβλιοθήκες κ.α.) είναι εξοικειωμένος με τις απορίες των μη ειδημόνων ακροατών και αναγνωστών και απαντά στις απορίες τους πριν αυτές καν διατυπωθούν. Ως έμπειρος δάσκαλος, λοιπόν, χωρίζει κάθε κεφάλαια σε σύντομες και μεστές υποενότητες, που πολλές φορές δεν περνούν σε έκταση την παράγραφο. Θέτει το βασικό ερώτημα, παραθέτει τα υποστηρικτικά επιχειρήματα, τονίζει τα αντεπιχειρήματα και τους κινδύνους, καταλήγει σε συνοπτικά και σαφή συμπεράσματα, προτείνει βιβλιογραφία, περιλαμβάνει εξαιρετικά χρήσιμο ευρετήριο ονομάτων και όρων… Ορισμένα κεφάλαια τρέχουν εύκολα και είναι προσιτά σε εντελώς αδαείς (όπως το κεφάλαιο περί θεού, ή περί σωστού και λάθους ) ενώ κάποια άλλα (όπως τα κεφάλαια για την επιστήμη και τον νου) απαιτούν μεγαλύτερη προσοχή και πρέπει να διαβαστούν δεύτερη φορά.
Εντέλει, καταφέρνει αριστοτεχνικά να ταξινομήσει και να συγκροτήσει τις σκόρπιες σκέψεις όσων έχουν διαβάσει περιστασιακά και ερασιτεχνικά φιλοσοφία, ενώ αποτελεί έναν ιδανικό μπούσουλα γι αυτούς που θέλουν να ξεκινήσουν τώρα τα πρώτα τους βήματα.

Φιλοσοφία στη Σκηνή
Θεοδόσης Πελεγρίνης
Ελληνικά Γράμματα 2008
ΣΕΛ. 255, ΤΙΜΗ € 15,57
Βαθμολογία: 4/5

Ο Πελεγρίνης ανεβάζει τους φιλοσόφους στη σκηνή και καταθέτει το απόσταγμα των ιδεών τους μέσα από μια δραματοποιημένη διδασκαλία που κρατά αμείωτο το ενδιαφέρον άλλοτε με χιουμοριστικές πινελιές, άλλοτε με ανεκδοτολογικά περιστατικά, άλλοτε με δραματουργικές κορυφώσεις και άλλοτε με μυστήριο και σασπένς. Στην πραγματικότητα δεν ανεβάζει τους ίδιους του φιλοσόφους αλλά τον αντίκτυπο του έργου τους στους καθημερινούς ανθρώπους. Έτσι, μαθαίνουμε για τον Σωκράτη μέσα από την συνομιλία ενός δασκάλου με τους μαθητές του, για τον Πλάτωνα μέσω ενός γέρου επιχειρηματία, για τον Αριστοτέλη μέσω της ιστορίας ενός σκηνοθέτη με τους ηθοποιούς του, για τους στωικούς μέσω ενός θανατοποινίτη κ.ο.κ.
Πρόκειται για μια συλλογή από τα σενάρια (υπόθεση και διάλογοι) του πρώτου μέρους των παραστάσεων στο Μέγαρο Μουσικής από τον Φεβρουάριο του 2006 μέχρι τον Φεβρουάριο του 2008 που καλύπτει την φιλοσοφία της αρχαιότητας από τους Προσωκρατικούς μέχρι τους Στωικούς με έμφαση στους: Θαλή, Ηράκλειτο, Πυθαγόρα, Σωκράτη, Πλάτων, Αριστοτέλη και Μάρκο Αυρήλιο.
Στόχος των παραστάσεων του Πελεγρίνη, είναι όπως σημειώνει ο ίδιος, να υποδειχθεί ένας νέος τρόπος διδασκαλίας της φιλοσοφίας, μέσω του οποίου, χωρίς να υποβαθμιστεί ή να παραχαραχθεί η σημασία όσων εκτυλίχθηκαν κατά την εξέλιξή της, μπορεί να γίνει προσιτή και ακόμα παραπέρα ελκυστική στους πολλούς.
Στο βιβλίο, ο στόχος αυτός γίνεται προφανής. Κάθε σενάριο λειτουργεί σαν ένα μικρό διήγημα, βασισμένο κυρίως στους διαλόγους, που διαβάζεται με μεγάλη ταχύτητα και ευκολία και καταφέρνει να μεταδώσει ακόμα και τις πιο δυσνόητες έννοιες με απλό και εύληπτο τρόπο. Ένα τυπικό δείγμα γραφής «φιλοσοφίας για όλους».

Αχ, αυτοί οι φιλόσοφοι

Nigel Rodgers, Mel Thompson
Μτφρ. Δέσπω Παπαγρηγοράκη
Μεταίχμιο 2010
ΣΕΛ. 307, ΤΙΜΗ € 16,08
Βαθμολογία: 3,5/5

Ένα βιβλίο για τη φιλοσοφία, περιενδεδυμένο με αντι-φιλοσοφικό μανδύα. Οι συγγραφείς, ο ένας ιστορικός, ειδικευμένος στις βιογραφίες, και ο άλλος θεολογικής κατεύθυνσης φιλόσοφος, ξεγυμνώνουν του βασιλείς για να διαφυλάξουν, όπως λένε, την μνήμη τους από την εξιδανίκευση. Η άσωτη ζωή και η κακή διαγωγή πολύ συχνά ενισχύουν την μεταθανάτια φήμη και οι φιλόσοφοι, όπως δείχνουν τα παραδείγματα του βιβλίου, δεν εξαιρούνται από τον γενικό κανόνα. Οκτώ μεγάλοι φιλόσοφοι -Rousseau, Schopenhauer, Nietzsche, Russell, Wittgenstein, Heidegger, Sartre, Foucault- οι φιλόσοφοι με την μεγαλύτερη ίσως απήχηση στην ευρωπαϊκή διανόηση, παρουσιάζονται ενδελεχώς υπό το πρίσμα μιας ολίγον πικάντικης εξέτασης, που σε ορισμένα σημεία διακινδυνεύει να χαρακτηριστεί για αισθητική τύπου tabloid.
Με ποιο τρόπο οι επιλογές της ζωής των φιλοσόφων επιβεβαιώνουν ή διαψεύδουν τη σκέψη τους; Οι Rogers και Tompson πασχίζουν -και εν πολλοίς το καταφέρνουν ικανοποιητικά- να αποδείξουν την ασυνέπεια μεταξύ λόγου και πράξεων. Όντας ακριβείς στις περιγραφές αλλά φορτίζοντας αξιολογικά (και συνήθως επικριτικά) τα γεγονότα, φωτίζουν τις ανθρώπινες αδυναμίες, τις φοβίες, τα βίτσια, τα σκάνδαλα, τις προκαταλήψεις, τη ματαιοδοξία και την δυστροπία, εκείνων που επηρέασαν καθοριστικά τη γενιά τους και συνεχίζουν να επιδρούν καταλυτικά στη φιλοσοφική σκέψη μέχρι τις μέρες μας.
Οι συγγραφείς, ενώ είναι ολοφάνερο ότι αγαπούν και θαυμάζουν τους φιλοσόφους για το έργο τους, τούς εκθέτουν σε ηθική κρίση, σαν να όφειλαν οι τελευταίοι να αποτελούν παράδειγμα προς μίμηση για την εγκράτεια και τον μοναστικό βίο τους. Παρότι θεωρώ ότι τουλάχιστον δυο φιλόσοφοι, ο Heidegger και ο Foucault, αδικούνται από τις συσσωρευμένες κατηγορίες, εν τούτοις συστήνω ανεπιφύλακτα το βιβλίο ως μια πολύ καλή εκλαϊκευμένη εισαγωγή στη ζωή και το έργο των σημαντικότερων ίσως, πλην όμως εκκεντρικών, φιλοσόφων.

Το βιβλίο των νεκρών φιλοσόφων

Simon Critchley
Μτφρ. Γιάννης Ανδρέου
Εκδόσεις Πατάκη, 2009
ΣΕΛ. 520, ΤΙΜΗ € 22,50
Βαθμολογία: 4,5/5

Ο Schopenhauer πίστευε ότι ο θάνατος είναι η αιτία του φιλοσοφείν. Ο Critchley αποφάσισε να προσεγγίσει την ιστορία της φιλοσοφίας μέσα από τον θάνατο των επιφανών εκπροσώπων της. Το εξαιρετικά ενδιαφέρον εγχείρημα του, που βρίσκεται ήδη στην 4η ελληνική έκδοση, αποτελεί μια ιστορική αναδρομή στο σύνολο της φιλοσοφικής σκέψης, με αφορμή την εξονυχιστική εξέταση της ιδέας και του γεγονότος του θανάτου.
Εκατόν ενενήντα φιλόσοφοι ζουν και πεθαίνουν στις σελίδες του Critchley και παρ’ όλα αυτά το βιβλίο δεν αποτελεί μια «βίβλο νεκρών» ούτε μια νεκρολογία, αλλά αντίθετα με χιουμοριστική διάθεση και βαθιά φιλοσοφική παιδεία, καταφέρνει να πείσει ότι υπάρχουν ακόμα φιλόσοφοι που δεν χάνουν το κέφι τους ούτε κατά την αφήγηση μακάβριων και ενίοτε σκοτεινών ιστοριών.
Στο βιβλίο των νεκρών φιλοσόφων, συναντώνται οι πάντες. Από τους προσωκρατικούς μέχρι τους σύγχρονους αναλυτικούς, παρελαύνουν και διασταυρώνονται τα φαντάσματα και τα απολιθώματα των ιδεών τους, υπενθυμίζοντας τον ανθρώπινο και καθημερινό χαρακτήρα της φιλοσοφίας, όταν αυτή μπορεί να εννοηθεί και ως «μελέτη θανάτου». Μέσα από τον θάνατο τελικά, καταφέρνει να γνωρίσει κανείς την ίδια την ζωή. Η γνώση της θνητότητας, ως μοναδικής βεβαιότητας, μας δίνει την ευκαιρία να μάθουμε να ζούμε. Και παρότι ένα τέτοιο βιβλίο μοιάζει αρχικά θλιβερό και απαισιόδοξο, δημιουργεί τελικά σε όλη τη διάρκειά της ανάγνωσης του, ένα πλατύ χαμόγελο αισιοδοξίας δίνοντας παράλληλα αφορμή και τροφή για δεύτερες σκέψεις που, ίσως, μπορούν να αλλάξουν τον τρόπο που βλέπει ο καθένας από εμάς την ζωή και τον κόσμο.
Επιπλέον οι νεκροί φιλόσοφοι του Crichley, παραπέμπουν στον θάνατο της ίδιας της φιλοσοφίας που για δεκάδες χρόνια βρισκόταν κλεισμένη στο ακαδημαϊκό μαυσωλείο της. Ο συγγραφέας υποστηρίζει ότι η φιλοσοφία πέθανε, επειδή θεωρήσαμε εσφαλμένα πως όφειλε να προσβλέπει στον απρόσωπο χαρακτήρα των φυσικών επιστημών. Έτσι, την βγάλαμε από την ζωή και την φυλακίσαμε στα μονότονα προγράμματα σπουδών σε έναν δευτερεύοντα ρόλο. Το βιβλίο των νεκρών φιλοσόφων τοποθετεί ξανά τη φιλοσοφία στη ζωή.
Ένα εξαιρετικό βιβλίο για όλους, που αποδεικνύει ότι οι καλύτεροι φιλόσοφοι δεν είναι πάντα οι νεκροί φιλόσοφοι!

Η φιλοσοφία ως τρόπος ζωής
Pierre Hadot
Μτφρ. Αλεξάνδρα Μιχαήλ Βεργοπούλου
Λιβάνης 2009
ΣΕΛ. 366, ΤΙΜΗ €18
Βαθμολογία: 2,5/5

Περιέλαβα αυτό βιβλίο στη συγκεκριμένη λίστα όχι γιατί αποτελεί ένα αντιπροσωπευτικό δείγμα του είδους, αλλά περισσότερο γιατί αναφέρεται στον Hadot Pierre ένα τυπικό σύγχρονο ευρωπαίο φιλόσοφο που η ζωή του ήταν συμβατή με τις ιδέες του, πράγμα όχι τόσο συνηθισμένο και αυτονόητο. O Hadot, που πέθανε πριν μερικούς μήνες σε ηλικία 78 ετών, ήταν ειδικευμένος στον νεοπλατωνισμό και την αρχαία ελληνική φιλοσοφία, ενώ παράλληλα υπήρξε από τους πρώτους που εισήγαγαν την βιτγκενσταϊνική σκέψη στη Γαλλία.
Στο βιβλίο περιλαμβάνονται συζητήσεις του με τη Ζανί Καρλιέ και τον Άρνολντ Ντέιβιντσον (έναν από τους λίγους αμερικανούς που ασχολούνται με τη γαλλική φιλοσοφία). Οι μακροσκελής συζητήσεις, χωρισμένες σε δέκα ενότητες σχετικά με τη ζωή, το έργο, τις ιδέες αλλά κυρίως σχετικά με τη στάση του φιλοσόφου στη καθημερινή ζωή, αντανακλούν ένα φιλοσοφικό πνεύμα που δεν είναι κυρίαρχο στις μέρες μας και εκπροσωπεί αυτό που καλούμε «ηπειρωτική» σχολή.
Είναι ένα βιβλίο γι’ αυτούς που αρέσκονται στη νοσταλγική θέαση της φιλοσοφίας, η οποία δεν συγκρούεται με τις παραδοσιακές ή τις θρησκευτικές πεποιθήσεις, αλλά φωτίζει παράλληλες διεξόδους για μια ζωή άξια να τη ζούμε στο παρόν

Το βιβλίο της Φιλοσοφίας

Roger- Pol Droit
Μετάφραση Γιώργος Παρλαλόγλου
Ψυχογιός. 2009
σελίδες 373 τιμή 16,76
Βαθμολογία: 3/5

Φιλόσοφος δεν σημαίνει να είσαι ο Νίτσε ή ο Αριστοτέλης αλλά και να επιχειρείς μια συγκροτημένη εξέταση (ή παράθεση ) των ίδιων σου των ιδεών… Αυτό κάνει και ο ειδικευμένος στα βιβλία εκλαϊκευμένης φιλοσοφίας Roger – Pol Droit, υπενθυμίζοντάς μας ότι τελικά ίσως να έχουν δίκιο αυτοί που διαμαρτύρονται πως η «κόλασή μας είναι οι Γάλλοι».
Για τον συγγραφέα, στο συγκεκριμένο βιβλίο, η φιλοσοφία ξεκινά από τον Πλάτωνα και τελειώνει στον Μαρξ. Η προσέγγισή του ορίζει μια διαδρομή ταυτόσημη με την ιστορία της αναζήτησης της αλήθειας, όπως ο ίδιος την αντιλαμβάνεται. Ξεχωριστό ενδιαφέρον στην έκδοση, παρουσιάζουν οι πίνακες χαρτογράφησης που συγκεντρώνουν κύρια αλλά και δευτερεύοντα ανεκδοτολογικά στοιχεία για κάθε φιλόσοφο. Για παράδειγμα, σημειώνει ότι το κανονικό όνομα του Πλάτωνος ήταν Αριστοκλής και πως Πλάτων ήταν το παρατσούκλι του. Επιπλέον οι πίνακες παρουσιάζουν τον τόπο που μεγάλωσε και δίδαξε ο κάθε φιλόσοφος, τις κυριότερες ημερομηνίες, την αντίληψη του για την αλήθεια, φράσεις κλειδί αλλά και την θέση του κάθε φιλοσόφου στην ιστορία.
Κατά τα άλλα, το βιβλίο αποτελεί μια ενδιαφέρουσα εκλαϊκευμένη εισαγωγή, χωρίς να αποτελεί το καλύτερο βιβλίο του συγγραφέα (κυκλοφορούν 7 έργα του στα ελληνικά από τις εκδόσεις Ψυχογιός) και σίγουρα, χωρίς να μπορεί να υπερασπιστεί αυτό που υπόσχεται ο ελληνικός, φιλόδοξος, τίτλος του.

*Ο Άλκης Γούναρης είναι διδάκτωρ Φιλοσοφίας του Πανεπιστημίου Αθηνών και οργανώνει το φιλοσοφικό καφενείο Dasein στα Εξάρχεια

πηγή: www.koutipandoras.gr, www.bookpress.gr

ORDO AB CHAO - η τάξη προήλθε από το χάος

2010-11-22T11:47:00.002+02:00

του Nίκου Νικηταρίδη Πολιτικού Eπιστήμονα
από την Ημερησία του Σαββάτου (20.11.2010)

Ο χρόνος, ως ανθρώπινο κατασκεύασμα, είναι κάτι πολύ σχετικό ή για την ακρίβεια δεν υπάρχει. Διότι, για παράδειγμα, οι κινήσεις του ήλιου μπορεί να είναι μετρήσιμες, αλλά το μέτρο καθορίζεται από τον ανθρώπινο παράγοντα και όχι από τη φύση, η οποία μπορεί σε κάποια εκατομμύρια χρόνια να δημιουργήσει ένα νέο είδος κίνησης, μια νέα τροχιά σ΄ αυτόν ή σε κάποιον άλλο πλανήτη. Μία φύση που στην περίοδο του χάους, την πριν δημιουργίας δηλαδή κατάσταση, σίγουρα δεν θα μπορούσε να περικλείσει την έννοια του χρόνου, έστω κι αν εμείς θεωρήσουμε πως και το «χρονικό» μηδέν είναι κάτι.
Ας έρθουμε τώρα στο γνωστό ερώτημα, αν δηλαδή «η κότα έκανε τ΄ αυγό, ή το αυγό την κότα», που μοιάζει για εμάς λίγο με το «αυγό του Κολόμβου», αφού η απάντηση φαίνεται να είναι αρκετά εύκολη.
Και εξηγούμαστε: Η κότα σίγουρα έκανε το αυγό, αφού χωρίς τη ζεστασιά και την περισσή φροντίδα της εγκυμονούσας μάνας θα ήταν αδύνατο αυτό να γεννηθεί και κατόπιν να εκκολαφθεί. Αλλιώς, πώς ένα αυγό στην «ψυχρότητα» του περιβάλλοντος θα μπορούσε να παράγει, να δημιουργήσει, να γεννήσει το κοτοπουλάκι; Μια γέννηση βέβαια, που σαφώς προϋποθέτει κι έναν κόκορα...
Συνδυάζοντας τώρα τον όποιο πατέρα -θείο-κόκκορα με τη μάνα - φύση - κότα, φθάνουμε στην έννοια της τάξης, της θείας τάξης και πώς αυτή προήλθε από το χάος. Μια τάξη σαν το κοσμικό αυγό, που «γεννήθηκε» από το χάος. Το χάος. Ένας άνευ ορίων σκοτεινός θάλαμος-μήτρα που την κυοφόρησε, μπολιασμένος από το σπέρμα-ζωή του θείου για κάποιους, ή της φύσης ως γενικότερης έννοιας για κάποιους άλλους.

Η τάξη
Έτσι, όπως και με το αυγό, θεωρούμε πως η τάξη προήλθε από το χάος - Ordo ab chao - και όχι το αντίθετο, παρότι κάτι τέτοιο μπορεί άνετα να συμβεί στη μετρήσιμη ανθρώπινη κοινωνία, που σε κάθε μικρή ή μεγάλη της έκφανση, με μια ελάχιστη έστω κατάπτωση της δικαιοσύνης και των περί αυτής νόμων, μπορεί να οδηγήσει στο χάος από την τάξη, η οποία εδώ ταυτίζεται με την ευνομία.
Το όλο θέμα λοιπόν, δεν έχει να κάνει ούτε με τις θρησκευτικές, ούτε με τις φιλοσοφικές μας καταβολές, αλλά με την ανθρώπινη διάστασή μας. Μια διάσταση, η οποία θέλει τα πάντα μετρήσιμα και απτά. Κάτι σαν τη γαλλική γλώσσα δηλαδή, που ζητάει πρώτα να πηγαίνει το ουσιαστικό και μετά το επίθετο... Θέλουμε πρώτα να καταλαβαίνουμε γιατί μιλάμε, να συνειδητοποιούμε τη φύση του προς εξέταση φαινομένου ή αντικειμένου και μετά να το προσδιορίζουμε. Να το προσδιορίζουμε όμως και πάλι μέσω ανθρώπινων παραμέτρων, με αρχηγό τη λογική. Την ανθρώπινη και πάλι λογική. Ένας φαύλος κύκλος ανθρώπινης σκέψης λοιπόν, ένας φιλοσοφικός ουροβόρος όφις που ΄χει καταντήσει σαν τον λαϊκό σκύλο που κυνηγάει την ουρά του...
Και καταλήγουμε: Το θείο ως άυλη ύπαρξη ή η θεία φύση ως επιστημονική θεωρία δεν μπορεί και δεν είναι μετρήσιμα. Το σπέρμα γεννά ζωή, αλλά προηγουμένως ο άνθρωπος δημιούργησε το σπέρμα. Και τον άνθρωπο γέννησε η αγάπη και η ζεστασιά του εκτός ανθρώπινης λογικής Ανέκφραστου. Και τι ακριβώς είναι αυτό που δεν μπορούμε να εκφράσουμε, να περιγράψουμε και να εξηγήσουμε; Ο Δημιουργός με όποια θρησκευτικό-φιλοσοφικό-επιστημονική «ετικέτα παραγωγής και προέλευσης» θελήσουμε να του προσδώσουμε...

Πειραιώς Σεραφείμ εναντίον... Στίβεν Χόκινγκ!

2010-09-24T14:15:00.006+03:00

Με συνεχείς αναφορές στην παραπληγία του βρετανού Στίβεν Χόκινγκ, ο Μητροπολίτης Πειραιώς Σεραφείμ επιχειρεί να αποδομήσει τη θεωρία του γνωστού αστροφυσικού όπου υποστηρίζει πως δεν χρειαζόταν ο Θεός για να φτιαχτεί το οικοδόμημα του Σύμπαντος.

Στην ανακοίνωση του, ο Μητροπολίτης λέει χαρακτηριστικά:

“Ο συγκεκριμένος παραπληγικός Βρετανός επιστήμων είναι απολύτως συμπαθής ιδιαιτέρως διότι ευρίσκεται εις μίαν δραματικήν κατάστασιν υγείας απεικονιζομένην εις δημοσιευθέντα φωτογραφικά στιγμιότυπα, απολύτως καθηλωμένος και επικοινωνών με ηλεκτρονικήν φωνήν, που επιφέρει την κατανόησιν δια την συμπλεγματικότητα και τραγικότητα των απόψεών του που αδίκως βεβαίως ενοχοποιούν ουσία τον Τρισάγιον Θεόν δια την δυσχερεστάτην θέσιν της υγείας του διότι η ασθένεια, η φθορά και ο θάνατος δεν προέρχονται από τον Θεόν αλλά είναι αποτέλεσμα της σχάσεως των ανθρώπων και του κόσμου από Αυτόν.”

Και συνεχίζει: “Και όμως την άπειρη αυτή δύναμη, σοφία και πρόνοια αποδίδουν κατά καιρούς οι άφρονες υλιστές και σήμερον ο κ. Χώκινγκ που έχει το ελαφρυντικό της συγχύσεως του νοός του, από την αφόρητο σωματική δυστυχία του, στα άβουλα και άψυχα σωματίδια του ηλεκτρισμού που σχηματίζουν εν τω συνόλω την συμπαντικήν ύλην και που δεν έχουν προς άλληλα μήτε συνοχήν.”

Ο Μητροπολίτης κατηγορεί τον Χόκινγκ ότι πριν από 22 χρόνια είχε άλλη γνώμη για την ύπαρξη ή όχι του Θεού, και συγκεκριμένα στο Χρονικό του Χρόνου έγραφε στον επίλογο του “... τότε θα έχουμε γνωρίζει τον νουν του Θεού”.

“Σήμερα”, λέει ο Μητροπολίτης “με το καινούριο του έργο αρνείται τον εαυτόν του ίσως συνεπεία των μεγάλων προβλημάτων της υγείας του”.

Ο Σεραφείμ υποστηρίζει πως “ουδείς εχέφρων και απροκατάληπτος από το δαιμονικό μίσος κατά του Θεού, μπορεί να απαντήση στο κεφαλαιώδες ερώτημα πόθεν προήλθαν οι φυσικοί λεγόμενοι νόμοι οι έννομες αυτές δυνάμεις εις τας οποίας είναι υποτεταγμένη και δουλεύει η συμπαντική ύλη, αέναα μεν αλλά μετά φανερού πάντοτε σκοπού κινείται, τρέπεται αλλοιώνεται, μετασχηματίζεται και μεταμορφώνεται ώστε δια των απαύστων κινήσεων, τροπών και αλλοιώσεών της να πραγματοποιούνται πάντοτε ωρισμένοι τελολογικοί σκοποί;”

Τέλος, μεταξύ άλλων, ο Μητροπολίτης Σεραφείμ “απαντά” στον Χόκιν:

“Είναι πασίδηλον στους μη διαμονιώντας και μισούντας τον Θεόν ότι οι καθολικοί και παγκρατείς φυσικοί νόμοι οι απ’ αρχής της οντοποιήσεως της ύλης εκδηλούμενοι, όπως ο νόμος της αενάου και με ορισμένας ταχύτητας κινήσεως των θεμελιωδών συστατικών-σωματίων-μονάδων της ύλης (ηλεκτρονίων, ποζιτρονίων, πρωτονίων κα) και ο νόμος της έλξεως η βαρύτητος οι κατευθύνοντες τις κινήσεις, τις έλξεις, και τις ενώσεις πυκνώσεις-πήξεις, αλλοιώσεις και μεταμορφώσεις της συμπαντικής ύλης σαν άτεγκτοι δυναμικαί νομοτέλειαι δια την επιτέλεσιν πάντοτε ωρισμένων τελολογικών σκοπών δεν εξεπορεύθηκαν από την ύλη και ούτε προήλθαν από αυτήν διότι άλλως δεν θα ήτο δυνατόν και να υποτάξουν την ύλη και να δεσπόζουν σε αυτήν”.

πηγή: cosmo.gr

Από το αίτημα για "Laïcité" επιστροφή στην "Ιερά Εξέταση"

2010-08-12T19:40:00.008+03:00

Ἡ Δικαιοσύνη τῆς Πατρίδος μας καλεῖται νὰ ἀποδείξη ἐὰν εἶναι ἀδέσμευτος ἢ ὑποτελὴς εἰς τὰ διεθνιστικὰ Κέντρα Προωθήσεως τῆς Πανθρησκείας τοῦ Σατανισμοῦ.
Ἡ συγκλονιστικὴ αὐτὴ δήλωσις ἀνήκει εἰς τὸν Μητροπολίτην Πειραιῶς κ. Σεραφείμ, τὴν ὁποίαν ἔκαμνεν μετὰ τὸν καθορισμὸν τῆς ἡμερομηνίας ἐκδικάσεως τῆς Προσφυγῆς του διὰ τὴν διάλυσιν τῶν Τεκτονικῶν Στοῶν.
Ἡ ἡμερομηνία ἐκδικάσεως τῆς προσφυγῆς καθωρίσθη διὰ τὴν 17ην Μαΐου 2011. Ἡ εἴδησις συνεκλόνισε ὅλον τὸν Ὀρθόδοξον πιστὸν λαόν, ὁ ὁποῖος ἀπὸ δεκαετιῶν ἀγωνίζεται διὰ τὴν διάλυσιν τοῦΜασωνισμοῦ εἰς τὴν χώραν μας, ὁ ὁποῖος, ὡς λέγεται, ἔχει διαβρώσει καὶ ὡρισμένα στελέχη τῆς Ἐκκλησίας.
Μὲ τὰς ἐνεργείας τοῦ Μητροπολίτου Σεραφεὶμ δικαιώνονται οἱ ἀγῶνες τῶν μακαριστῶν ἀγωνιστῶν τῆς Ὀρθοδόξου Πίστεως Νικολάου Ψαρουδάκη (τῆς Χριστιανικῆς) καὶ τοῦ ἱδρυτοῦ τῆς Πανελληνίου Ὀρθοδόξου Ἑνώσεως (Π.Ο.Ε.) καὶ τοῦ «Ὀρθοδόξου Τύπου» Ἀρχιμανδρίτου Χαραλάμπους Βασιλοπούλου ὡς καὶ τοῦ διαδόχου του μακαριστοῦ ἈρχιμανδρίτουΜάρκουΜανώλη, ὡς καὶ ἄλλων λαϊκῶν καὶ ρασοφόρων ἀγωνιστῶν, οἱ ὁποῖοι ἐπολέμησαν τὴν Μασωνίαν ὡς Θρησκείαν.
Ἡ εἴδησις ὅμως εἶναι συγκλονιστικωτέρα, διότι ἔρχεται εἰς μίαν περίοδον κατὰ τὴν ὁποίαν:
1ον) Ἡ Μασωνία ζητεῖ ἀπὸ τὴν Εὐρωπαϊκὴν Ἕνωσιν τὴν περιθωριοποίησιν, κυρίως, τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας καὶ ἀπαιτεῖ νὰ ἔχη ἀποφασιστικὸν λόγον εἰς τὰ πολιτιστικά, κοινωνικά, θρησκευτικὰ καὶ ἱστορικὰ δρώμενα.
2ον) Ἡ Μασωνία ἀγωνίζεται διὰ τὸν χωρισμὸν Κράτους – Ἐκκλησίας καὶ τὸν πλήρην ἀπογαλακτισμὸν τοῦ Κράτους ἀπὸ τὴν Ὀρθοδοξίαν καὶ
3ον) Ἐμφανίζονται Ἀνώτατοι Δικαστικοί, οἱ ὁποῖοι, ἀφοῦ συνεπλήρωσαν τεσσαράκοντα ἔτη ὡς Λειτουργοὶ τῆς Δικαιοσύνης, ζητοῦν τὴν ἔξωσιν τῆς Ὀρθοδόξου Πίστεως καὶ τῶν συμβόλων της ἀπ᾽ ὅλας τὰς βαθμίδας τῆς Δικαιοσύνης συμπλέοντας ἀνοικτὰ μὲ τὴν Μασωνίαν καὶ ὅλας ἐκείνας τὰς ὀργανώσεις, αἱ ὁποῖαι λυσσαλέως ζητοῦν τὴν ἀπομάκρυνσιν τῶν Ἱερῶν
Συμβόλων καὶ τοῦ Ἐσταυρωμένου ἐκ τῶν δημοσίων κτηρίων.
Μετὰ τὴν δημοσιοποίησιν τῆς ἡμερομηνίας ἐκδικάσεως τῆς προσφυγῆς τῆς Ἱερᾶς Μητροπόλεως Πειραιῶς, διὰ τὴν διάλυσιν τῶν Τεκτονικῶν Μεγάρων καὶ κατ᾽ ἐπέκτασιν ὅλων τῶν Μασωνικῶν Στοῶν θὰ ἀνεμένομεν ἐκ μέρους τοῦ Ἀρχιεπισκόπου, ἑνὸς ἑκάστου τῶν μελῶν τῆς Ἱεραρχίας καὶ τοῦ συνόλου τῆς Ἱεραρχίας ἀπὸ μίαν δήλωσιν διὰ τῆς ὁποίας ἡ Διοικοῦσα Ἐκκλησία θὰ ἐχαιρέτιζε τὸν καθορισμὸν ἡμερομηνίας ἐκδικάσεως τῆς προσφυγῆς, θὰ ἀπεκήρυσσε τὴν Μασωνίαν, θὰ διεφώτιζε τὸν ἀκαθοδήγητον πιστὸν λαὸν διὰ τοὺς σκοπούς της, ἀλλὰ τὸ κυριώτερον νὰ ἀπεκάλυπτεν ὅτι ὑπηρετεῖ καὶ δοξάζει τὸν ἑωσφόρον ὡς Θεόν.
Ἐλπίζομεν ὅτι ἡ Ἱερὰ Σύνοδος τῆς Ἱεραρχίας θὰ λάβη μὲ δημοσίαν ἀνακοίνωσιν θέσιν. Ὑπενθυμίζομεν ὅτι ἡ Διοικοῦσα Ἐκκλησία ἔχει παραιτηθῆ καὶ ἀπὸ τὸν ἀγῶνα ἐναντίον τῆςΜασωνίας, ὅπως καὶ ἐναντίον τῶν αἱρέσεων (ἐλάχιστα τὰ μέλη της τὰ ὁποῖα τολμοῦν νὰ συγκρουσθοῦν καὶ νὰ διαφωτίζουν τὸν πιστὸν λαόν). Ἡ στάσις της προβληματίζει καὶ πικραίνει τὸν πιστὸν λαόν, ὁ ὁποῖος προσεύχεται ἀδιαλλείπτως διὰ τὴν ὁλικὴν ἐπαναφορὰν τῆς Διοικούσης Ἐκκλησίας εἰς τὰς ὁδοὺς τὰς ὁποίας ἠκολούθουν σύγχρονοι Πατέρες τῆς Ἐκκλησίας μας μέχρι πρὶν ἀπὸ δύο, τρεῖς ἢ καὶ τέσσερις δεκαετίας.

Ἡ ἀνακοίνωσις τῆς Ἱ. Μ. Πειραιῶς

Μὲ ἀφορμὴν τὴν ἐξέλιξιν αὐτὴν ἡ Ἱερὰ Μητρόπολις Πειραιῶς ἐξέδωσε τὴν 21ην Ἰουλίου, τὴν ἀκόλουθον ἀνακοίνωσιν:

«Ἀνακοινώνεται ὅτι ἡ αἴτησις ἀκυρώσεως τοῦ Σεβασμιωτάτου Μητροπολίτου Πειραιῶς κ. Σεραφεὶμ κατὰ τῆς παραλείψεως τοῦ Ὑπουργοῦ Οἰκονομικῶν κ. Γεωργίου Παπακωνσταντίνου νὰ προκαλέση τὴν ἔκδοσιν Προεδρικοῦ Διατάγματος περὶ διαλύσεως, κατ᾽ ἐφαρμογὴν τοῦ ἄρθρου 118 τοῦ Α.Κ., τοῦ ἱδρύματος μὲ τὴν ἐπωνυμία «Τεκτονικὸν ἵδρυμα», ἡ ἵδρυσις τοῦ ὁποίου ἐνεκρίθη διὰ τοῦ ἀπὸ 10–2–1927 Προεδρικοῦ Διατάγματος, ὡς τοῦτο τροποποιήθηκε διὰ τῶν ἀπὸ 19–7– 1949 καὶ 16–11–1956 Βασιλικῶν Διαταγμάτων, ποὺ ἑδρεύει στὴν Ἀθήνα (Ἀχαρνῶν καὶ Σουρμελῆ) ὡς καὶ τοῦ ἱδρύματος τοῦ ἀποκαλουμένου Μέγα Ἀγαθοεργὸ Σῶμα (ΜΑΣ) τῆς ἀποσχισθείσης Ἐθνικῆς Μεγάλης Στοᾶς τῆς Ἑλλάδος, ποὺ ἑδρεύει στὴν Ἀθήνα (Ἐρεσοῦ ἀρ. 38), ἐπὶ τῷ λόγῳ ὅτι δὲν ἀποτελοῦν ἑνώσεις περιουσίας πρὸς ἐξυπηρέτησιν κοινωφελοῦς σκοποῦ, ἀλλὰ κεκαλυμμένην θρησκείαν μὲ κρύφια δόγματα καὶ τελετὲς λατρείας τοῦ Ἑωσφορισμοῦ, προσδιορίσθηκε νὰ δικασθῆ ἐνώπιον τοῦ Δ´ τμήματος τοῦ Συμβουλίου τῆς Ἐπικρατείας τὴν 17ην Μαΐου 2011.
Ὁ Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Πειραιῶς κ. Σεραφεὶμ σθεναρῶς ὑπερασπίζεται τὴν ἀνεξιθρησκείαν καὶ τὴν ἐλευθερίαν τῆς θρησκευτικῆς συνειδήσεως τῶν συμπολιτῶν μας, ἀλλὰ εἰς τὴν συγκεκριμένη περίπτωσιν ὤ φειλε ἐκ τῆς θέσεώς του νὰ ζητήση τὴν παῦσιν τῆς ἐξαπατήσεως τοῦ Ἑλληνικοῦ Λαοῦ καὶ τῆς καλύψεως τῆς Θρησκείας τοῦ Μασσωνισμοῦ – Ἑωσφορισμοῦ ὑπὸ τὴν ψευ δεπίγραφον ἔννοιαν τοῦ δῆθεν «κοινωφελοῦς ἱδρύματος ἐνδεῶν καὶ ἀπόρων παίδων».
Ἐπομένως θὰ ἀποδειχθῆ ἐὰν ὄντως ἡ Δικαιοσύνη τῆς Πατρίδος μας εἶναι ἀδέσμευτος ἢ ὑποτελὴς εἰς τὰ διεθνιστικὰ κέντρα προωθήσεως τῆς πανθρησκείας τοῦ Σατανισμοῦ.

Ἐκ τῆς Ἱερᾶς Μητροπόλεως».

___________________________

1) Laïcité: «Λαϊκότητα». Γαλλικό Μοντέλο πλήρους διαχωρισμού Εκκλησίας και Κράτους που ισχύει από το 1905 στην Γαλλία. Η Laïcité επιβάλει την τήρηση ουδέτερης στάσης από το Κράτος κατά τη μεταχείριση των θρησκευτικών κοινοτήτων και απαγορεύει την κρατική παρέμβαση σε θέματα που αφορούν τις νόμιμες δραστηριότητες των Εκκλησιών (Βατοπαίδι, Βουλιαγμένη κλπ. εξαιρούνται), τη διοίκηση και την οργάνωση τους. Ο κρατικός μηχανισμός είναι θρησκευτικά αποχρωματισμένος.
Καμιά θρησκεία δεν έχει ιδιαίτερο καθεστώς και δεν απολαμβάνει, σε σχέση με άλλες, προνόμια».

2) Ιερά Εξέταση: βλ. ανακοίνωση Ιεράς Μητροπόλεως Πειραιώς

3) 17/05/2011: Συμβούλιο της Επικρατείας, Πανεπιστημίου 47-49, Αθήνα.
Ελπίζω πως οι υπέρμαχοι της τεκτονικής εξωστρέφειας θα είναι εκεί. Προσωπικά νοιώθω πως πρέπει να είμαι εκεί (...πρώτα ο Θεός...).

Σύνοδος της Ε.Ε. με άθεους και Ελευθεροτέκτονες παράλληλα με την Σύνοδο με τους ευρωπαίους θρησκευτικούς ηγέτες

2010-08-03T12:21:00.008+03:00

Σύνοδο κορυφής με τους άθεους και τους Ελευθεροτέκτονες πρόκειται να πραγματοποιήσει η ΕΕ στις Βρυξέλλες το φθινόπωρο, καλώντας τους σε πολιτικό διάλογο, παράλληλα με τη σύνοδο που πραγματοποιείται σε ετήσια βάση με τους ευρωπαίους θρησκευτικούς ηγέτες.

Ενώ η ΕΕ είναι μια κοσμική ένωση, οι τρεις ευρωπαίοι πρόέδροι, της Επιτροπής, του Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου της ΕΕ, παράλληλα με δύο Επίτροπους, τη Δευτέρα 19 Ιουλίου συναντήθηκαν με 24 επισκόπους, επικεφαλής ραβίνους, και μουφτήδες, καθώς και με ηγέτες από την ινδική κοινότητα. Ο ετήσιος διάλογος, που λαμβάνει χώρα από το 2005, για πρώτη φορά φέτος γίνεται νομίμως υποχρεωτικός βάσει του άρθρου 17 της Συνθήκης της Λισαβόνας.
Υπό την πίεση του Βελγίου, το οποίο θεσμικά προστατεύει και υποστηρίζει οικονομικά ανθρωπιστικές οργανώσεις καθώς και εκκλησίες, η ΕΕ έχει αναγκαστεί να διοργανώσει σύνοδο κορυφής για τις 15 Οκτωβρίου, στην οποία θα εκπροσωπούνται οι άθεοι.
Ωστόσο, σε μια κίνηση που προβλημάτισε και ενόχλησε τις ανθρωπιστικές ομάδες, η σύνοδος κορυφής της ΕΕ για τους άθεους θα κάνει επίσης δεκτούς, υπό τον τίτλο των μη-θρησκευτικών ομάδων, τους Ελευθεροτέκτονες, τη μυστικοπαθή οργάνωση, σύμφωνα με δήλωση της εκπρόσωπου της επιτροπής Katharina von Schnurbein. «Το βρίσκω κάπως περίεργο», δήλωσε ο David Pollock, πρόεδρος της Ευρωπαϊκής Ανθρωπιστικής Ομοσπονδίας. «Ορισμένες από αυτές τις οργανώσεις έχουν χαρακτήρα κοσμικό και υποστηρίζουν έντονα το διαχωρισμό κράτους και εκκλησίας.»
Κάνοντας την εμφάνισή τους στα τέλη του 16ου αι. στην Αγγλία και στη συνέχεια σε ολόκληρο τον κόσμο, οι Ελευθεροτέκτονες διασπάστηκαν το 1877 σε αγγλόφωνους και ηπειρωτικούς ομολόγους εξαιτίας διαφορών τους πάνω σε θρησκευτικά ζητήματα. Οι αγγλόφωνοι Ελευθεροτέκτονες απαιτούν από τα μέλη τους να πιστεύουν σε μια θεότητα ενώ το ηπειρωτικό «δόγμα» δεν ακολουθεί το παραπάνω. Σύμφωνα με την κ. von Schnurbein της Επιτροπής, οι Βρυξέλλες θεωρούν τους Ελευθεροτέκτονες «κοινότητα συνείδησης διασυνδεδεμένη με ολόκληρη την Ευρώπη», και «μια μορφή ανθρωπιστικής οργάνωσης», παραβλέποντας το γεγονός ότι η συμμετοχή στους ελευθεροτέκτονες γίνεται μόνο μετά από πρόσκληση και προβλέπει την αμοιβή των ανδρών της οργάνωσης κατά τη μύηση ενός νέου μέλους αλλά και μια ετήσια συνδρομή.
Σύμφωνα με την La Croix, τη γαλλική Ρωμαιοκαθολική καθημερινή εφημερίδα, η εκκλησία, βρισκόμενη στην ευχάριστη θέση να αγκαλιάσει τον οικουμενισμό των μεγάλων μονοθεϊστικών θρησκειών στο επίπεδο της ΕΕ, φοβάται ότι η διεύρυνση της συνεδρίασης για να συμπεριλάβει τις ομάδες πέρα από αυτές που κυριαρχούν στην Ευρωπαϊκή ήπειρο, είναι «θρησκευτικά ορθή».
Εκπρόσωπος του προέδρου της Ευρωπαϊκής Ένωσης, Herman Van Rompuy, δήλωσε πως του χρόνου θα υπάρξει και εκπροσώπηση και των βουδιστών στην σύνοδο κορυφής.
Πέρα από την ετήσια σύνοδο κορυφής, οι θρησκευτικοί ηγέτες ερμηνεύουν το άρθρο 17, το οποίο δεσμεύει την ΕΕ να προβεί σε «έναν ανοικτό, διαφανή και τακτικό διάλογο με την εκκλησία και τις μη ομολογιακές και φιλοσοφικές οργανώσεις», υπό την έννοια των τακτικών συναντήσεων με ανώτερους δημοσίους υπαλλήλους όχι μόνο στα μεγάλα θέματα όπως τη μάχη ενάντια στη φτώχεια, αλλά και σε πιο συγκεκριμένα νομοθετικά μέτρα σχετικά με την αλλαγή του κλίματος, την εκπαίδευση, τη μετανάστευση, τις κοινωνικές υπηρεσίες και το εργατικό δίκαιο.
Στο μέλλον, ελπίζουν να έχουν παρόμοιες σχέσεις με τους οργανισμούς της ΕΕ, ιδίως με τον Οργανισμό Θεμελιωδών Δικαιωμάτων, καθώς και με το νέο διπλωματικό σώμα, την Υπηρεσία Εξωτερικής Δράσης.

πηγή: tvxs.gr

Ελευθερία - Ισότητα - Αδελφοσύνη

2010-07-31T13:47:00.009+03:00

Ελευθερία - Ισότητα - Αδελφοσύνη

"Ο κόσμος δεν θα σωθεί, εάν κατ’ αρχήν δύναται να σωθεί, παρά μόνο από τους ανυπότακτους. Χωρίς αυτούς δεν θα υπήρχε ούτε πολιτισμός, ούτε τίποτε από όσα αγαπούμε και δικαιώνουν την ύπαρξη μας πάνω στη γη. Αυτοί οι ανυπότακτοι είναι το άλας της γης"
André Gide

Online για πρώτη φορά τα μυστικά χειρόγραφα του αλχημιστή Ισαάκ Νεύτωνα

2010-06-28T14:47:00.003+03:00

Ο Ισαάκ Νεύτων ήταν ανήσυχη προσωπικότητα με πολλαπλές ερευνητικές δραστηριότητες και αναζητήσεις, που ξέφευγαν από το «προφίλ» του συμβατικού επιστήμονα. Τώρα, για πρώτη φορά, η απόκρυφη ζωή του μεγάλου βρετανού φυσικού και μαθηματικού έρχεται στο…διαδικτυακό φως χάρη σε ένα νέο site που δημιούργησε ένας αμερικανός καθηγητής της ιστορίας και φιλοσοφίας των επιστημών.

Εδώ και έξι χρόνια ο Γουίλιαμ Νιούμαν του πανεπιστημίου της Ιντιάνα, με την υποστήριξη του Εθνικού Ιδρύματος Επιστημών των ΗΠΑ, έχει βαλθεί να φωτίσει την αποκρυφιστική πλευρά του Νεύτωνα στο πλαίσιο του πρότζεκτ “The chymistry of Isaac Newton” (η αλχημεία αποκαλείτο συχνά chymistry κατά τον 17ο αιώνα στη Βρετανία).

Το site του Νιούμαν για πρώτη φορά προσφέρει στο κοινό δημοσιευμένα και κατάλληλα επιμελημένα 23 πρωτότυπα αλχημιστικά χειρόγραφα του Νεύτωνα. Επίσης, παρουσιάζει ανάλογα χειρόγραφα με τις ανακαλύψεις του βρετανού επιστήμονα στον τομέα της οπτικής, που ανέτρεψαν θεωρίες χιλιετιών σχετικά με το φως και το χρώμα και οι οποίες σχετίζονταν με τις αλχημιστικές του μελέτες. Τα χειρόγραφα, μεταξύ άλλων, αποκαλύπτουν ότι οι νέες ιδέες του Νεύτωνα για την ανάλυση και τη σύνθεση του φωτός με τη βοήθεια πρισμάτων ωφελήθηκαν τα μέγιστα από την αλχημεία.

«Ο Νεύτων ήταν πιστός αλχημιστής επί 30 χρόνια, αλλά κράτησε αυτές τις δραστηριότητές του σε μεγάλο βαθμό κρυμμένες από τους συγχρόνους του και τους συναδέλφους του, έτσι το αλχημιστικό έργο του δεν έχει γίνει πλήρως γνωστό», δήλωσε ο Νιούμαν, ο οποίος, μαζί με τους συνεργάτες του, φρόντισε να μεταφράσει, να επιμεληθεί και να επεξηγήσει τα χειρόγραφα, τα οποία συμπεριλαμβάνουν σημειωματάρια αλχημιστικών εργαστηριακών ερευνών του Νεύτωνα (ανάμεσά τους το πιο πλήρες από όλα σημειωματάριο MS 3975 που βρέθηκε στο πανεπιστήμιο του Κέμπριτζ). Τα χειρόγραφα είναι πλέον πλήρως προσβάσιμα και επιτρέπουν αναζητήσεις με βάση συγκεκριμένες λέξεις.

Μέχρι στιγμής περισσότερες από 600 σελίδες χειρογράφων του Νεύτωνα έχουν τύχει επεξεργασίας και είναι πια προσβάσιμες online, ενώ ο στόχος του Νιούμαν είναι να προσφέρει πλήρη σχολιασμό και υπομνηματισμό σε όλα τα αλχημιστικά χειρόγραφα του Νεύτωνα. Οι επισκέπτες του site μπορούν επίσης να δουν τα αποκρυφιστικά-αλχημιστικά σύμβολα που χρησιμοποιούσε ο μεγαλοφυής επιστήμων.

Ο Νιούμαν και οι συνεργάτες του έχουν ακόμα αναπαράγει μερικές από τις αλχημιστικές διαδικασίες που περιγράφει ο Νεύτων στο «Λεξικό Αλχημιστικών Όρων» που είχε συγγράψει. Τα πειράματα αυτά, με τη βοήθεια του Τμήματος Χημείας του πανεπιστημίου της Ιντιάνα, περιγράφονται στο site.

The Chymistry of Isaac Newton

Πηγή: Ελευθεροτυπία

ΑΒΑΤΟΝ - 100 τεύχη

2010-06-22T13:20:00.005+03:00

ΕΚΑΤΟ ΤΕΥΧΗ ΑΒΑΤΟΝ!

Διαβάστε στο επετειακό 1ΟΟό τεύχος (Ιουν. – Ιουλ. 2010) που κυκλοφορεί:

ΦΑΚΕΛΟΣ
Ο ΔΡΟΜΟΣ ΤΗΣ ΑΦΥΠΝΙΣΗΣ
9 ΕΠΑΝΑΣΤΑΤΙΚΑ ΒΗΜΑΤΑ ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΞΟΔΟ ΑΠΟ ΤΗΝ ΚΡΙΣΗ
Ένας Οδηγός Εξόδου από την Κρίση, κάτω από μια τελείως διαφορετική οπτική από την εδραιωμένη, με την οποία μας βομβαρδίζουν οι πάντες και τα πάντα. Εννέα επαναστατικά βήματα, που λειτουργούν ως κέντρισμα για έμπνευση και δράση, μεταφέροντας ματιές, βιώματα και εικόνες από ένα άλλο επίπεδο:
1. Η Πραγματική Αιτία της Κρίσης. 2. Η Αναγνώριση του Στόχου. 3. Το Κάλεσμα. 4. Ποιος είναι ο Πλησίον; 5. Μαθήματα Επιβίωσης. 6. Το Κλειδί για την Αντιμετώπιση του Φόβου. 7. Η Απάντηση στην Αδικία. 8. Το Μυστικό για την Αναμόρφωση της Κοινωνίας. 9. Οι 3 Θαυμαστές Απαντήσεις.

ΕΡΕΥΝΑ
Η ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΗ ΚΡΙΣΗ ΚΑΙ Ο ΕΡΧΟΜΟΣ ΤΟΥ ΝΕΟΥ ΜΕΣΑΙΩΝΑ
Μπορούν οι Μασόνοι να Σώσουν την Ευρώπη;
του ΙΟΡΔΑΝΗ ΠΟΥΛΚΟΥΡΑ

ΠΡΟΣΩΠΑ
ΗΓΟΥΜΕΝΟΣ ΕΦΡΑΙΜ ΜΟΝΗΣ ΒΑΤΟΠΑΙΔΙΟΥ
«Ο κόσμος σήμερα χρειάζεται ανθρώπους που κάνουν δυνατή προσευχή!»
ΑΠΟΚΛΕΙΣΤΙΚΗ ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ ΣΤΟΝ ΣΤΕΦΑΝΟ ΕΛΜΑΖΗ

ΤΟ ΘΕΜΑ
ΤΟ ΝΕΟ-ΟΘΩΜΑΝΙΚΟ ΟΡΑΜΑ ΤΗΣ ΤΟΥΡΚΙΑΣ
ΚΑΙ Η ΑΝΙΣΧΥΡΗ (ΜΕΤΑ ΔΝΤ) ΕΛΛΑΔΑ
Ο υπουργός εξωτερικών της Τουρκίας Αχμέτ Νταβούτογλου
αποκαλύπτει το ηγεμονικό σχέδιό της για τον 21ο αιώνα…
του ΝΙΚΗΤΑ ΚΟΡΑΛΗ

ΕΠΙΣΤΗΜΗ & ΜΕΤΑΦΥΣΙΚΗ
Dr. DIETER BROERS
ΔΙΕΥΘΥΝΤΗΣ ΤΟΥ ΔΙΕΘΝΟΥΣ ΣΥΜΒΟΥΛΙΟΥ ΕΠΙΣΤΗΜΟΝΙΚΗΣ ΑΝΑΠΤΥΞΗΣ
«Είμαστε στο τέλος μιας μεταμορφωτικής διαδικασίας…
μπροστά σε ένα εξελικτικό άλμα, που θα ολοκληρωθεί το 2012»!
ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ ΣΤΗΝ ΒΙΚΥ ΧΡΥΣΟΥ

ΣΟΦΕΣ ΣΥΜΒΟΥΛΕΣ ΓΙΑ ΔΥΣΚΟΛΟΥΣ ΚΑΙΡΟΥΣ
Πώς να Αντιμετωπίσω τις Ακραίες Αλλαγές στη Ζωή μου;
της ΧΑΡΑΣ ΑΣΤΕΡΙΑΔΟΥ

ΑΥΤΟΓΝΩΣΙΑ
Ο Εσωτερικός μας Θίασος
του ΝΤΕΜΗ ΚΥΡΙΑΚΟΥ

ΜΥΣΤΙΚΗ ΠΑΡΑΔΟΣΗ
Η Πρώτη Βουδιστική Στούπα στην Ελλάδα!
της ΑΡΙΑΔΝΗΣ ΓΕΡΟΥΚΗ

ΙΕΡΗ ΤΕΧΝΗ
ΜΠΑΡΑΤΑΝΑΤΥΑΜ
Ο Ιερός Χορός του Σύμπαντος στην Καρδιά της Αθήνας
της ΣΑΣΣΑΣ ΤΣΕΪΤΟΟΥ

ΑΝΙΧΝΕΥΣΕΙΣ
ΕΛΕΝΗ ΔΡΑΓΩΝΑ
Μαντεία: Αποκαλύπτοντας τη Μυστικιστική Όψη της Αρχαίας Ελλάδας

ΑΡΜΟΝΙΚΗ ΖΩΗ
Γιατί είμαι Αισιόδοξη!
της ΑΡΙΑΔΝΗΣ ΓΕΡΟΥΚΗ

ΕΝ ΙΟΡΔΑΝΗ
Με Τεντωμένες Κεραίες
του ΙΟΡΔΑΝΗ ΠΟΥΛΚΟΥΡΑ

ΜΑΓΙΚΟΣ ΚΟΣΜΟΣ
Ο περίφημος ναός του Mnajdra, ένας από τους αρχαιότερους ηλιακούς ιερούς τόπους του πλανήτη…

ΑΝΤΙ ΠΡΟΛΟΓΟΥ
Εκατό Τεύχη ΑΒΑΤΟΝ!
του ΣΤΕΦΑΝΟΥ ΕΛΜΑΖΗ

Και ακόμη, πολλές σελίδες με ειδήσεις και προτάσεις από το χώρο της πνευματικής αναζήτησης, της επιστήμης, της οικολογίας, της θρησκείας, της φιλοσοφίας, του πολιτισμού, της γεωπολιτικής από την Ελλάδα και τον κόσμο.

Κυκλοφορεί στα περίπτερα σε όλη την Ελλάδα και στην Κύπρο ● 4,90 €

ΜΕΤΑΕΚΔΟΤΙΚΗ

1η Πανελλήνια Αμφικτιονία των Υπερτάτων Περιστυλίων του Αρχαίου και Αποδεδεγμένου Σκωτικού Τύπου της Ελλάδος

2010-06-18T12:20:00.011+03:00

Ολοκληρώθηκε με επιτυχία την 5η Ιουνίου 2010, η 1η Πανελλήνια Αμφικτιονία των Υπερτάτων Περιστυλίων του Αρχαίου και Αποδεδεγμένου Σκωτικού Τύπου της Ελλάδος.
Μια ιδέα που πρότειναν και υλοποίησαν οι τέκτονες της Κέρκυρας με προεξάρχοντα τον Σοφώτ.: του Περιστυλίου Φοίνιξ υπ’ αριθμ. 1Α, Κραταιό αδ.: Σπυρίδωνα Ανδριώτη 33ο.
Την εκδήλωση, όπου εκπροσωπήθηκαν όλα τα Ελληνικά Υπέρτατα Περιστύλια (καθώς και οι Άρειοι Πάγοι Αθηνών και Κερκύρας) τίμησε με την παρουσία του ο Ύπατος Μέγας Ταξιάρχης Κραταιότατος αδ.: Ραφαήλ ντε Σιγούρα 33ο, μέλη του Υπάτου Συμβουλίου του 33ο και πλήθος αδ.: αδ.: μελών του Α.Α.Σ.Τ. από όλη την Ελλάδα..

Προλογίζοντας, ο Κρατ.: αδ.: Σπυρίδων Ανδριώτης 33ο αφού καλωσόρισε τους επισκέπτες, τα παρόντα μέλη του Υπάτου Συμβουλίου και όλως ιδιαιτέρως τον Κραταιότατο Ύπατο Μεγάλο Ταξιάρχη είπε μεταξύ άλλων: «…Είμαστε ιδιαίτερα ευτυχείς διότι φιλοξενούμε στην Κέρκυρα και υπό την σκέπη του Πρεσβυγενούς τούτου φιλοσοφικού εργαστηρίου του ΦΟΙΝΙΚΟΣ την σπουδαία αυτή εκδήλωση του εν Ελλάδι Α.Α.Σ.Τ.
Πριν 1,5 χρόνο περίπου επελέγη η Κέρκυρα προκειμένου να ανασυγκροτηθεί το Ύπατο Συμβούλιο του 33ο, τιμή εξαιρετική δι ημάς, αλλά και δηλωτική της σπουδαιότητας και της αναγνωρίσεως που προσδίδει το Ύπατο Συμβούλιο εις τους Κερκυραίους τέκτονες, τους μετέχοντες εις τον Α.Α.Σ.Τ. Αποδεικνύει ακόμη μια φορά το ειδικό βάρος του Φοίνικος και των επιγενόμενων εργαστηρίων του. Κρατούμε με πίστη, αφοσίωση, σεμνότητα και αξιοπρέπεια επί 127 συναπτά έτη, ήτοι από το 1883 (ως φιλοσοφικός τεκτονισμός) και από το 1818 (ως συμβολικός τεκτονισμός) τα ήθη και τις παραδόσεις του αγνού και άδολου τεκτονικού ιδεώδους, με ήθος και ταπεινότητα, με αγάπη για τους αδ. . και τον συνάνθρωπο, με ενεργή συμμετοχή εις τα πνευματικά , πολιτιστικά και φιλανθρωπικά δρώμενα του τόπου μας και για το λόγω αυτό ο Φοίνικας τυγχάνει της αναγνωρίσεως της Κερκυραϊκής Κοινωνίας. .....».
Ακολούθως ο Σοφωτ.: ανέγνωσε σύντομο ιστορικό του Υπερτάτου Περιστυλίου ΦΟΙΝΙΞ 1Α εν Κοιλάδι Ερμόνων και Αν. . Κερκύρας, το οποίο λειτουργεί από το 1883 και τυγχάνει το αρχαιότερο στην Ελλάδα.
Ακολούθησε ομιλία του Υπάτου Μεγάλου Ταξιάρχου είς 4ο βαθμό. Στη συνέχεια ο Ύπατος Μέγας Ταξιάρχης απένειμε την τάξη του Επιτίμου Μεγάλου Επιθεωρητού (32ο ΕΜΕ) στους τελευταίους διατελέσαντες Σοφ.: του Περιστυλίου Φοίνιξ υπ’ αριθμ. 1Α, αδ.: αδ.: Φ.Τ., και Ι.Π..

Στη συνέχεια ο Σοφωτ.: του Περιστυλίου μετά από ομόφωνη γνώμη του πληρώματος ανακήρυξε τον Κραταιότατο Ύπατο Μεγάλο Ταξιάρχη σε Επίτιμο Σοφώτατο του Περιστυλίου, απονέμοντας του τιμητικό δίπλωμα.
Πριν το πέρας των εργασιών ο Κρατ.: αδ.: Σπυρίδων Ανδριώτης 33ο απένειμε στους εκπροσώπους των Περιστυλίων και σε όλους τους συμμετέχοντες αδ.: αδ.: αναμνηστικά διπλώματα και αντηλλάγησαν δώρα και ενθύμια της εκδηλώσεως μεταξύ του Υπάτου Συμβουλίου του 33ο και του Υπερτάτου Περιστυλίου ΦΟΙΝΙΞ αρ’ αριθμ. 1Α.

Η βραδιά ολοκληρώθηκε με Αγάπη μετά κυριών, η οποία παρατέθηκε προς τιμήν του Υπάτου Μεγάλου Ταξιάρχου, των επισκεπτών και των συζύγων των αδ.: αδ.:, στο εντευκτήριο του Μεγάρου της Αναγνωστικής Εταιρείας Κέρκυρας.

Ύπατον Συμβούλιον του 33ου και τελευταίου βαθμού διά την Ελλάδα του Αρχαίου και Αποδεδεγμένου Σκωτικού Τύπου

Ακαδημία Phoenix Rising

2010-06-06T17:46:00.004+03:00

Η Ακαδημία Phoenix Rising είναι μια ολιστική εκπαιδευτική πρωτοβουλία εμπνευσμένη από την Πλατωνική εκπαιδευτική φιλοσοφία. Απαρτίζεται από διδακτικό προσωπικό καταξιωμένων ακαδημαϊκών και μελετητών που συνεργάζονται με το κοινό όραμα μιας παιδείας που μπορεί να προσφέρει απτά αποτελέσματα στη ζωή των σπουδαστών τους.

Βασίζόμαστε στην αρχή ότι η παιδεία δεν θα πρέπει να περιορίζεται στις έννοιες που περιλαμβάνουν μόνο την εκμάθηση δεξιοτήτων, την απόκτηση στείρων πληροφοριών κι εμπορεύσιμων πτυχίων, αλλά ότι θα πρέπει να προσεγγίζει όλες τις νοητικές λειτουργίες του ανθρώπου.
Επιδίωξή μας είναι η μετάδοση της επίγνωσης, της αντίληψης και της βιωματικής εμπειρίας της ανθρώπινης ύπαρξης, τις δυναμικές του πολιτισμού, και την δύναμη της δημιουργικής φαντασίας, εμπλουτίζοντας τη ζωή με τρόπο που αδυνατεί να κατορθώσει η συμβατική παιδεία.
Μέσω διαδικτύου αλλά και δια ζώσης, η Ακαδημία Phoenix Rising προσφέρει κύκλους σεμιναρίων, ομιλιών, εμπειρικά εργαστήρια, και άλλες εκδηλώσεις σε ένα ευρύ φάσμα θεμάτων, με ιδιαίτερη έμφαση στις παραμελημένες πτυχές των ανθρωπιστικών επιστημών, όπως οι μεταφυσικές φιλοσοφίες και την αλληλεπίδρασή τους με τις τέχνες και τις θετικές επιστήμες.
Μέσα από τα διαδικτυακά μας σεμινάρια μπορείτε να μελετήσετε με το δικό σας ρυθμό, όπου και να βρίσκεστε. Σχεδιασμένα αποκλειστικά για την Ακαδημία Phoenix Rising, τα σεμινάριά μας εκμεταλλεύονται την τεχνολογία ώστε να προσφέρουν διαρκή υποστήριξη των σπουδαστών μας με λογισμικό e-learning, περιλαμβάνοντας ζωντανό chat, podcasts, και ζωντανές ομιλίες.
Με την ολοκλήρωση κάθε κύκλου σεμιναρίων, απονείμουμε στους σπουδαστές μας πιστοποιητικό παρακολούθησης, και θα έχουν τη δυνατότητα να παρακολουθήσουν και τους πιο προχωρημένους κύκλους σπουδών μας.
Εγγραφείτε σαν μέλος για να επωφεληθείτε από τις προσφορές μας και τις μειωμένες τιμές που προσφέρουμε στα μέλη μας, για όλες τις εκδηλώσεις, άσχετα από πόσα σεμινάρια επιλέξετε να παρακολουθήσετε.
Η Ακαδημία Phoenix Rising εδρεύει στην Αθήνα, και πέρα από τους διαδικτυακούς κύκλους μαθημάτων, παρέχουμε ζωντανούς κύκλους σεμιναρίων και ομιλιών (στα Ελληνικά) σε Κέρκυρα και Αθήνα. Τα διεθνή ετήσια συμπόσια του Phoenix Rising επίσης θα διοργανώνονται στην Ελλάδα, γενέτειρα του Δυτικού Πολιτισμού.

“Ο σκοπός της παιδείας είναι να μας διδάξει την αγάπη του Ωραίου.
Και ποιά, Σωκράτη, είναι η τροφή της ψυχής; Σίγουρα, είπα, η Γνώση είναι η τροφή της ψυχής.”
~Πλάτων~
Αναρωτήθηκες ποτέ τί βρίσκεται πέρα από τις σκιές του Σπηλαίου του Πλάτωνα;
Γιατί μια εικόνα πραγματικά αξίζει χίλιες λέξεις;
Γιατί Ἀγεωμέτρητος μηδεὶς εἰσίτω;
Με ποιόν τρόπο η έμπνευση είναι πράγματι η ανάσα του Θεού;

Παρακολουθώντας κύκλους σπουδών στην Ακαδημία Phoenix Rising θα ανακαλύψεις τις ρίζες του πολιτισμού μας μέσα από διαχρονικές φιλοσοφικές παραδόσεις, βιώνοντας το δημιουργικό χάρισμα των ελευθέρων τεχνών.

Ακαδημία Εσωτερικών Σπουδών και Δημιουργικών Τεχνών Phoenix Rising

Ανακοίνωση του Υπάτου Συμβουλίου του 33ο

2010-06-06T17:11:00.000+03:00

Το Ύπατο Συμβούλιο του 33ο με τα διατάγματα 345 και 352 υπενθυμίζει προς όλους τους Προέδρους των υπό την αιγίδα του Εργαστηρίων ότι κάθε είδους «συνδρομή» είναι ΠΡΟΑΙΡΕΤΙΚΗ. Στην κατάσταση που βρίσκεται σήμερα η χώρα μας προέχει η συγκράτηση του κοινωνικού ιστού και κατ' επέκταση του ιστού που ενώνει τα μέλη και τις οικογένειες της αδελφότητας Στο μέτρο των δυνάμεών μας, δεν πρέπει να επιτρέψουμε στον πλησίον μας να νοιώσει μόνος και αβοήθητος.

«…Καλούμε προς τούτο τους Προέδρους και τα μέλη των υπό την αιγίδα μας εργαστηρίων να θυμηθούν ότι πρέπει να είναι πάντα πρόθυμοι να συντρέξουν στο μέτρο των δυνατοτήτων τους, τους εν ανάγκη και πόνο ευρισκομένους αδελφούς και τις οικογένειες αυτών, με εχεμύθεια και ανοχή»

Ύπατον Συμβούλιον του 33ου και τελευταίου βαθμού διά την Ελλάδα του Αρχαίου και Αποδεδεγμένου Σκωτικού Τύπου

"...ό,τι δια τους αμυήτους θεωρείται υψίστη αρετή, δι' ημάς θεωρείται απλή εκπλήρωσις καθήκοντος...."

Τα Μαντεία της Αρχαίας Ελλάδας

2010-05-13T10:06:00.000+03:00

Το μυστήριο του Πραλάντ Γιάνι

2010-05-11T15:48:00.004+03:00

Γαλλικό Πρακτορείο Ειδήσεων - Ν. Δελχί - 11.05.2010

Ένας Ινδός γιόγκι 83 ετών, ο οποίος ισχυρίζεται ότι δεν έχει καταναλώσει καθόλου τροφή και νερό εδώ και επτά δεκαετίες, άφησε άφωνους τους στρατιωτικούς γιατρούς που τον έβαλαν σε καραντίνα και τον εξέτασαν για δύο εβδομάδες.

Όπως αναφέρει το Γαλλικό Πρακτορείο Ειδήσεων, ο Πραλάντ Γιάνι πέρασε δύο εβδομάδες σε νοσοκομείο της πόλης Αχμενταμπάντ, στο δυτικό κρατίδιο του Γκουζαράτ, όπου μια ομάδα 30 ειδικών τον παρακολουθούσε διαρκώς μέσω κλειστού κυκλώματος τηλεόρασης.

Στη διάρκεια του πειράματος, ο γιόγκι πράγματι δεν έφαγε και δεν ήπιε, ούτε πήγε στην τουαλέτα, ανακοίνωσαν οι ερευνητές.
«Ακόμα δεν γνωρίζουμε πώς επιβιώνει» σχολίασε ο νευρολόγος Σουντίρ Σαχ. «Παραμένει μυστήριο για τι είδους φαινόμενο πρόκειται» δήλωσε.

Η μελέτη πραγματοποιήθηκε για λογαριασμό του ινδικού Οργανισμού Αμυντικής Έρευνας και Ανάπτυξης, ο οποίος ελπίζει ότι τα ευρήματα θα μπορούσαν να βοηθήσουν τους στρατιώτες, τους αστροναύτες, ή ακόμα τα εγκλωβισμένα θύματα φυσικών καταστροφών, να επιβιώνουν χωρίς τροφή και νερό.

«Η μόνη επαφή του με οποιοδήποτε είδος υγρού ήταν όταν έκανε περιοδικά γαργάρες και μπάνιο» ανέφερε ο Τζ. Ιλαβαζαχαγκάν, διευθυντής του Αμυντικού Ινστιτούτου Φυσιολογίας και Συναφών Επιστημών.

Ο ίδιος ο Πραλάντ Γιάνι ισχυρίζεται ότι μια θεότητα που τον ευλόγησε σε νεαρή ηλικία του έδωσε ειδικές ικανότητες και τον απάλλαξε από την ανάγκη για τροφή και νερό. Μετά το τέλος του πειράματος έχει ήδη επιστρέψει στο χωριό του, στα βόρεια του κρατιδίου Γκουζαράτ, όπου ακολουθεί μια ρουτίνα συνεχούς διαλογισμού.

Οι γιατροί που τον εξέτασαν επιβεβαιώνουν εν μέρει τους ισχυρισμούς του, ωστόσο τα αποτελέσματα των πολυάριθμων ιατρικών εξετάσεων στις οποίες τον υπέβαλαν δεν θα δημοσιευτούν σε διάστημα μικρότερο από «μερικούς μήνες».
Το μόνο που ανέφερε ο Δρ Σαχ ήταν ότι όλα τα αποτελέσματα βρίσκονταν «εντός των προαποφασισμένων ορίων ασφάλειας».

Ο ερευνητής, πάντως, θεωρεί βέβαιο ότι ο γιόγκι δεν είναι δυνατόν να επιζεί χωρίς να κάποια μορφή ενέργειας -αυτό, εξάλλου, θα παραβίασε τις αρχές διατήρησης της μάζας και της ενέργειας.
«Αν ο Γιάνι δεν αντλεί ενέργεια από την τροφή και το νερό, θα πρέπει να βασίζεται σε άλλες πηγές ενέργειας που βρίσκονται γύρω του, όπως μεταξύ άλλων το φως του ήλιου» δήλωσε, λίγο προκλητικά ίσως, ο Ινδός νευρολόγος.
«Ως γιατροί δεν μπορούμε να κλείνουμε τα μάτια στα ενδεχόμενα, σε μια πηγή ενέργειας διαφορετική από τις θερμίδες» είπε.

Πηγή: www.in.gr

Πιστεύω

2010-04-25T18:56:00.005+03:00

Πιστεύω σ’ ένα Θεό, Ακρίτα Διγενή, στρατευόμενο, πάσχοντα, μεγαλοδύναμο, όχι παντοδύναμο, πολεμιστή στ’ ακρότατα σύνορα, στρατηγό, αυτοκράτορα σε όλες τις φωτεινές δύναμες, τις ορατές και τις αόρατες.
Πιστεύω στ’ αναρίθμητα, εφήμερα προσωπεία που πήρε ο Θεός στους αιώνες και ξεκρίνω πίσω από την άπαυτη ροή του την ακατάλυτη ενότητα.
Πιστεύω στον άγρυπνο βαρύν αγώνα του που δαμάζει και καρπίζει την ύλη ―τη ζωοδόχα πηγή φυτών, ζώων κι ανθρώπων.
Πιστεύω στην καρδιά του ανθρώπου, το χωματένιο αλώνι, όπου μέρα και νύχτα παλεύει ο Ακρίτας με το θάνατο.
Βοήθεια! κράζεις, Κύριε. Βοήθεια! κράζεις, Κύριε, κι ακούω.
Μέσα μου οι πρόγονοι κι απόγονοι κι οι ράτσες όλες, κι όλη η γης, ακούμε με τρόμο, με χαρά, την κραυγή σου.
Μακάριοι όσοι ακούν και χύνουνται να σε λυτρώσουν, Κύριε, και λεν: Εγώ και συ μονάχα υπάρχουμε.
Μακάριοι όσοι σε λύτρωσαν, σμίγουν μαζί σου, Κύριε, και λεν: Εγώ και συ είμαστε ένα.
Και τρισμακάριοι όσοι κρατούν και δε λυγούν, απάνω στους ώμους τους, το μέγα, εξαίσιο, αποτρόπαιο μυστικό:
Και το ένα τούτο δεν υπάρχει!

Νίκος Καζαντζάκης

Non Nobis Domine, Sed Nomini Tuo Da Gloriam

2010-03-03T12:24:00.006+02:00

Σε ένα ερειπωμένο φρούριο στα ανοιχτά των ακτών της Μαδέρα εντοπίστηκε ένα καρφί, που χρονολογείται από την εποχή της Σταύρωσης του Χριστού.

Πρόκειται για ένα καρφί μήκους 10 εκατοστών που εικάζεται ότι είναι ένα από τα χιλιάδες που χρησιμοποιούνταν στις διάφορες σταυρώσεις κατά την εποχή της ρωμαϊκή αυτοκρατορίας.

Οι αρχαιολόγοι πιστεύουν ότι το συγκεκριμένο είναι του 1ου ή του 2ου αιώνα μ.Χ. Το καρφί βρέθηκε πέρυσι το καλοκαίρι σε ένα διακοσμημένο κουτί στο φρούριο του μικρού νησιού Ilheu de Pontinha, στα ανοιχτά της Μαδέρας. Το μέρος αυτό πιστεύεται ότι διοικούσε το ιπποτικό τάγμα των Ναϊτών, μια θρησκευτική ομάδα που ήταν μέρος των χριστιανικών δυνάμεων που κυριαρχούσαν στην Ιερουσαλήμ στην διάρκεια των σταυροφοριών τον 12ο αιώνα.
Ο αρχαιολόγος Bryn Walters είπε ότι η πολύ καλή κατάσταση του καρφιού αποδεικνύει ότι φυλασσόταν σαν κάτι ιερό. Μαζί με αυτό βρέθηκαν, επίσης, τρεις σκελετοί και τρία σπαθιά.

πηγή: zougla.gr

...Donnez aux riches de la terre le coeur sensible et généreux...

2010-02-03T11:16:00.007+02:00

Έλαβα την παρακάτω επιστολή (όχι από τον δημιουργό της, τον οποίο δεν έχω δυστυχώς την τιμή να γνωρίζω) και θεωρώ πως είναι υποχρέωση μου να την δημοσιεύσω αλλά και να την προωθήσω όσο περισσότερο μπορώ.

Αδ:. μου σ’ ευχαριστούμε !!!
Caementarius

Grand Orient de Haïti de 1824.
(Μεγάλη Ἀνατολὴ τῆς Ἀιτῆς τοῦ 1824).
…Donnez aux riches de la terre le coeur sensible et généreux...

Συνεδριάζοντας πρὸ ἡμερῶν στὸ Ἐργαστήριόν μου, σκέφθηκα πρὸς στιγμὴν, «τὶ νὰ γίνεται τάχα στὴν μακρυνὴ Ἀιτή;»
Ξέρω πὼς καὶ ᾿κεῖ ὑπάρχουν, ἀπ᾿ τὶς ἀρχὲς τοῦ ιθ΄ αἰῶνος ἀδελφοί. Ξέρω καὶ ὅλα αὐτὰ ποὺ τώρα πιὰ ξέρουν ὅλοι, γιὰ τὴν βοήθεια ποὺ προσέφεραν οἱ φτωχοὶ ἐκεῖνοι ἄνθρωποι, ὅταν ἡ πατρίδα μου ἀγωνιζόταν τὸν φοβερώτερον Ἀγῶνα της.
Ξέρω γιὰ τὸν πρόεδρο Boyer καὶ γιὰ τὴν βοήθεια πρὸς τοὺς ἐπαναστάτας προγόνους μου. Ξέρω ἐπίσης ὅτι ὁ Πρόεδρος αὐτὸς ὑπῆρξε μέλος τῆς Ἀδελφότητος. Ὑπῆρξε Μέγας Ταξιάρχης τοῦ Ἀρχ:. καὶ Ἀποδεδ:. Σκωτικοῦ Τύπου καὶ «Προστάτης τοῦ Τάγματος».
Σκέφθηκα πρὸς στιγμὴν κάτω ἀπὸ ἐρείπια, κάποιους συντετριμμένους κίονες, τσακισμένα ῥόδια, σκισμένα περιζώματα καὶ σπασμένες σφύρες.
Ἔπειτα σκέφθηκα πάλι «Ἐκεῖ ἔγινε κόλαση, ἄνθρωπος ψάχνει ἄνθρωπο καὶ δὲν τὸν βρίσκει, ἐσὺ σκέπτεσαι τοὺς τέκτονες;».
Ὅμως ἐξακολούθησα νὰ σκέπτωμαι τοὺς τέκτονες. Σκεπτόμουν τάχα μόνον ἕνα Γραμματέα νὰ ψάχνῃ γιὰ τὰ βιβλία τῆς Στοᾶς του; Ἕνα Ταμία, νὰ ἀναζητῇ τὰ λιγοστὰ «ὄστρακα»;
Ποιὸς γνωρίζει τάχα πόσοι ἀδελφοὶ μας ἐκεῖ ἔχασαν ζωές, συγγενεῖς, ἀγαθά. Πόση δυστυχία! Πόση θλίψη! Τὸ ἐπόμενο ἡλιοστάσιο γι᾿ αὐτοὺς θὰ εἶναι μνημόσυνο, θρῆνος.
Μὲ τὶς μαῦρες αὐτὲς σκέψεις γύρισα σπίτι καὶ μηχανικὰ ἄρχισα στὸ διαδίκτυο νὰ ψάχνω τὸν Τεκτονισμὸ τῆς Ἁιτῆς.
Τοὺς βρῆκα (ὀχι εὔκολα) στὸ http://goh1824.net
Μιὰ αἴσθηση παλιομοδίτικου, νοσταλγικοῦ γαλλικοῦ τεκτονισμοῦ, γεμάτη Βίβλο, ἀνυπόκριτη θρησκευτικότητα καὶ μιὰν ἀπλότητα παιδική.
Ὀνομασίες στοῶν ἀρχέγονες, θαρρεῖς βγαλμένες ἀπὸ ἔνα ἀθῶο, ἰδανικὸ παρελθόν.
«Ἡ Βηθανία» ἀρ. 45, «Ἡ Ἕνωσις τῶν γνησίων φίλων» ἀρ. 66. «Ἡ Συμπάθεια τῶν Καρδιῶν» ἀρ. 29, «Οἱ φοίνικες τῆς Σιών» ἀρ. 74, «Η θριαμβεύουσα Ἀνεξαρτησία» ἀρ. 72. Ἀλλὰ καὶ τὸ δυσοίωνον «Ἡ Κοιλὰς τοῦ Ἰωσαφάτ» ἀρ. 40…!
«Ἀνατολαὶ» ἐξωτικαί, γεμάτες τροπικὴ θλίψη. «Ἐν Ἀνατ:.» ORIENT: DE PORT-MARGOT, DE CABARET, DE LA CROIX-DES-BOUQUETSS, DE PORT-AU-PRINCE.
Ἐκεῖ, πρὶν τὴ συμφορά, οἱ ἀδελφοὶ μας μαζεύονταν στὶς στοὲς τους κυρίως γιὰ νὰ τραγουδήσουν. Νοσταλγικὰ old fashioned γαλλικὰ spirituals. Τὰ ἄκουσα στὴν ἴδια ἱστοσελίδα στὸ «CHANTS». Φωνὲς ζεστές, ἀκαλλιέργητες, ἀνεπιτήδευτες, χωρὶς κορῶνες καὶ κορδελλάκια. Κάτι σὰν τραγούδια τοῦ κατηχητικοῦ, ἀλλὰ ἂν προσέξῃς τοὺς στίχους, φανερώνουν καθαρό, ἀρχέγονο ἐλευθεροτεκτονισμό, ἔντονα «Σκωτικοῦ Τύπου». Ἀκοῦστε τὸ γλυκύτατο «Je veux vivre dans la Lumiere»: «Θέλω νὰ ζήσω μές᾿ στὸ Φῶς». Ἀφεθῆτε στὸν πρωτόγονο, ἀρχετυπικὸ τεκτονισμὸ τοῦ «Hymne à la Fraternité».
Τὸτε μοῦ γεννήθηκε μιὰ ἰδέα.
Ἂν μποροῦσε κάποιος, τὶς φωνὲς αὐτὲς, τῶν ἀδελφῶν μας, ποὺ ἕνας θεὸς ξέρει ἂν ζοῦν ἀκόμη, νὰ τὶς καταγράψῃ σ᾿ ἕνα «πειρατικὸ» συμπαγόδισκο (;) …cd.
Ὁ δίσκος αὐτὸς νὰ διατεθῇ γιὰ λίγα εὐρῶ, μέσῳ μιᾶς ἐπιτροπῆς ἀδελφῶν καὶ τὰ χρήματα νὰ σταλοῦν μὲ κάποιο τρόπον ἐκεῖ, στὸ νησὶ τῆς θλίψεως καὶ τῆς ὀμορφιᾶς.
Ἂν μπορούσαμε νὰ ξαναγυρίσουμε τὸ ῤολόι τῆς ίστορίας πίσω δύο αἰῶνες, ἀλλὰ ἀνάστροφα!
Τότε, τὰ φτωχαδάκια ἐκεῖνα, μὴν ἔχοντας τίποτ᾿ ἄλλο, στείλανε καφφὲ ἀπ᾿ τὶς φυτεῖες, ποὺ μέχρι πρὶν λίγα χρόνια τὶς δούλευαν σὰν σκλάβοι. Καφφέ, γιὰ νὰ πουληθῇ καὶ τὰ λεφτὰ νὰ βοηθήσουν τὸν Ἀγῶνα μας.
Νὰ μπορούσαμε νὰ «πουλήσουμε», ὄχι κάτι δικὸ μας, ἀλλὰ δικὸ τους -μήπως τελικὰ καὶ δικὸ μας, ἂν πράγματι οἱ τέκτονες εἴμαστε πραγματικὰ ἀδέρφια σ᾿ ὅλο τὸν κόσμο;-, τὶς φωνὲς τους νὰ πουλήσουμε καὶ νὰ τοὺς βοηθήσουμε.
Μόνον Ἕλληνες θὰ μπορούσαν, θὰ μοῦ πῆτε, νὰ σκεφτοῦν μιὰ τέτοιαν ἀγαθὴ «μπαγαποντιά»…
Τὶ νὰ γίνῃ; Ποιὸς πουλᾶ πλέον στὴν ἐποχὴ μας δικὰ του πράγματα;
Καλοὶ μου ἀδελφοί. Καλῶ ὄποιον μπορεῖ νὰ διαθέσῃ λίγο χρόνο, νὰ ἐνωθῇ μαζί μου, μήπως καὶ κάνουμε κάτι.
Ποιὸς ξέρει, ἴσως κάποτε σὲ καλύτερους καιρούς, νὰ συναντηθοῦμε στὴν Σ:. Σ:. «La Bienvenue», (Τὸ Καλωσόρισμα) ἀρ. 70, ἐν Ἀνατ:. ST. MICHEL DE L’ATTALAYE καὶ κάποιοι ἐκεῖ μαῦροι ἀδελφοὶ μας, μᾶς ποῦνε «Bienvenue, σᾶς περιμέναμε»
Ὁ ἀδ:. σας

ΣΗΜΕΙΩΣΗ: Ὁ Ἀντρέ, ὁ Ἀλμπέρ, ὁ Ἐμμανουέλ. Ζοῦνε τάχα;

O ADONAI

O ELOIM des ELOIMS

Nous voulons la paix: .La paix dans les Familles
........................................ La paix dans les Cités
...................................... La paix dans les Nations
........................................ LA PAIX SUR TOUTE LA TERRE
Le coeur des hommes est fait pour Aimer et non pour Haïr.
Envoyer à tous la Bonté, la Mansuétude et l’Amour
Eloigner d’eux à jamais le désir des guerres impies et fratricides.
Donner leur la soif inextinguible de la Paix.
Déchaînez dans le Monde une vague d’amour et de Fraternité.
Nous vous en supplions par le verbe incarné, l’expression de votre Amour infini
Donnez-nous la Paix Universelle.
Que la Paix étende partout sa sérénité et sa justice.
Mais surtout, sur les peuples qui sont menacés dans leur vide, dans leur liberté dans leurs idées et dans leur conscience humaine.
Faites ADONAI et vous, Puissance de la lumière, que les interêts particulièrs s’éffacent toujours devant l’interêt général de l’Humanité, et que celle-ci se hausse sur le Plan spirituel de fraternité et de l’Amour pour juguler la colère, l’Envie et la Haine.
Donnez aux riches de la terre le coeur sensible et généreux.
Aux pauvres, l’intelligence du Royaume de la lumière, avec la tempérance des désirs.
Aux Puissants qui gouvernent le monde, le sens de l’équité dans la Prudence et la Sagesse.
Aux Gouvernés, le Respect de la hiérarchie juste et légitime.
A tous les hommes l’humilité dans la FOI, L’ESPERANCE et la CHARITE.

AMEN AMEN AMEN...

Υπέρ πάθους

2009-12-20T01:09:00.000+02:00

Υπέρ πάθους,
σύντομη καταγραφή
της Ελενας Χουζούρη

Το Πάθος είναι συνώμυμο του Ανομολόγητου. o,τι ομολογείται, ό,τι κατατίθεται ρητά παύει να είναι Πάθος. Γίνεται η περιγραφή του, αποτελεί το σχεδίασμά του, τη μορφή του που λυώνει μέσα στην επανάληψη. Το Πάθος μόνον διαισθητικά μπορεί να αγγιχθεί [προσέξτε όχι μεταδοθεί] από τον Αλλον. οταν παθαίνομαι ανοίγουν οι φλέβες μου και το αίμα ρέει προς τα μέσα σπλάχνα μου.

Αν ο αλλος διαθέτει δυνατή όσφρηση μυρίζει του Αίματος και μόνον έτσι μπορεί να φαντασιωθεί το Πάθος μου. Ποτέ όμως το Πάθος μου δεν μπορεί να γίνει Πάθος του. οπως και το αντίθετο. Γιατί το Πάθος είναι περίκλειστο και μοναχικό. Τα βήματά του τ' ακούει μόνον αυτός που το νιώθει όπως ο μοναχικός Λύκος περπατάει στο δάσος κι ακούει τη φλογισμένη ανάσα του.

Το Πάθος είναι ό,τι δεν μπορεί να κατοικηθεί. Η απορία του απέναντι σώματος. Ο τρόμος του άλλου βλέμματος. Το ανοίκειο της αλλότριας εικόνας. Ο άνθρωπος είναι ένα ζώο αγριότερο κι από το Αγριο. Για να ησυχάσει πρέπει να κατοικήσει άλλα σώματα, να αλώσει άλλες ψυχές. Να τραφεί με το αίμα τους. Τότε αποκτά την αυταπάτη του εξαγνισμού και ησυχάζει. Το αίμα του γίνεται νερό που σβήνει τις φωτιές και καταλαγιάζει τις πληγές. Παθαίνομαι θα πει κατοικώ τον τρόμο μου για σένα. Θα πει ιερουργώ το σώμα μου με το είδωλο του δικού σου. Θα πει εξομειώνω την επιθυμία μου με την τρέλα.

Το αντικείμενο του Πάθους είναι εχθρικό. Γιατί δεν είναι αλώσιμο. Είναι ένας εχθρός από άθραυστο σκούρο γυαλί. Δεν μπορείς να δεις πίσω του παρά μόνον κάποιες σκιές. Η κατάσταση χειροτερεύει όσο νομίζεις ότι μπορείς να τις γνωρίσεις, άρα να τις οικειοποιηθείς, άρα να απαλλαγείς από το Πάθος σου. Οταν ο Παθιασμένος υποπέσει σ' αυτό το τρομερό λάθος, τότε ο όλεθρος δεν είναι μακριά. Γιατί οι σκιές αρχίζουν να παίζουν μαζί του. Πότε πλησιάζουν στην επιφάνεια του γυαλιού και πότε απομακρύνονται. Ποτέ όμως δεν γίνονται απτές, αναγνωρίσιμες. Το σκούρο γυαλί παραμένει άθραυστο και πολύ σύντομα αρχίζει να κοκκινίζει. Είναι το αίμα του Παθιασμένου που στάζει σταγόνα σταγόνα επάνω του. Οταν το γυαλί καλυφθεί απ' αυτό τότε επιτέλους σπάει. Ο Παθιασμένος έχει απαλλαγεί από το Πάθος του αφού το πλήρωσε με το αίμα του.

e-poema - ηλεκτρονικό περιοδικό για την ποίηση

Αποδεδεγμένοι Τέκτονες

2009-12-03T14:57:00.003+02:00

Το ΣΥΣΤΗΜΑ, όπως διδάσκεται στις κανονικές ΣΤΟΕΣ, μπορεί να έχει κάποιες χοντροκοπιές ή κουσούρια, που οφείλονται στην Αμάθεια ή τη Ραθυμία των παλιών μελών. Και πράγματι, αν σκεφτούμε μέσα από τι Ζόφο και Σκοτάδι το Μυστήριο έχει φθάσει σε μας• τους πολλούς αιώνες που έχει επιζήσει• τις πολλές Χώρες και Γλώσσες και ΣΧΙΣΜΑΤΑ και ΦΑΤΡΙΕΣ που έχει περάσει• πρέπει μάλλον να αισθανθούμε δέος που έφτασε τελικά στην παρούσα Εποχή, χωρίς περισσότερες Ζημιές. Έχει τρέξει πολύ καιρό μέσα σε λασπωμένα Ρεύματα και μάλιστα Υπόγεια. Αλλά παρά το ότι πολύ Σκουριά μπορεί να το έχει καλύψει, υπάρχει πολύ από την ΠΑΛΙΑ ΔΟΜΗ ακόμα• οι θεμέλιες Στήλες του Οικοδομήματος μπορεί να ανακαλυφθούν μέσα στα Σκουπίδια• αν και η Υπερδομή ξεχειλίζει από Βρύα και Κισσό, και οι Λίθοι, με το Πέρασμα του Χρόνου, έχουν εξαρθρωθεί. Και άρα, όπως το Στήθος του ΠΑΛΙΟΥ Ήρωα έχει μεγάλη Αξία μεταξύ των Περίεργων, αν και έχει χάσει ένα Μάτι, τη Μύτη ή το Δεξί Χέρι• έτσι και ο Τεκτονισμός με όλα του τα Ελαττώματα και τις Κακοδαιμονίες, αντί να φαίνεται γελοίος, πρέπει να αντιμετωπίζεται με Καλοσύνη και εκτίμηση, από Σεβασμό στην ΑΡΧΑΙΟΤΗΤΑ του.

Defence of Masonry, 1730

Το κείμενο προέρχεται από το βιβλίο «Οι Οικοδόμοι», του Joseph Fort Newton
Έκδοση Φιλοσοφικού Ομίλου "Συμπόσιο", μετάφραση Τζέννυ Μαριόλα

Σημείωση: Το Defence of Masonry, είναι "ανωνύμου" συγγραφέως. Οι περισσότεροι ερευνητές πιστεύουν πως είναι έργο του πάστορα James Anderson, συγγραφέα των πρώτων "Τεκτονικών Συνταγμάτων" ή του John Theophilus Desaguliers, 3ου κατά σειρά Μεγάλου Διδασκάλου της Μεγάλης Στοάς της Αγγλίας (επί θητείας του οποίου και με οδηγίες του, συνετάχθησαν τα "Τεκτονικά Συντάγματα" από τον Anderson).

Η επιστολή του Dan Brown στο Ύπατο Συμβούλιο του 33° (Νότια Δικαιοδοσία)

2009-11-22T18:05:00.007+02:00

Η επιστολή που στάλθηκε από τον συγγραφέα Dan Brown στις 06.10.2009 ως απάντηση σε πρόσκληση για συμμετοχή σε εκδήλωση του Υπάτου Συμβουλίου του 33° (Νότια Δικαιοδοσία).

Ο κύκλος της εξουσίας

2009-10-28T17:05:00.004+02:00

Ο κύκλος της εξουσίας
του σερ Λάιονελ Μέλορι, πρώην µέλους της Βουλής των Λόρδων.

Ο σερ Άρθουρ έφτιαξε µόνος του το απογευματινό του τσάι κι έκατσε στην καρέκλα στη κορυφή του τραπεζιού. Η αίθουσα του υπουργικού συμβουλίου ήταν εκκωφαντικά άδεια: η απόλυτη σιωπή ηχούσε στ’ αφτιά του χειρότερα κι από το γιουχάισµα του πλήθους, που απομακρύνθηκε βίαια απ’ την αστυνομία µόλις πριν από λίγο. Τώρα, ενώπιον των άδειων καρεκλών, µπορούσε να οµολογήσει την αποτυχία του. Τι έφταιξε; Πού έσφαλε;

Ο σερ Άρθουρ θυµήθηκε το τόσο ένδοξο, το τόσο ελπιδοφόρο ξεκίνηµα, πριν από τέσσερα χρόνια. Σαν σήµερα, κάθονταν όλοι γύρω από το στρογγυλό τραπέζι, νέοι, γεµάτοι σχέδια και δύναµη. Όλοι ίσοι µεταξύ ίσων, κι εκείνος πρώτος από τους ίσους.

Το στρογγυλό τραπέζι γρήγορα αποδείχθηκε λάθος. Πρώτος εγκατέλειψε την καρέκλα του ο σερ Κέι. Ο σερ Άρθουρ αναγκάστηκε να τον θυσιάσει, όταν οι δηµοσιογράφοι κατηγόρησαν την κυβέρνηση για οικονοµικές ατασθαλίες. Τότε φώναξε τον µαραγκό της Βουλής και του ζήτησε να µετατρέψει το τραπέζι σε τετράγωνο. Τέρµα αυτή η ατέλειωτη στρογγυλή περιφέρεια, που κανείς δεν ήξερε πού άρχιζε και πού τελείωνε. Πού εξοµοίωνε τις ευθύνες και τις πράξεις.

Τώρα, στις τέσσερις γωνίες του τραπεζιού τοποθέτησε τον σερ Λάνσελοτ, τον σερ Γκάλαχαντ και τον µάγο Μέρλιν. Αυτόν προσωπικά δεν τον συµπαθούσε, αλλά ήξερε πως αργά ή γρήγορα θα χρειαζόταν τις αλχηµείες του. Στην τέταρτη κορυφή έκατσε ο ίδιος, ενώ στις πλευρές έκατσαν οι υπόλοιποι υπουργοί τού κάπως ολιγάριθµου πλέον συµβουλίου. Ήταν πια ίσος ανάµεσα σε τέσσερις, έτοιµος να διορθώσει ό,τι στραβό έγινε πριν και να προχωρήσει στους στόχους του, χωρίς κανένα φόβο πια.

Η συµφορά ήρθε από κει που δεν το περίµενε. Φυσικά, δεν πίστεψε λέξη απ’ όσα έγραφαν τα περιοδικά, για τη σχέση της γυναίκας του µε τον Λάνσελοτ, αλλά το σκάνδαλο είναι σκάνδαλο και ο σερ Άρθουρ αναγκάστηκε µε λύπη να αποχαιρετίσει τον πιο γενναίο υπερυπουργό του, τον πραγµατικό ιππότη που υπερασπιζόταν όσο κανείς άλλος τον αρχηγό του στη Βουλή και στον Τύπο.

Ο σερ Άρθουρ θυµάται καλά εκείνη τη νύχτα. Του στοίχισε η αποποµπή του Λάνσελοτ. Φώναξε πάλι τον µαραγκό και τον διέταξε να µετατρέψει το τραπέζι σε ισοσκελές τρίγωνο. Τέρµα τα πειράµατα, µονολόγησε, θα παίρνω πια µόνος µου όλες τις αποφάσεις, όσο δύσκολο κι αν είναι αυτό.

Έκατσε στην κορυφή του τριγώνου, πήρε όλη την ευθύνη πάνω του για ό,τι συνέβη µέχρι τώρα, και για ό,τι θα συνέβαινε στο µέλλον. Ο κόσµος στην αρχή δέχθηκε τις αλλαγές: ο νεαρός Γκάλαχαντ και ο έµπειρος µάγος Μέρλιν, οι δύο µοναδικοί υπουργοί του, που κάθονταν στις άλλες δυο, υποδεέστερες γωνίες του τραπεζιού, φαίνονταν ικανοί να βγάλουν τη χώρα από το τέλµα. Μάλιστα, µε προτροπή του µάγου Μέρλιν, ο σερ Άρθουρ έπαιξε το τελευταίο του χαρτί, ώστε να ανεβάσει τους απελπιστικούς δείκτες της δηµοτικότητάς του: υποσχέθηκε στον λαό ότι η ανεύρεση του Αγίου Δισκοπότηρου είναι θέµα ηµερών, και κήρυξε την εκστρατεία. Καθώς όµως έβγαινε έφιππος από την πύλη, ένιωσε πως δεν τον ακολουθούσε κανείς. Ούτε καν οι δύο υπουργοί του.

Τώρα, ο Σερ Άρθουρ κάθεται µόνος του στην αίθουσα του υπουργικού συµβουλίου. Μ’ ένα πικρό χαµόγελο, χαϊδεύει το τρίγωνο τραπέζι. Ο µαραγκός τον προειδοποίησε ότι δεν µπορεί να κάνει τίποτα. Άλλωστε, τι άλλη µετατροπή θα µπορούσε να του γίνει; Δεν υπάρχει κανένα γεωµετρικό σχήµα χωρίς καµπύλες και χωρίς γωνίες.

Το κείμενο δημοσιεύθηκε στο Περιοδικό Γαλέρα του Οκτωβρίου 2009

Νέα κυκλοφορία: «Διδασκαλίες και Τυπικά των Εκλεκτών Κοέν»

2009-09-21T13:53:00.015+03:00

Κυκλοφόρησε από τις εκδόσεις «Πύρινος Κόσμος» το εδώ και καιρό αναμενόμενο:
«Διδασκαλίες και Τυπικά των Εκλεκτών Κοέν» σε μετάφραση Δημητρίου Πολυχρόνη.

Λίγα μυητικά Τάγματα στην ιστορία του Ευρωπαϊκού Εσωτερισμού καλύπτονται από τέτοιαν αχλύ μυστηρίου όπως το «Τάγμα των Τεκτόνων Ιπποτών Εκλεκτών Κοέν του Σύμπαντος», που ίδρυσε γύρω στο 1758 ο δον Μαρτίνες ντε Πασκουάλλυ. Κανένα όμως δεν περιβάλλεται από τέτοιαν ατμόσφαιρα σαγήνης, όπως εκείνη η στρατιά των Πολεμιστών του Φωτός, των Ιπποτών - Θεουργών, των οποίων τα έργα μαρτυρούν ακόμη και σήμερα την ζώσα πίστη, την βαθειά πνευματικότητα, την ανιδιοτελή αφιέρωση εκείνων των αόκνων εργατών του Μεγάλου Αποκαταστάτη.
Ποιοι ήσαν οι «Εκλεκτοί Κοέν»; Ποια ήταν η φύση του έργου τους;
Καμμία ιστορική μελέτη δεν θα μπορούσε ν’ απαντήσει σ’ αυτά τα ερωτήματα καλύτερα από μία ανθολογία των ιδίων τους των κειμένων, τόσο των θεωρητικών, όσο και των πρακτικών. Μέσα λοιπόν από τα κείμενα που παρατίθενται στην παρούσα έκδοση -τα οποία για πρώτη φορά μεταφράζονται στην ελληνική γλώσσα- ο αναγνώστης θα έχει την ευκαιρία να γνωρίσει αρκετές όψεις της δοξασίας τους, αλλά και της πρακτικής τους.

Το θρυλικό Τάγμα των Τεκτόνων Ιπποτών Εκλεκτών Κοέν του Σύμπαντος αποτελεί μία από τις σημαντικότερες παρουσίες στην ιστορία του Ευρωπαϊκού Εσωτερισμού. Θεουργοί και Πολεμιστές του Φωτός, οι Εκλεκτοί του Κοέν είχαν ως έργο τους να μάχονται καθημερινώς εναντίον των δυνάμεων του σκότους σε όλα τα επίπεδα. Οι κατώτερες βαθμίδες του Μυσταγωγικού τους συστήματος δεν είχαν παρά έναν μόνον στόχο: να καταστήσουν τον μυούμενο ικανό να λάβει τη Μύηση των Reaux Croix, των Βασιλικών Σταυρών, και να αναλάβει τα καθήκοντα της πνευματικής του Ιπποσύνης.

Πίνακας Περιεχομένων

ΑΠΟ ΤΙΣ ΔΙΔΑΣΚΑΛΙΕΣ ΤΩΝ «ΕΚΛΕΚΤΩΝ ΚΟΕΝ»

Διδασκαλίες προς τους Ανθρώπους της Επιθυμίας για τους Ναούς των «Εκλεκτών Κοέν»

Περί της Εκπορεύσεως και της Δημιουργίας -- περί των Αριθμών
Περί της εξαγωγής των ουσιών και της ύλης σε κατάσταση απαθείας
Περί της διαφοροποιήσεως των ουσιών και περί των διαφόρων ιδιοτήτων του Τριγώνου
Περί της εκρήξεως των μορφών και περί της αναγκαιότητος της Τετράδος
Περί των διαφόρων παραγωγών της Φύσεως και των διαφόρων μορφών αυτού του Σύμπαντος
Περί της εκπορεύσεως του Ανθρώπου
Περί της παραβάσεως του Ανθρώπου
Περί του σώματος του Ανθρώπου και περί της σκέψεως
Περί της αποκαταστάσεως των μορφών
Επιθυμία, υπομονή κι επιμονή

Το «Ερυθρό Βιβλίο» ή Σημειωματάριο ενός νέου «Εκλεκτού Κοέν» υπό του Λουί Κλωντ ντε Σαιν Μαρτέν
Επιλογή από την «Μυστική Διδασκαλία» των «Εκλεκτών Κοέν»
Διδασκαλία της Σοφίας, υπό του Λουί Κλωντ ντε Σαιν Μαρτέν
Μελέτη των δύο φύσεων, υπό του Ζαν Μπατίστ Βιλλερμόζ
Επιλογή από τα «Μαθήματα της Λυών», υπό των Λουί Κλωντ ντε Σαιν Μαρτέν, Ζαν Μπατίστ Βιλλερμόζ, ντυ Ρουά ντ’ Ωτρίβ
Το Μυστήριο της Αγίας Τριάδος, υπό του Λουί Κλωντ ντε Σαιν Μαρτέν
Επιλογή από το «Πνεύμα των Πραγμάτων» του Λουί Κλωντ ντε Σαιν Μαρτέν

Τα αληθή δικαιώματα του ανθρώπου
Ο άνθρωπος είναι επιθυμία του Θεού
Η πρωτογενής κατάσταση του ανθρώπου
Περί της αισθαντικότητος και της λέξεως «αισθάνομαι»
Περί της Παγκοσμίας Αγάπης
Πηγή της πρωτογενούς καταπτώσεως του ανθρώπου
Η διαφορά της αποστολής του Αποκαταστάτη από εκείνην του Αδάμ
Το πνεύμα των θείων, πνευματικών και υλικών κατόπτρων
Η πορεία του πρίγκηπα του σκότους
Ο χαρακτήρας της φύσεως ή του σύμπαντος
Η ανάγκη υπάρξεως ενός παράγοντος αισθητού αλλά αϋλου
Περί του αστρικού πνεύματος
Η Μουσική
Προορισμός της Μουσικής
Τα διάφορα είδη βαπτίσματος
Δικαιώματα του Λόγου
Η δράση υποκαθιστά τον Λόγο
Βαθμίδες και αναλογίες του Λόγου
Ο ουσιώδης χαρακτήρας του Ονόματος του Θεού

ΑΠΟ ΤΑ ΤΥΠΙΚΑ ΤΩΝ «ΕΚΛΕΚΤΩΝ ΚΟΕΝ»

Προσευχές από την Σύνοψη των «Εκλεκτών Κοέν»
Οι πέντε Προσκυνήσεις
Τρεις Επικλήσεις
Ακολουθία του Αγίου Πνεύματος

Παράρτημα: Πίνακας των αριθμοσοφικών ιδιοτήτων των δέκα αριθμών υπό Θεοδούλου

[σελ. 528, τιμή: 38 €, διαστάσεις: 14cm x 21cm]

Πηγές:
Μαρτινιστικό Τάγμα των Κάτω Χωρών
Εκδόσεις Πύρινος Κόσμος

Κβαντική «εμπλοκή» και «αμνησία»

2009-09-21T12:19:00.008+03:00

Κβαντική «εμπλοκή» και «αμνησία»:
όταν (αν) ο χρόνος «κάνει κύκλους»

Η «κβαντική εμπλοκή», το μυστηριώδες φαινόμενο, σύμφωνα με το οποίο, κατά την κβαντομηχανική, δύο πράγματα σε απόσταση μεταξύ τους, μπορούν αυτόματα να αλληλεπιδρούν και να αλλάζουν ταυτόχρονα, ίσως πάει πολύ μακρύτερα - ή μάλλον πολύ πιο κοντά - από ό,τι φανταζόμαστε: στο ίδιο μας το κεφάλι, στη μνήμη και τη συνείδησή μας. Σύμφωνα με τους ισχυρισμούς ενός αμερικανού φυσικού του αμερικανικού πανεπιστημίου ΜΙΤ, όλοι μας βλέπουμε γύρω μας παράξενα πράγματα, όπως σπασμένα τζάμια που ξαφνικά αυτοεπιδιορθώνονται μόνα τους, σπασμένα αυγά που ξανασυναρμολογούνται ή φλιτζάνια καφέ που ξαφνικά ζεσταίνονται μόνα τους - απλώς δεν τα θυμόμαστε!
Ο εξωφρενικός αυτός ισχυρισμός έγινε με κάθε σοβαρότητα από τον φυσικό Λορέντσο Μακόνε και δημοσιεύτηκε στο περιοδικό φυσικής «Physical Review Letters», σύμφωνα με τον «Γκάρντιαν» και το «New Scientist» . Όπως αναφέρει ο επιστήμονας, στην καθημερινότητα όλοι βιώνουμε υποκειμενικά το γνωστό «βέλος του χρόνου», δηλαδή αν ένας καφές κρυώσει ή ένα τζάμι σπάσει, η διαδικασία αυτή δεν μπορεί να αντιστραφεί χρονικά από μόνη της - εκτός κι επέμβουμε εμείς στη συνέχεια.
Τα καθημερινά φαινόμενα υπάγονται στο δεύτερο «νόμο της θερμοδυναμικής», που λέει ότι η «εντροπία», δηλαδή ο βαθμός αταξίας ενός κλειστού συστήματος ποτέ δεν μειώνεται, ούτε προς το μέλλον ούτε προς το παρελθόν. Το μυστήριο του «βέλους του χρόνου» είναι ότι η εντροπία (αταξία) αυξάνει μόνο προς το μέλλον, όπως ακριβώς η θερμότητα κινείται πάντα προς μια κατεύθυνση: από το πιο ζεστό αντικείμενο προς το πιο κρύο και όχι αντίστροφα.
Πιο απλά, όταν ένα τζάμι σπάσει (δηλαδή αυξηθεί η «αταξία» του, άρα και η συνολική εντροπία στο σύμπαν), δεν είναι δυνατό η ζημιά να αποκατασταθεί μόνη της, δηλαδή να μειωθεί η εντροπία (θα πρέπει αργότερα να έρθει ο τζαμάς και να καταβάλει νέα προσπάθεια, δηλαδή νέα ενέργεια, για να το φτιάξει). Αν, πάλι, ένα συμπιεσμένο αέριο διαχυθεί στην ατμόσφαιρα, δεν πρόκειται ξανά μόνο του να συμπιεστεί στο δοχείο όπου βρισκόταν πριν κοκ. Όσο πιο μεγάλη η εντροπία σε ένα σύστημα τόσο λιγότερη πληροφορία περιέχει.
Όμως ο νόμος της εντροπίας είναι ουσιαστικά στατιστικός και αφορά μεγάλους αριθμούς σωματιδίων (που απαρτίζουν το σπασμένο τζάμι, το διαφυγόν αέριο κ.λπ). Το πρόβλημα -και το μυστήριο- είναι ότι, σύμφωνα με τους φυσικούς, οι νόμοι που κυβερνούν τη συμπεριφορά των μεμονωμένων σωματιδίων δεν υπόκεινται ομοίως στο «βέλος του χρόνου», αλλά αντίθετα επιτρέπουν την αντιστροφή της κατεύθυνσης στον χρόνο. Θεωρητικά, αυτό θα σήμαινε ότι το σπασμένο τζάμι αυτομάτως παύει να είναι σπασμένο!
Σύμφωνα με τον Μακόνε, στην πραγματικότητα τέτοια γεγονότα που μειώνουν την αταξία και την εντροπία (ο καφές ξαναζεσταίνεται μόνος του, το τζάμι αυτοεπιδιορθώνεται αστραπιαία, το αέριο ξαναμπαίνει στο δοχείο κ.λπ.) συμβαίνουν συνεχώς γύρω μας, απλώς δεν μπορούμε να τα δούμε, επειδή η μνήμη του γεγονότος έχει διαγραφεί από τον εγκέφαλό μας «κατ' ανάγκην». Ο Μακόνε τονίζει ότι οι μνήμες σχηματίζονται μεν, αλλά αμέσως διαγράφονται.
Όπως υποστηρίζει (χρησιμοποιώντας μαθηματικούς υπολογισμούς για να υποστηρίξει τη θέση του), όταν βλέπουμε γύρω μας, η μνήμη μας βρίσκεται σε μια «κβαντική εμπλοκή» με το περιβάλλον μας. Ο παρατηρητής (εμείς) που παρατηρεί ένα αντικείμενο και «εμπλέκεται» κβαντικά με αυτό, αυξάνει τις πληροφορίες που εισρέουν στον εγκέφαλό του, την ίδια στιγμή που μικραίνει η πληροφορία (και αυξάνεται η εντροπία) στο υπό παρατήρηση αντικείμενο. Όταν όμως «απεμπλεκόμαστε» από αυτό, αυτομάτως διαγράφεται η μνήμη του παρατηρητή, δηλαδή η δική μας.
Φυσικά, παρά τους θεωρητικούς συλλογισμούς του και τις μαθηματικές εξισώσεις του, ο Μακόνε δεν μπορεί να αποδείξει χειροπιαστά ότι όντως γύρω μας κάθε στιγμή συμβαίνουν τέτοια απίστευτα πράγματα και ότι όντως η φύση σε μεγάλη κλίμακα συμπεριφέρεται κβαντομηχανικά. Αυτό που δείχνει - ή προσπαθεί να δείξει- είναι ότι αν (και μόνο αν) τέτοια πράγματα συμβαίνουν, τότε δεν θα τα θυμόμαστε.
Από την πλευρά του, ο Μακόνε θεωρεί ότι πράγματι η φύση συμπεριφέρεται τόσο στο μικροεπίπεδο όσο και στο μακροεπίπεδο κβαντικά, επειδή τελικά το σύμπαν δεν είναι ενιαίο, αλλά αποτελεί ένα πολύ-σύμπαν αποτελούμενο από πολλά παράλληλα σύμπαντα, ένα για κάθε ξεχωριστή φυσική πραγματικότητα. Σε κάποια από αυτά τα σύμπαντα (που το μυαλό μας «διαγράφει» ), τα σπασμένα αυγά και τα σπασμένα τζάμια ξανακολλάνε μόνα τους. Αλλά, δυστυχώς, προς το παρόν τουλάχιστον, ούτε αυτό μπορεί να αποδειχτεί...

www.kathimerini.gr

Σιναϊτικός Κώδικας

2009-07-06T11:52:00.008+03:00

Προσβάσιμες στο Διαδίκτυο είναι πλέον περί τις 800 σελίδες του Σιναϊτικού Κώδικα, του αρχαιότερου χειρογράφου που περιέχει το πλήρες Κείμενο της Καινής Διαθήκης και μέρος της Παλαιάς Διαθήκης.

Οι χρήστες του Ίντερνετ δεν έχουν παρά να επισκεφθούν την ιστοσελίδα www.codexsinaiticus.org.

Σύμφωνα με το BBC, η ψηφιοποίησή του έγινε με τη συνεργασία βρετανικών, γερμανικών, αιγυπτιακών και ρωσικών ινστιτούτων.

«Πρόκειται για έναν από τους μεγαλύτερους θησαυρούς της ανθρωπότητας» δήλωσε ο προϊστάμενος του Τμήματος Μεσαιωνικών Χειρογράφων και Χειρογράφων των Πρώιμων Χρόνων τής Βρετανικής Βιβλιοθήκης του Λονδίνου, Δρ. Σκοτ ΜακΚέντρικ.
«Το ηλικίας 1.600 ετών χειρόγραφο ανοίγει ένα 'παράθυρο' στην εξέλιξη του Χριστιανισμού και παρέχει στοιχεία για το πώς μεταδόθηκε το μήνυμα της Βίβλου από γενιά σε γενιά» πρόσθεσε, υπογραμμίζοντας τη σημασία που έχει η ψηφιοποίηση του Κώδικα για τους ερευνητές.

Ο Σιναϊτικός Κώδικας χρονολογείται στα μέσα του 4ου αιώνα και ανακαλύφθηκε στη Μονή της Αγίας Αικατερίνης του Όρους Σινά. Ορισμένοι υποστηρίζουν ότι συντάχθηκε σε 50 αντίγραφα, κατ' εντολή του Μεγάλου Κωνσταντίνου, όταν ασπάστηκε τον Χριστιανισμό. Την άποψη αυτή δεν συμμερίζεται η Μονή.
Τον Κώδικα ανακάλυψε ο Γερμανός μελετητής Κόνσταντιν φον Τίσεντορφ, ο οποίος σταδιακά τον μετέφερε στη Ρωσία. Το 1935 το τότε σοβιετικό καθεστώς πούλησε το χειρόγραφο στο Βρετανικό Μουσείο, όπου και έκτοτε βρίσκεται.
Ο Κώδικας είναι γραμμένος σε κεφαλαιογράμματη τετραγωνισμένη ελληνική γραφή και αποτελούνταν από 1.460 και πλέον σελίδες.

Εφημερίδα «Τα Νέα» 06.07.2009

Αν... Kipling & Βάρναλης

2009-06-11T13:16:00.008+03:00

«ΑΝ»
του Rudyard Kipling
σε μετάφραση Νίκου Καρβούνη

Αν να κρατάς καλά μπορείς
το λογικό σου, όταν τριγύρω σου όλοι
τάχουν χαμένα και σ' εσέ
της ταραχής των ρίχνουν την αιτία.

Αν να εμπιστεύεσαι μπορείς
τον ίδιο τον εαυτό σου, όταν ο κόσμος
δεν σε πιστεύει κι αν μπορείς
να του σχωρνάς αυτή τη δυσπιστία.

Να περιμένεις αν μπορείς
δίχως να χάνεις την υπομονή σου.
Κι αν άλλοι σε συκοφαντούν,
να μην καταδεχθείς ποτέ το ψέμα,
κι αν σε μισούν, εσύ ποτέ
σε μίσος ταπεινό να μην ξεπέσεις,
μα να μην κάνεις τον καλό
ή τον πολύ σοφό στα λόγια.

Αν να ονειρεύεσαι μπορείς,
και να μην είσαι δούλος των ονείρων
αν να στοχάζεσαι μπορείς,
δίχως να γίνει ο στοχασμός σκοπός σου,
αν ν’ αντικρίζεις σου βαστά
το θρίαμβο και τη συμφορά παρόμοια
κι όμοια να φέρνεσαι σ’ αυτούς
τους δυο τυραννικούς απατεώνες,
αν σου βαστά η ψυχή ν’ ακούς
όποιαν αλήθεια εσύ είχες ειπωμένη,
παραλλαγμένη απ’ τους κακούς,
για νάναι για τους άμυαλους παγίδα,
ή συντριμμένα να θωρείς
όσα σου έχουν ρουφήξει τη ζωή σου
και πάλι να ξαναρχινάς
να χτίζεις μ’ εργαλεία πούναι φθαρμένα.

Αν όσα απόχτησες μπορείς
σ' ένα σωρό μαζί να τα μαζέψεις
και δίχως φόβο, μονομιάς
κορόνα ή γράμματα όλα να τα παίξεις
και να τα χάσεις και απ’ αρχής,
ατράνταχτος να ξεκινήσεις πάλι
και να μη βγάλεις και μιλιά
ποτέ γι’ αυτόν τον ξαφνικό χαμό σου.

Αν νεύρα και καρδιά μπορείς
και σπλάχνα και μυαλό και όλα να τα
σφίξεις
να σε δουλέψουν ξαναρχής,
κι ας είναι από πολύ καιρό σωσμένα
και να κρατιέσαι πάντα ορθός,
όταν δε σούχει τίποτε απομείνει
παρά μονάχα η θέληση,
κράζοντας σ’ όλα αυτά: «ΒΑΣΤΑΤΕ».

Αν με τα πλήθη να μιλάς
μπορείς και να κρατάς την αρετή σου,
με βασιλιάδες να γυρνάς
δίχως απ’ τους μικρούς να ξεμακρύνεις.
Αν μήτε φίλοι, μήτ’ εχθροί
μπορούνε πια ποτέ να πειράξουν,
όλο τον κόσμο αν αγαπάς,
μα και ποτέ πάρα πολύ κανένα.

Αν του θυμού σου τις στιγμές
που φαίνεται αδυσώπητη η ψυχή σου,
μπορείς ν’ αφήσεις να διαβούν
την πρώτη ξαναβρίσκοντας γαλήνη,
δική σου θάναι τότε η Γη,
μ’ όσα και μ’ ότι απάνω της κι αν έχει
και κάτι ακόμα πιο πολύ:
Άνδρας αληθινός θάσαι παιδί μου.

«ΑΝ»
του Κώστα Βάρναλη

Αν ημπορείς την παλαβή να κάνεις, όταν οι άλλοι
σου κάνουνε το γνωστικό κι όλοι σε λένε φταίχτη,
αν δεν πιστεύεις τίποτα κι άλλοι δε σε πιστεύουν,
αν σχωρνάς όλα τα δικά σου, τίποτα των άλλων,
κι αν το κακό που πας να κάνεις, δεν το αναβάλλεις,
κι αν όσα ψέματα σου λεν με πιότερα απανταίνεις,
κι αν να μισείς ευφραίνεσαι κι όσους δε σε μισούνε
κι αν πάντα τον πολύξερο και τον καλόνε κάνεις.

Αν περπατάς με την κοιλιά κι ονείρατα δεν κάνεις
κι αν να στοχάζεσαι μπορείς μονάχα το ιντερέσο,
το νικημένο αν παρατάς και πάντα διπλαρώνεις
το νικητή, μα και τους δυο ξετσίπωτα προδίνεις,
αν ό,τι γράφεις κι ό,τι λες, το ξαναλέν κ' οι άλλοι
γι' αληθινό- να παγιδεύουν τον κουτό κοσμάκη,
αν λόγια κ' έργα σου καπνόν ο δυνατός αέρας
τα διαβολοσκορπά και συ ξαναμολάς καινούριον.

Αν όσα κέρδισες μπορείς να τα πληθαίνεις πάντα
και την πατρίδα σου κορώνα γράμματα να παίζεις,
κι αν να πλερώνεις την πεντάρα που χρωστάς αρνιέσαι
και μόνο να πληρώνεσαι σωστό και δίκιο το ' χεις,
αν η καρδιά, τα νεύρα σου κι ο νους σου εν αμαρτίαις
γεράσανε κι όμως εσύ τα στύβεις ν' αποδίδουν,
αν στέκεις πάντα δίβουλος και πάντα σου σκυμμένος
κι αν όταν φωνάζουν οι άλλοι «εμπρός»! εσύ φωνάζεις «πίσω»!

Αν στην πλεμπάγια να μιλάει αρνιέται η αρετή σου
κι όταν ζυγώνεις δυνατούς, στα δυο λυγάς τη μέση
κι αν μήτε φίλους μήτε εχθρούς ποτέ σου λογαριάζεις
και κάνεις πως τους αγαπάς, αλλά ποτέ κανέναν,
αν δεν αφήνεις ευκαιρία κάπου να κακοβάνεις
και μόνο, αν κάνεις το κακό, η ψυχή σου γαληνεύει,
δικιά σου θα 'ναι τούτ' η Γης μ' όλα τα κάλλη πού χει
κ' έξοχος θα 'σαι Κύριος, αλλ' Άνθρωπος δε θα 'σαι.

The Temple of Humanity

2009-06-06T15:57:00.014+03:00

To «The Temple of Humanity» κυκλοφόρησε στις Η.Π.Α. τον Απρίλιο του 2008 και είναι το πρώτο άλμπουμ του group "Freestone".

Η μουσική, οι στίχοι των τραγουδιών, όπως και το ένθετο booklet στο cd, έχουν σαφείς και εκτενείς αναφορές σε σύμβολα, αλληγορίες, συμβολισμούς και τυπικά του Ελευθεροτεκτονισμού.
To progressive rock cd «The Temple of Humanity» είναι το πρώτο άλμπουμ σύγχρονης μουσικής με αναφορές στην Ελευθεροτεκτονική.
Τα μέλη των Freestone, τα οποία όπως αναφέρεται και στο booklet του cd δεν είναι όλοι Ελευθεροτέκτονες, διατηρούν την ανωνυμία τους.

The Temple of Humanity (+/- 1min. samples)
Freestone

Turn the Key

Brotherhood of Man

Children of the Widow

Out of the dark

The Ancient of Days

Masonry dissected

Documentum Intellige

Seven Step Staircase

Walking throught this sacred place

The Temple of Humanity

Pathway on your own

Tracing to the west

Η Μύηση

2009-06-05T17:00:00.000+03:00

Luc Benoist (1893-1980)
απόσπασμα από το βιβλίο "Ο Εσωτερισμός"
της σειράς "Τι ξέρω;" των εκδόσεων "Ζαχαρόπουλος"

H Μύηση που προορίζεται να καθοδηγήση τον υποψήφιο στην οδό μιας προσωπικής πραγματοποιήσεως συνίσταται, κατ’ ουσίαν, στη μεταβίβαση μιας πνευματικής επιδράσεως. Η "ευλογία" αυτή παρέχεται από ένα Διδάσκαλο, που κι αυτός είναι Μυημένος, σε ένα Μαθητή, χάρις στην αδιάσπαστη άλυσο και στην πραγματική σύνδεση του Μυητού Διδασκάλου με την αρχή της αλύσου και με την αρχή των αιώνων. Κάθε Τυπικό Μυήσεως περιλαμβάνει συμβολικές κινήσεις που μαρτυρούν μιαν αρχική σύνδεση, π.χ. το φίλημα του Μυούντος, που μεταδίδει, έτσι, στον Μυσύμενο την πνοή της πνευματικής επιδράσεως που προκάλεσε τη δημιουργία του κόσμου. Ο Μυών, όταν εκτελεί παρόμοιες κινήσεις, δεν ενεργεί σαν άτομο, αλλά ως ένας κρίκος της αλύσου, ως μεταβιβαστής μιας δυνάμεως που τον ξεπερνά και της όποίας δεν είναι παρά ένα ταπεινό υποκατάστατο.

Για να καταστεί αποτελεσματική η Μύηση, απαιτεί από μέρους του μυημένου τρεις όρους: μια πλήρη καταλληλότητα, μια κανονική υποδοχή και μια προσωπική πραγματοποίηση. Ο υποψήφιος πρέπει, κατ’ αρχήν, να έχει ορισμένες φυσικές, ηθικές και πνευματικές ιδιότητες. Γιατί ο Μυούμενος στηρίζεται πάνω σε μιαν ατομικότητα που, αν και προσδιορίζεται από όρια, πρέπει τα όρια της να είναι όσο το δυνατόν λιγότερο στενά. Επειδή ο σκοπός είναι η ενεργός κατάκτηση των ανωτέρων καταστάσεων ή, καλύτερα, μια επικοινωνία με το Εγώ, αρχή όλων των καταστάσεων, απαιτεί μιαν απόλυτη αρμονία της ψυχής, μια τέλεια κυριαρχία των αισθήσεων, μια πλήρη ισορροπία όλων των στοιχείων της ατομικότητας. Η απαίτηση αυτή αποκλείει όλους εκείνους που έχουν ένα σωματικό ελάττωμα η μια ψυχική ατέλεια που μπορεί να αποτελέσει εμπόδιο στο δύσκολο δρόμο που επιθυμούν να πλησιάσουν, έστω κι’ αν οι ανωμαλίες αυτές προέρχονται από ένα ατύχημα. Γιατί κάθε τι που συμβαίνει σε ένα ον του μοιάζει και κανένα γεγονός δεν μπορεί να του συμβεί, αν δεν υπήρχε, μεταξύ τους, κάτι κοινό στη φύση τους. Οι πιο απαραίτητοι όροι για να δεχθεί τη Μύηση μπορούν να συνοψισθούν σε τέσσερα σημεία: στην αγνότητα του σώματος, στην ευγένεια των αισθημάτων, στην ευρύτητα του πνευματικού ορίζοντος και στην ανωτερότητα του Πνεύματος.

Η Μύηση πρέπει να γίνεται από ένα κατάλληλο Διδάσκαλο, που οι Ινδοί τον αποκαλούν "Γκουρού" (Γέροντα), οι Ορθόδοξοι "Γέροντα", που σημαίνει το ίδιο πράγμα, και οι Μουσουλμάνοι "Σεΐχη" και που παίζει, έναντι του οπαδού, το ρόλο ενός Πνευματικού Πατέρα, αφού η Μύηση είναι μια Δεύτερη Γέννηση. Ο Διδάσκαλος αυτός θα τον παρακολουθήσει στις δυσχέρειες εφαρμογής της μεθόδου. Όσο για τις θεωρητικές γνώσεις, κάθε οργάνωση έχει τη μέθοδό της.

Όταν γίνει πια η Μύηση, δεν είναι ακόμη παρά "δυνάμει". Πρέπει να αξιοποιηθεί αποτελεσματικά από μια προσωπική εργασία, αφού ο καθένας έχει μέσα του τον ίδιο τον Διδάσκαλό του. Η εργασία αύτη έχει σαν σκοπό να δημιουργήσει καταστάσεις που πλάθουν την προσωπικότητα. Η έννοια αύτη των ανωτέρων καταστάσεων είναι τόσο ξένη στη σύγχρονη νοοτροπία, που είναι απαραίτητο να δοθούν, τουλάχιστον, μερικές εξηγήσεις... Κάθε άτομο, έστω κι αν θεωρηθεί με τις πιο εκτεταμένες ικανότητες, δεν είναι ένα τέλειο ον, αλλά μονάχα μια ιδιαίτερη κατάσταση της εκδηλώσεως ενός όντος, που καταλαμβάνει μιαν ορισμένη θέση μέσα στην ατέλειωτη σειρά των δυνατών καταστάσεων ενός τελείου όντος. Γιατί η ύπαρξη, μέσα στην αδιαίρετη μοναδικότητά της, περιλαμβάνει άπειρους τρόπους εκδηλώσεως, αύτη δε η πολλαπλότης εξυπακούει, αντιστοίχως, για ένα οποιοδήποτε ον, μιαν εξ ίσου άπειρη πολλαπλότητα καταστάσεων, που η κάθε μια τους πρέπει να πραγματοποιηθεί σ’ έναν ορισμένο βαθμό της υπάρξεως.

Π.χ. ό,τι σωματικό υπάρχει στο εγώ δεν είναι παρά η φυσική έκφραση μιας ιδιαίτερης ατομικότητας, που δεν είναι παρά μια περιορισμένη περίπτωση, ανάμεσα σε μιαν απειρία υπαρξιακών περιπτώσεων. Η ίδια η Ύπαρξη, στην ευρύτητά της, αφορά μονάχα αυτό που θα μπορούσε ν’ αποκληθεί δυνατότητα εκδηλώσεως, ενώ η Παγκόσμια Δυνατότητα, κατά την αντίληψη του Leibintz, περιλαμβάνει και δυνατότητες μη-εκδηλώσεως, που, γι’ αυτές, η κοσμολογική έννοια της υπάρξεως ή ακόμη και η έννοια του ιδίου του όντος, η οντολογική, παύουν να είναι κατάλληλες. Η Παγκόσμια Δυνατότητα αποκαλύπτεται μόνον από την μεταφυσική.

Αν προτιμούμε να χρησιμοποιήσουμε την Ινδική ορολογία, θα πούμε πως το εγώ η η ατομικότης δεν είναι παρά μια μεταβατική και ιδιαίτερη όψη του Ε κ ε ί ν ο υ ή της προσωπικότητας που είναι η υπερβατική αρχή της. Τούτο πρέπει να επεκταθεί και στους τρεις κόσμους και αφορά, όχι μονάχα τις καταστάσεις ατομικής εκδηλώσεως που εξαρτώνται από μια μορφή, αλλά και τις υπερατομικές και αιθέριες καταστάσεις, κι ακόμη περισσότερο, τις ανεκδήλωτες η πιθανές καταστάσεις, που η Μοναδικότητα του Ε κ ε ί ν ο υ περιλαμβάνει μέσα στο παγκόσμιο σύνολό της. Η ατελείωτη αυτή πολλαπλότητα των καταστάσεων του όντος, που αντιστοιχεί στην θεολογική έννοια της θείας Παντοδυναμίας, είναι μια βασική μεταφυσική αλήθεια, η υψηλότερη από όσες μπορούμε να διανοηθούμε.

Αν η πραγματοποίηση των ανώτερων καταστάσεων μπορεί να θεωρηθεί σαν προσιτή σε μερικούς προνομιούχους, τούτο γίνεται χάρις στην αναλογία που υπάρχει ανάμεσα στον μηχανισμό του σχηματισμού του κόσμου και την πνευματική ανάπτυξη του όντας, προς αντίθετη εννοείται κατεύθυνση, αφού η οδός αυτή είναι η οδός μιας επιστροφής στην αρχή.

Από παγκόσμια άποψη, ο κόσμος εμφανίζεται με τρεις όψεις, μια κατάσταση μη-εκδηλώσεως, που αντιπροσωπεύει την παγκόσμια δυνατότητα, μια κατάσταση εκδηλώσεως άνευ σχήματος η αιθέρα, που αντιπροσωπεύει την ψυχή του κόσμου και μια κατάσταση σχηματικής η χονδροειδούς εκδηλώσεως που είναι η κατάσταση του υλικού κόσμου των σωμάτων. Η δημιουργία του κόσμου φαίνεται σαν μια τακτοποίηση του χάους η σαν η συνέπεια μιας θείας "τάξεως", που η Βίβλος την παρουσιάζει σαν ένα "Γενηθήτω το Φως", αφού το φως συνοδεύει πάντοτε τα θεοφάνεια και η τάξη ταυτίζεται με το φως. Η ουράνια αχτίδα αυτής της "τάξεως" η αυτής της πνευματικής "επιδράσεως", προκάλεσε, στο κέντρο του διπλού χάους της φύσεως, ένα φωτεινό κραδασμό, που χώρισε τα "κατώτερα ύδατα" από "τα ανώτερα ύδατα", δηλ. τον κόσμο των μορφών από τον άμορφο, το εκδηλωθέν από το μη-εκδηλωθέν, χώρισμα που περιγράφεται στην αρχή της Γενέσεως. Η επιφάνεια των υδάτων, στο σημείο του χωρισμού τους, δείχνει την κατάσταση όπου πραγματοποιείται το πέρασμα από το ατομικό πεδίο στο παγκόσμιο και όπου αντικατοπτρίζεται η ουράνια αχτίδα της ελλάμψεως.

Γιατί, όπως το θείο "Γεννηθήτω το φως" κι η πνευματική επίδραση που μεταδίδεται στον υποψήφιο φωτίζει το σκοτεινό χάος των ατομικών του ικανοτήτων. Αυτός ο σπινθήρας του νοητού φωτός ακτινοβολεί προς όλες τις κατευθύνσεις, ξεκινώντας από το κέντρο του όντος, που αντιπροσωπεύεται από την καρδιά του, και συντελεί στην τελεία άνθηση των δυνατοτήτων του. Η αόρατη αύτη δράση παριστάνεται, στις διάφορες παραδόσεις, σαν η άνθηση ενός λουλουδιού, ρόδου ή λωτού, πάνω στην επιφάνεια των υδάτων.
Έτσι, ο κοσμικός ρυθμός που μεταβιβάζεται από την αρχική τελετουργία αντανακλάται στη ζωή ενός άνθρώπου, που σκοπός της υπάρξεώς του είναι να ακολουθήσει και να τελειοποιήσει το θεϊκό σχέδιο. Και μόνο την στιγμή που αυτός που πρόκειται να μυηθεί θα κατανοήσει αυτόν τον σκοπό, γίνεται άξιος να δεχθεί τη Μύηση. Κι η Μύηση αυτή επιτυγχάνεται χάρις στην ανάπτυξη των δυνατοτήτων που ήδη περιλαμβάνονται μέσα στη φύση του. Γιατί κανένα μυστήριο δεν έρχεται από αλλού. Και, κατά την περίφημη Ινδική ρήση: "Ό,τι είναι εδώ, είναι κι εκεί και ό,τι δεν είναι εδώ, δεν είναι πουθενά".

Evening Over Rooftops

2009-06-04T15:53:00.011+03:00

Οι "Edgar Broughton Band" ξεκίνησαν, αρχικά ως blues μπάντα, κάπου στα μέσα των 60’s, με το όνομα "The Edgar Broughton Blues Band". Σύντομα όμως αφαίρεσαν το blues από το όνομα τους και ασχολήθηκαν με την progressive και ψυχεδελική rock.
Ο 3ος τους δίσκος, με τίτλο το όνομα τους, κυκλοφόρησε το 1971 και, μέχρι σήμερα, θεωρείται ως η κορυφαία δουλειά του group.

Evening Over Rooftops

The air was thick like honey
Looking from a room
The room had open windows
To let this springtime through

Evening stood by watchin'
At the side of summer's promise
The flowers in her garden
Were the envy of her friends

How far are we from dying
Is it nearly at an end?
How far are we from dying
Is it nearly at an end?

The smoke hung on the skyline
The city fell in silence
The sunset, ripe and mellow
Was the light to write some thoughts by

Her children watched for father
From a window in the wall
Said a prayer for grandpapa
And maybe many more

Somewhere in the distance
On the road so far away
I heard the sound of life
Though the people left for home

Three birds flew off a building
Standing proud against the sky
Many more flew with them
Spiralled up like laughter

Faster, harder
They rose up in a column
Hundreds upon hundreds
And twice that many wingspeed

Four miles across
Stretched a million miles high
The living pulsing column
In the lady of the sky

Feathers thrashed together
Locked in that huge swarm
I knew no-one could see it
And now that it was gone

I rubbed my eyes and tried to find
A reason for the flight
Exodus, escape
Or was it just for me to see?

Like the mating of the earth and air
Like water is to flowers
The envy of her friends
How far are we from dying, is it nearly at an end?

How far are we from dying
Is it nearly at an end?
How far are we from dying
Is it nearly at an end?...

Τι είναι Θεοσοφία

2009-06-03T12:53:00.011+03:00

Έλενα Μπλαβάτσκυ (1831-1891)

"Θεοσοφική Εταιρεία"

Θεία Σοφία
Λέγοντας Θεοσοφία εννοούμε Θεία Σοφία ή Σοφία Των Θεών, ακριβώς όπως λέγοντας Θεογονία και εννοούμε γενεαλογία των θεών. Η Ελληνική λέξη 'Θεός' σημαίνει Θείο Oν και ασφαλώς όχι Θεός με τη σημερινή σημασία του όρου. Θεοσοφία λοιπόν δεν είναι η σοφία του θεού, όπως τη μεταφράζουν ορισμένοι, άλλα η Θεία Σοφία που κατέχουν τα Θεία Όντα. Είναι ένας πανάρχαιος όρος, που τον χρησιμοποιούν χιλιάδες χρόνια τώρα.

Φιλαλήθεις - Εκλεκτικό Θεοσοφικό Σύστημα
Τον κληρονομήσαμε από τους Αλεξανδρινούς Φιλοσόφους, που ονομάζονταν Εραστές της Αλήθειας, 'Φιλαλήθεις'. Ο όρος θεοσοφία καθιερώθηκε τον τρίτο αιώνα της χριστιανικής περιόδου από τον Αμμώνιο Σακκά (1) και τους μαθητές του (2) , που ίδρυσαν το Εκλεκτικό Θεοσοφικό Σύστημα και ονομάσθηκαν αvαλoγικοί . Τους έλεγαν επίσης και νεοπλατωνικούς, γιατί ερμήνευαν με δικό τους τρόπο το νόμο της αναλογίας και της αντιστοιχίας, όλες τις ιερές παραδόσεις, τους μύθους και τα μυστήρια. Πίστευαν ότι τα γεγονότα του φυσικού κόσμου είναι συμβολική έκφραση των πειραματισμών της ανθρώπινης ψυχής.

Η Καταγωγή της θεοσοφίας
Αν πιστέψουμε τον Διογένη Λαέρτιο (3) η καταγωγή της θεοσοφίας είναι πολύ αρχαιότερη. Σαν ιδρυτή της αναφέρει τον Αιγύπτιο Ιεροφάντη Ποτ-Αμών (4) που έζησε στα πρώτα χρόνια της εποχής των Πτολεμαίων. Ο ίδιος συγγραφέας μάς πληροφορεί, ότι η προέλευση του ονόματος είναι Κοπτική και σημαίνει αυτόν που αφιερώθηκε στο Θεό της Σοφίας Αμών. Θεοσοφία είναι ο αντίστοιχος όρος του σανσκριτικού Brahma Vidya, που σημαίνει, Θεία Σοφία.

Ο στόχος και ο σκοπός του Αμμώνιου ήταν να συμφιλιωθούν όλες οι αιρέσεις, οι θρησκείες και οι Φιλοσοφίες, οι λαοί και τα έθνη κάτω από μια κοινή πίστη - την πίστη σε μια ανώτερη, αιώνια, άγνωστη δύναμη που κυβερνά τον κόσμο με αμετάβλητους και αιώνιους νόμους.

Ο στόχος του ήταν να αποδείξει ένα πρωτόγονο σύστημα της θεοσοφίας, που στην αρχή ήταν ουσιαστικά όμοιο σε όλες τις χώρες, να προτρέψει όλους τους ανθρώπους να αφήσουν στην άκρη τις διαφωνίες και τις φιλονικίες τους, και να ενώσουν τους σκοπούς και τις σκέψεις τους ως τα παιδιά μιας κοινής Μητέρας. Ενωμένοι, να εξαγνίσουν τις αρχαίες θρησκείες από τις διεφθαρμένες και άσχημες επιρροές και τη σκουριά του ανθρώπινου στοιχείου, να τις αναπτύξουν και να τις επεκτείνουν μέσα από αγνές φιλοσοφικές αρχές.

Εκλεκτική Θεοσοφική Σχολή της Αλεξάνδρειας
Στην Εκλεκτική Θεοσοφική Σχολή της Αλεξάνδρειας διδάσκονταν τα Βουδιστικά, τα Βεδικά και Ζωροαστρικά συστήματα μαζί με τη Φιλοσoφία της Ελλάδας. Για να αναπτύξει το νου των μαθητών μέσω της έρευνας και του στοχασμού επί μιας απόλυτης αλήθειας, το κύριο αντικείμενο της Σχολής ήταν να εξαγάγει από τις διάφορες θρησκευτικές διδασκαλίες, όπως από ένα πολύχορδο όργανο, μια πλήρη και αρμονική μελωδία που θα έβρισκε ανταπόκριση σε κάθε καρδιά που αγαπά την αλήθεια.

Η κεντρική ιδέα της διδασκαλίας της Εκλεκτικής Θεοσοφικής Σχολής ήταν η Μία Ανώτατη Ουσία, Άγνωστη και μη Αναγνωρίσιμη γιατί: Πώς μπορεί κάποιος να γνωρίζει τον γνώστη; όπως ρωτά η Brihadaranyaka Upanishad.

Φως της Πηγαίας Σκέψης
Κάθε ιδρυτής μιας νέας Θρησκείας ή Σχολής Φιλοσοφίας, είναι απαραιτήτως ένας Θεόσοφος. Ως εκ τούτου, η Θεοσοφία και οι Θεόσοφοι έχουν υπάρξει από τότε που το πρώτο αμυδρό Φως της Πηγαίας Σκέψης έκανε τον άνθρωπο να ψάξει ενστικτωδώς για τον τρόπο που θα τον βοηθούσε να εκφράζει τις δικές του ανεξάρτητες απόψεις.

Η Θεοσοφία δεν είναι μια θρησκεία άλλα η ουσία όλων των θρησκειών.
Υπό αυτό το πρίσμα, η Θεοσοφία είναι η Αρχαία Σοφία-Θρησκεία, η εσωτερική δοξασία που ήταν γνωστή σε κάθε αρχαία χώρο. Είναι η πηγή από την οποία έχουν αναπηδήσει όλες οι μεγάλες θρησκείες και φιλοσοφίες, διδαγμένη από κάθε Σοφό άνθρωπο που έχει περάσει από τον πλανήτη μας, από τον Ιησού μέχρι τον Βούδα, από τον Βαβυλώνιο Νέμπο, μέχρι τον Ερμή της Ελλάδας.

Η θεμελιώδης διδασκαλία της αρχαϊκής σοφίας-θρησκείας ή Θεοσοφίας, είναι η Ουσιαστική Ενότητα Όλων των Πραγμάτων. Η Θεοσοφία δεν είναι μια θρησκεία άλλα η ουσία όλων των θρησκειών. "Μια θρησκεία υπό την αληθινή και μόνη σωστή έννοια, είναι ένας δεσμός που ενώνει τις ανθρώπινες μάζες, και όχι ένα ιδιαίτερο σύνολο δογμάτων και πεποιθήσεων. Η θρησκεία, με την ευρύτερη έννοιά της, είναι εκείνο που ενώνει όχι μόνο όλους τους ανθρώπους αλλά και όλα τα όντα, καθετί που υπάρχει στο Σύμπαν, σε ένα μεγάλο Εν".

Επιστημονική Θεοσοφία
Η επιστημονική θεοσοφία, που μαθαίνεται μέσα από τους αρχαίους συμβολισμούς, αποκαλύπτει σε εκείνον που την περιγελά, την προέλευση των πίστεων και των επιστημών όλου του κόσμου. Με αυτό τον τρόπο, ανοίγει νέους ορίζοντες πέρα από τα παλιά αποκρυσταλλωμένα, ακίνητα και δεσποτικά δόγματα, μετατρέποντας έτσι την τυφλή πίστη σε αιτιολογημένη γνώση.

Επίσης καταδεικνύει με βαθύτερα και πιο φιλοσοφικά στοιχεία την ύπαρξη εκείνου το οποίο, εξαιτίας του βάρους του νεκρού γράμματός του, ο σκεπτικιστής το είχε εγκαταλείψει θεωρώντας το ως ένα παιδικό παραμύθι. Η Θεοσοφία δίνει σε κάθε άνδρα και γυναίκα έναν καθαρό και σαφή αντικειμενικό σκοπό, ένα ιδανικό για το οποίο αξίζει να ζει, σε οποιαδήποτε κοινωνική τάξη και αν ανήκει, και με οποιαδήποτε μόρφωση και επίπεδο γνώσης.

Η Πρακτική Θεοσοφία
Η πρακτική θεοσοφία δεν είναι μια επιστήμη, αλλά αγκαλιάζει κάθε επιστήμη της ζωής, ηθική και φυσική. Μπορεί να θεωρηθεί δίκαια ως ο καθολικός "Καθοδηγητής", ένας δάσκαλος της παγκόσμιας γνώσης και εμπειρίας, και μιας πολυμάθειας που όχι μόνο βοηθά και καθοδηγεί τους μαθητές του προς μια επιτυχή επισκόπηση κάθε επιστημονικής ή ηθικής πλευράς της γήινης ζωής, αλλά τους προετοιμάζει επίσης και για την επόμενη ζωή, εφόσον οι μαθητές μελετήσουν το σύμπαν και τα μυστήριά του μέσα από τον εαυτό τους, αντί να τα μελετήσουν μόνο μέσα από την ορθόδοξη επιστήμη και τις θρησκείες.

Σημειώσεις:
(1) Διογένης Λαέρτιος, από την Λαέρτια της Κιλικίας, ήταν βιογράφος των αρχαίων Ελλήνων Φιλοσόφων. Το έργο του "Βίοι Φιλοσόφων" (σε δέκα βιβλία), αποτελεί μια σημαντική πηγή πληροφοριών για την ανάπτυξη της Ελληνικής Φιλοσοφίας. Η περίοδος κατά την οποία έζησε δεν είναι ακριβώς γνωστή, αλλά θεωρείται ότι ήταν κατά τη διάρκεια της βασιλείας του Σέβήρου Σέπτιμο και του Καρακάλλα. Λόγω της μακρόχρονης συμπάθειάς του προς τον Επίκουρο, μερικοί θεωρούν ότι ο Διογένης Λαέρτιος ανήκε στην επικούρειο Σχολή, αλλά αυτό δεν είναι σαφές. Εκφράζει τον θαυμασμό του για πολλούς φιλοσόφους, αλλά για τις σχέσεις του μαζί τους, εάν υπήρχαν, δεν αναφέρει κάτι συγκεκριμένο.
Διαιρεί τους έλληνες φιλοσόφου ς σε δύο κατηγορίες: εκείνους της Ιωνικής σχολής και εκείνους του Ιταλικής σχολής. Αντλεί τις πληροφορίες του για την πρώτη από τον Αναξίμανδρο, και για τη δεύτερη από τον Πυθαγόρα. Μετά από τον Σωκράτη, διαιρεί την Ιωνική σχολή σε τρεις κλάδους: (1) Τον Πλάτωνα και τους Ακαδημαϊκούς μέχρι τον Κλειτόμαχο (2) Τους Κυνικούς μέχρι τον Χρύσιππο (3) Τον Αριστοτέλη και τον Θεόφραστο. Οι Ιταλοί φιλόσοφοι μετά από τον Πυθαγόρα ήταν οι εξής: Ξενοφάνης, Παρμενίδης, Ζήνων από την Ελέα, Λεύκιππος, Δημόκριτος, και άλλοι, μέχρι τον Επίκουρο. Τα πρώτα επτά βιβλία του αφιερώνονται στους Ιωνικούς φιλοσόφους, και τα τελευταία τρία στην Ιταλική σχολή. Back
(2) Ποτ - Αμών, είναι ένα κοπτικό όνομα που σημαίνει έναν ιερέα του Amun, του θεού της σοφίας. Έναν ιερέα και ιεροφάντη της πρώτης δυναστείας των Πτολεμαίων. Ο όρος χρησιμοποιήθηκε από τον Διογένη Λαέρτιο για να δηλώσει κάποιον που είναι αφιερωμένος στον Amum (Amen), το Θεό της εσωτερικής σοφίας. Ο Ποτ - Αμών ήταν ο πρώτος που δίδαξε τη Θεοσοφία, ή τις βασικές αρχές της μυστικής σοφίας-θρησκείας, στους αμύητους. Back
(3) Αμμώνιος Σακκάς: ( 30ς αιώνας Μ.Χ).: γΕλληνας φιλόσοφος της Αλεξάνδρειας, θεωρούμενος συχνά, ως ο ιδρυτής της Νεοπλατωνικής Σχολής. Έχοντας ταπεινή καταγωγή, κέρδιζε τα προς το ζην ως αχθοφόρος, γι' αυτό και ονομάστηκε Σακκάς (σακοφόρος). Οι περισσότερες λεπτομέρειες από τη ζωή του είναι άγνωστες. Μετά από μακροχρόνιες μελέτες και περισυλλογή, ο Αμμώνιος ίδρυσε μια φιλοσοφική σχολή στην Αλεξάνδρεια. Οι κύριοι μαθητές του ήταν ο Ερέννιος, ένας εθνικός με το όνομα Ωριγένης, ο γνωστός χριστιανός Πατέρας Ωριγένης, ο Κάσιος Λογγίνος και ο Πλωτίνος .
Ο Αμμώνιος Σακάς δεν έγραψε τίποτα, και με τη βοήθεια των μαθητών του κράτησε τις απόψεις του μυστικές, ακολουθώντας τους Πυθαγόρειους. Η φιλοσοφία του έγινε γνωστή κυρίως από τα γραπτά του Πλωτίνου. Ο Ιεροκλής έγραψε τον 50 αιώνα, ότι η θεμελιώδης δοξασία του ήταν ένας εκλεκτικισμός, που προέκυψε από μια βαθιά μελέτη του Πλάτωνα και του Αριστοτέλη. Οι οπαδοί του θεωρούν ότι συμφιλίωσε τις φιλονικίες και τις διαφορές αυτών των δύο μεγάλων Σχολών. Λέγεται ότι πέθανε ανάμεσα στο 240μ.χ και στο 245μ-χ.. Back
(4) Νεοπλατωνισμός: Φιλοσοφική Σχολή (30ς αιώνας μ-Χ.) Βασίστηκε στις διδασκαλίες του Πλάτωνα, αλλά τον ερμήνευε με πολλούς νέους τρόπους. Ο Νεοπλατωνισμός άρχισε με τον φιλόσοφο Πλωτίνο, αν και ο Πλωτίνος υποστήριξε ότι είχε λάβει τις διδασκαλίες του από τον Αμμώνιο Σακκά στην Αλεξάνδρεια. Η σημαντικότερη εργασία του Πλωτίνου ήταν οι Εννεάδες, στις οποίες εξηγεί τη φιλοσοφία του. Ο Πλωτίνος δίδαξε την ύπαρξη του Απερίγραπτου Ενός, από το οποίο προήλθε όλος ο υπόλοιπος κόσμος, ως μια διαδοχή κατώτερων όντων. Άλλοι νεοπλατωνικοί φιλόσοφοι, ειδικά ο Ιάμβλιχος, πρόσθεσαν εκατοντάδες ενδιάμεσες θεότητες και όντα, ως εκπορεύσεις μεταξύ του Ενός και της ανθρωπότητας. Αλλά το σύστημα του Πλωτίνου ήταν συγκριτικά πολύ πιο απλό. Νεότεροι νεοπλατωνικοί φιλόσοφοι ήταν ο Πορφύριος, ο Πρόκλος ο Ιάμβλιχος και η Υπατία η Αλεξανδρινή. Back
(5) Μαθητές: Λέγεται πως ο Πλωτίνος είχε εντυπωσιαστεί υπέρμετρα από τα πρώτα μαθήματά του με τον Αμμώνιο, και δήλωσε: "Αυτός είναι ο άνθρωπος τον οποίο αναζητούσα!". Μετά από αυτή τη δήλωσή του ο Πλωτίνος έμεινε πιστός φίλος του Αμμώνιου μέχρι το θάνατο του γηραιού φιλοσόφου.
(6) Upanishad: λέξη που σημαίνει την εσωτερική και μυστική διδασκαλία. Ο όρος αυτός προέρχεται από το upa (κοντά), το nί (κάτω), και το s(h)ad (κάθομαι), δηλαδή κάθομαι κάτω κοντά (στον διδάσκαλο) Οι Upanishad παρουσιάζουν κυρίως τα αρχικά Βεδικά δόγματα όπως π. χ. την Αυτογνωσία, τη γιόγκα, το διαλογισμό, το κάρμα και τη μετενσάρκωση, τα οποία ήταν κρυμμένα κάτω από τους συμβολισμούς της αρχαίας μυστηριακής θρησκείας. Οι παλαιότερες Upanishad συνήθως εντάσσονται σε μια ιδιαίτερη Βέδα, μια Βραχμάνα ή Aranyaka, αλλά αυτό δεν συμβαίνει στις νεότερες. Τα κείμενα αυτά κυριάρχησαν σαν θρησκεία κατά την εποχή που προηγήθηκε αρκετούς αιώνες πριν από την εμφάνιση του Κρίσνα και του Βούδα. Ο Διδάσκαλος που εμφανίζεται μέσα στα κείμενα, είναι ο σοφός Υakmavalkya, αν και δεν αναφέρεται σε όλα. Θεωρείται δε ότι αυτόν προέρχονται αρκετές από τις μεταγενέστερες μεγάλες διδασκαλίες του Ινδουισμού και του Βουδισμού.

Η συλλογή είναι από τα έργα της Ε. Π. Μπλαβάτσκυ: Συλλογή Γραπτών, και από το Κλειδί της Θεοσοφίας. και οι σημειώσεις από την Ε. Γεωργιάδη
"Θεοσοφική Εταιρεία εν Ελλάδι"

Για την Αμαλία

2009-06-01T16:33:00.006+03:00

malpractice

Η πρώτη μύηση

2009-05-31T15:15:00.017+03:00

Jeanne de Salzmann (1889–1990)

"Ινστιτούτο Gurdjieff"

(...) Βλέπετε, στη ζωή παίρνετε ακριβώς αυτό που δίνετε. Η ζωή σας είναι ο καθρέφτης αυτού που είστε, κατ’ εικόνα και ομοίωσή σας. Είστε παθητικοί, τυφλοί, απαιτητικοί.
Παίρνετε τα πάντα, δέχεστε τα πάντα χωρίς ποτέ να αισθάνεστε υποχρέωση. Η συμπεριφορά σας απέναντι στον κόσμο και απέναντι στη ζωή, είναι η συμπεριφορά εκείνου που έχει το δικαίωμα να απαιτεί και να παίρνει. Που δεν έχει ανάγκη ούτε να πληρώσει ούτε να κερδίσει (με τον κόπο του). Πιστεύετε πως όλα σας πρέπουν, απλά και μόνο επειδή είσαστε εσείς! Όλη σας η τύφλωση βρίσκεται εκεί! Και δεν τραβάει την προσοχή σας. Όμως αυτό είναι που χωρίζει μέσα σας έναν κόσμο από έναν άλλο κόσμο.

Δεν έχετε μέτρο για να μετρηθείτε. Ζείτε αποκλειστικά με το “αυτό μ’ αρέσει” ή “ αυτό δεν μου αρέσει”. Που πάει να πει ότι δεν έχετε εκτίμηση παρά μόνο για τους εαυτούς σας.

Δεν αναγνωρίζετε τίποτα πάνω από εσάς. Θεωρητικά, λογικά, ίσως, αλλά πραγματικά, όχι. Να γιατί είσαστε απαιτητικοί και συνεχίζετε να νομίζετε ότι όλα τα πράγματα αγοράζονται στις ευκαιρίες, ότι μπορείτε να τα έχετε στην τσέπη σας αγοράζοντας τα αν το επιθυμήσετε. Τίποτε δεν αναγνωρίζετε ούτε πάνω από εσάς, ούτε έξω, ούτε μέσα σας. Να γιατί, το ξαναλέω, δεν έχετε μέτρο και ζείτε παθητικά, κατά τα γούστα σας.

Ναι! η “αυτοεκτίμησή σας ”, σας τυφλώνει! Είναι το πιο μεγάλο εμπόδιο για μια καινούργια ζωή. Πρέπει να μπορέσετε να υπερπηδήσετε αυτό το εμπόδιο, αυτό το κατώφλι, πριν να πάτε πιο πέρα. Είναι η δοκιμασία που χωρίζει τους ανθρώπους σε δύο είδη: “την ήρα” και τον “καρπό”.

Όσο έξυπνος, όσο προικισμένος, όσο λαμπρός και να είναι ένας άνθρωπος, αν δεν αλλάξει την αυτοεκτίμησή του, θα είναι χαμένος για μια εσωτερική ανάπτυξη, για μια εργασία με σκοπό την γνώση του εαυτού, για ένα αληθινό γίγνεσθαι

Θα μείνει όλη του την ζωή όπως είναι. Η πρώτη απαίτηση, η πρώτη προϋπόθεση, η πρώτη δοκιμασία για όποιον επιθυμεί να εργαστεί στον εαυτό του, είναι να αλλάξει την αυτοεκτίμηση του. Πρέπει όχι να φανταστεί, όχι απλά να πιστέψει η να σκεφτεί, αλλά να δει μέσα του πράγματα που δεν είχε δει πριν, να τα δει πραγματικά. Η εκτίμησή του δεν μπορεί να αλλάξει ποτέ, αν δεν δει μέσα του. Και για να δει, πρέπει να “μάθει” να βλέπει: αυτή είναι η πρώτη μύηση του ανθρώπου προς την αυτογνωσία.

Πριν από όλα πρέπει να ξέρει αυτό που πρέπει να κοιτάξει. Μόλις το μάθει πρέπει να κάνει προσπάθειες, να κρατήσει την προσοχή του, να κοιτάζει σταθερά, εντατικά. Με το να κρατάει την προσοχή του, με το να μην ξεχνά να κοιτάζει, μια μέρα ίσως μπορέσει να δει. Αν δει μια φορά, ίσως δει μια δεύτερη φορά, και αν αυτό επαναληφθεί δεν θα μπορεί πια να μην βλέπει. Εκεί βρίσκεται η κατάσταση που αναζητούμε, ο σκοπός της παρατήρησής μας και από εκεί θα γεννηθεί η αληθινή επιθυμία, η ακατανίκητη επιθυμία του γίγνεσθαι... Από ψυχροί γινόμαστε θερμοί, δονούμενοι... μας αγγίζει η πραγματικότητά μας. (...)

Το Μέγα Πρόβλημα

2009-05-29T13:04:00.010+03:00

Δημήτριος Σεμελάς (1884-1924)

"Τάγμα του Κρίνου & Αετού"

Από τους προϊστορικούς χρόνους, μέσα στις εκδηλώσεις της ψυχής του ανθρώπου, μια σταθερή ανάταση τον εμψύχωνε στην αναζήτηση πραγμάτων που δεν ήταν δυνατόν να γίνουν αισθητά στην υλική του αντίληψη.
Από τους προϊστορικούς χρόνους, ο άνθρωπος ερευνά τα μεγάλα προβλήματα της Θεότητας. Η φαντασία του, αχαλίνωτη στο άγνωστο αυτό πεδίο και ελεύθερη από κάθε εμπόδιο, τον έκανε να δημιουργήσει ένα πλήθος θεωρίες, κοσμογονικές και θεογονικές, θεοσοφικές και φιλοσοφικές, χωρίς να έχει κανέναν άλλο έλεγχο, από εκείνον της δικής του σύλληψης.

Κι όμως, παρά την μνημειώδη αυτήν εργασία, ο άνθρωπος δεν μπόρεσε να λύσει ακόμη το μέγα τούτο πρόβλημα, τον αλγεβρικό αυτόν άγνωστο της ανθρώπινης λογικής. Κάθε ένας από τους μεγάλους θεοσόφους, τους μεγάλους μεμυημένους, τους μεγάλους μύστες και τους αιρεσιάρχες, δημιούργησε, ανάλογα με την ευρύτητα της λογικής του, και μια θεωρία, ένα δόγμα ή μια θεοσοφία. Ο κάθε ένας ισχυρίστηκε ότι βρήκε την λύση του «μεγάλου προβλήματος» και τέλος, ο κάθε ένας υποσχέθηκε αιώνια ευτυχία στους οπαδούς και στους μαθητές του, εκείνους που θα ακολουθούσαν την οδό αυτής της υποτιθέμενης αλήθειας.

Παρ’ όλην αυτή την εργασία της ανθρώπινης διανοητικότητας, το «μέγα πρόβλημα» παραμένει πάντοτε βουβό, ανεξιχνίαστο και άγνωστο. Μάταια προσπαθούμε να αντλήσουμε την αλήθεια γι’ αυτό με την ενατένιση των συμβόλων του παρελθόντος, των συμβόλων των χαραγμένων στα μνημεία, λείψανα των αρχαίων χρόνων. Μάταια αναζητούμε την αλήθεια αυτή στις αποκρυφιστικές διδασκαλίες των μεγάλων μυητών. Μάταια αναζητούμε την λύση του μεγάλου προβλήματος στα φιλοσοφικά μνημεία. Μάταια το πνεύμα μας προσπαθεί και εξαντλείται σε πολλαπλές και ευφυείς επινοήσεις για να φτάσει στην λύση του μεγάλου προβλήματος.

Είναι βέβαιο ότι το πρώτο βήμα προς την αλήθεια είναι η θεμελιώδης λογική, που παράγεται από την εμπειρία των ορατών εκδηλώσεων της δημιουργίας. Όλοι, άλλωστε, οι μεμυημένοι φιλόσοφοι και οι μύστες, σ’ αυτήν την λογική –που απορρέει από την φυσική εμπειρία– βάσισαν τα δόγματα και τις θεωρίες τους και «ονειρεύτηκαν» την λύση του μεγάλου προβλήματος. Αλλά και οι μυημένοι, καθώς και οι φιλόσοφοι της σύγχρονης εποχής, από την αρχαία πηγή αντλούν τις αρχές που συγκροτούν τη φιλοσοφία και την θεοσοφία των χρόνων μας και που είναι κι αυτές μια ελπίδα για την λύση του μεγάλου προβλήματος.

Κι όμως. τα απαραβίαστα μυστικά που προβάλλουν μπροστά στην στοχαστική ψυχή μας και στο διαλογιζόμενο πνεύμα μας, δεν πρέπει καθόλου να τα χειριστούμε με βάση τις αρχές που διατυπώθηκαν από τους μεμυημένους της αρχαιότητας κι ούτε πρέπει να τα χειριστούμε με βάση τις ατομικές συλλήψεις των συγχρόνων φιλοσόφων. Αλλά κάθε άνθρωπος που φτάνει στο βαθμό της εξελίξεως εκείνον που θα του επιτρέψει τέτοιου είδους έρευνες και μελέτες, οφείλει να αναζητήσει την λύση του «μεγάλου προβλήματος», στηριζόμενος στην δική του λογική, που απορρέει από την προσωπική του εμπειρία.

Αυτή η μέθοδος διανοητικής και φιλοσοφικής εργασίας είναι η μόνη γνήσια που μπορεί να οδηγήσει τον αναζητητή, τον εξερευνητή των άγνωστων κοιλάδων εκείνων των υπερβατικών ποταμών στην ίδια την Πηγή της Αλήθειας και στην λύση του μεγάλου προβλήματος. Για τον λόγο αυτόν προσεγγίζουμε τέτοια θέματα - που κανονικά μόνο λίγοι μπορούν να φτάσουν - από το πιο χαμηλό σημείο, για να ανεβούμε λίγο-λίγο και βαθμιαία και να λύσουμε -όσο αυτό είναι εφικτό στην ανθρώπινη διάνοια- το ανεξιχνίαστο αίνιγμα του μεγάλου προβλήματος. Ο αρχάριος σπουδαστής των φιλοσοφικών μελετών θα μπορέσει εύκολα να μας παρακολουθήσει. κι αν επιμείνει στην προσπάθειά του, θα μπορέσει κάποτε να αντιμετωπίσει τα προβλήματα, που κρατούν άγρυπνη την ανθρωπότητα που ερευνά.

Η εμπειρία, η λογική, η αντικειμενική φύση και οι εκδηλώσεις της, τα αίτια και τα αποτελέσματά τους, είναι οι μοχλοί και οι βάσεις της μελέτης αυτής, στην οποία ο καθένας μπορεί να προσαρμοστεί και να ωφεληθεί.

Α. Τι είναι η εμπειρία; Η εμπειρία είναι το πρώτο στοιχείο της συνείδησης του όντος. ΄Όταν γεννηθεί ένας άνθρωπος κι αφού οι οργανικές του αισθήσεις φτάσουν στην πλήρη τους ανάπτυξη, τις χρησιμοποιεί για να αποκτήσει με αυτές την γνώση, που θα του δώσει την συνείδηση και -επίσης- για να μπορέσει επί τέλους να αποκτήσει την εμπειρία, που θα του δώσει την λογική.

Κάθε πράγμα που βλέπει, γίνεται γι’ αυτόν αντικείμενο της έρευνάς του. Ενεργοποιεί τότε τα αισθητήριά του όργανα και αποκτά γνώση του αντικειμένου αυτού.
Ένα παράδειγμα θα αρκέσει για να δώσει μια καλύτερη επεξήγηση της θεωρίας μας.

Όταν για πρώτη φορά αντικρίζει ο άνθρωπος έναν όγκο μαρμάρου, η λευκότης του προσελκύει το βλέμμα του. Πλησιάζει, το αγγίζει, το ανασηκώνει, υπολογίζει το βάρος του και, μέσα στην μεγάλη του αφέλεια, ίσως να το μυρίσει και να το γευθεί. Μια τόσο «βαθιά» εξέταση αρχίζει, ήδη, να του δίνει την εμπειρία του αντικειμένου το οποίο αντελήφθη.

Β. Τι είναι η λογική (la raison); Η λογική είναι το νοητικό αποτέλεσμα, η πρώτη εντύπωση που απορρέει από την εμπειρία του ανθρώπου. Είναι ένα στάδιο που οδηγεί στην συνείδηση. Για να κατανοήσουμε πληρέστερα το παραπάνω αξίωμα, ας πάρουμε πάλι το πρώτο μας παράδειγμα.

Η όψη του μαρμάρου, η αφή του, η οσμή και η γεύση του, αντανακλώνται μέσα στην διάνοια του ανθρώπου και από μορφές αφηρημένες, οι οποίες συσσωρεύονται [στην διάνοιά του], διαμορφώνουν μέσα του μια αναλογική ταξινόμηση των διαφόρων αυτών εντυπώσεων. Η αναλογική αυτή σημασία ή έννοια, με την μερική ή συνολική της συσσώρευση, σχηματίζει την ανθρώπινη λογική.

Έτσι, αν αργότερα [ο άνθρωπος] βρεθεί μπροστά σε έναν όγκο αλαβάστρου, η προηγούμενη εντύπωση, η προκληθείσα από την θέα του μαρμάρου, θα του δώσει να καταλάβει ότι- εφ’ όσον το αντικείμενο που θίγει την στιγμή εκείνη την φαντασία του είναι ανάλογο με το προηγούμενο, θα πρέπει να είναι λευκό, σκληρό, κρύο, με βάρος ανάλογο με το πρώτο και ίσης αντοχής. Τον ορισμό αυτόν του τον έδωσε η λογική του. Οι αισθήσεις του ήδη θέλουν να ελέγξουν και πάλι το προϊόν αυτό της λογικής. Παίρνει, πράγματι, το κομμάτι του αλαβάστρου, το ανασηκώνει, το αγγίζει, το παρατηρεί προσεκτικά από πολύ κοντά και διαπιστώνει τότε ότι η λογική, αν και πλησίασε την πραγματικότητα, δεν του έδωσε, εν τούτοις, την ακριβή έννοια του αντικειμένου που εξετάζει, διότι [ο άνθρωπος] διαπιστώνει ότι το αλάβαστρο είναι μικρότερης αντοχής από το μάρμαρο, λιγότερο βαρύ και περισσότερο εύθρυπτο. Τα δε μόρια που το αποτελούν είναι μεγαλύτερα και πιο λαμπρά και διάφανα.

Η νέα αυτή εμπειρία ανυψώνει την λογική του σε μια περιοχή περισσότερο τέλεια. Γι’ αυτόν τον λόγο, ο άνθρωπος εκδηλώνει στη δημιουργία μια ορατή ατέλεια -διότι η έλλειψη εμπειρίας τού στερεί μεγάλο μέρος από την τελειότητα της λογικής.

Η εμπειρία είναι η λογική (raison) υλοποιημένη, η δε λογική είναι η εμπειρία πνευματοποιημένη. Η πρώτη εκδηλώνει την σωρεία των αρχών που έχουν συνταχθεί, άγνωστο από ποιον, και οι οποίες φανερώνονται μέσα από την υλική δημιουργία. Η λογική είναι η συσσώρευση των διανοητικών αρχών, οι οποίες είναι ιδιάζουσες για τον καθένα και προέρχονται από την δημιουργία.

Γ. Τι είναι γνώση; Η γνώση είναι η συνεχής αναπαράσταση -μέσα σε εμάς τους ίδιους- της δημιουργίας που μας περιβάλλει. [Η γνώση] είναι το αποτέλεσμα της εμπειρίας και της λογικής. Π.χ. το μάρμαρο και το αλάβαστρο, την πραγματικότητα των οποίων αναζήτησε και στην οποία εμβάθυνε ο απλοϊκός άνθρωπος, μπορεί να αναπαρίστανται μέσα στην πνευματική περιοχή, χωρίς [κατ’ ανάγκην] τα δυο αυτά αντικείμενα να βρίσκονται μπροστά στον άνθρωπο που τα είδε, τα άγγιξε, τα μύρισε και τα γεύθηκε για πρώτη φορά. Και είναι ικανός στο εξής να τα βλέπει, να τα αγγίζει, να τα μυρίζει και να τα δοκιμάζει με μια σειρά ακατάληπτων εσωτερικών λειτουργιών.

Μπορεί πια να έχει μέσα του την πλήρη εικόνα του μαρμάρου και του αλαβάστρου, χωρίς να χρειάζεται πλέον να έχει τα αντικείμενα αυτά μπροστά του ή δίπλα του. Το αποτέλεσμα όλης αυτής της ενέργειας του ανθρώπου είναι η γνώση, η οποία απορρέει απευθείας από την λογική.

Δ. Τι είναι η συνείδηση; Η συνείδηση είναι λειτουργία εσωτερική της διάνοιας του ανθρώπου, η οποία παράγεται από την αναλογία των διαφόρων φύσεων που δημιουργούνται δια της συγκρίσεως των διαφόρων αντικειμένων που υποπίπτουν στις αισθήσεις του ανθρώπου και της αναλογίας παντός ό,τι τον περιβάλλει και σε σύγκριση με τον ίδιο τον εαυτό.

Έτσι η θέα του μαρμάρου και του αλαβάστρου, οι αμοιβαίες τους διαφορές και η διαφορά που υπάρχει μεταξύ αυτών και του ανθρώπου [που τα εξετάζει], δημιουργούν μέσα στον άνθρωπο την συνείδηση ότι το μάρμαρο δεν είναι αλάβαστρο, ότι το αλάβαστρο δεν είναι μάρμαρο και ότι ο ίδιος δεν είναι ούτε μάρμαρο ούτε αλάβαστρο, ότι το μάρμαρο και το αλάβαστρο δεν είναι αυτός ο ίδιος, ότι το μάρμαρο είναι μάρμαρο κι ότι το αλάβαστρο είναι αλάβαστρο, ότι ο εαυτός του είναι ο εαυτός κι ότι, σε κάθε μία από τις τρεις αυτές καταστάσεις, η εμπειρία τού έδωσε τον λόγο για το ότι κάθε μία από αυτές βασίζεται σε διαφορετικές αρχές κι ότι η γνώση τού έδωσε την συνείδηση της διαφοροποίησης αυτής.

Είναι σίγουρο ότι τα τρία αυτά παραδείγματα δεν επαρκούν για να δημιουργήσουν την εμπειρία, την γνώση και την συνείδηση. Αλλά είναι σίγουρο ότι η σωρεία των όσων περιβάλλουν τον άνθρωπο και τα οποία το ένα μετά το άλλο περνούν από τα φίλτρα της έρευνάς του [επαρκούν].
Όλο αυτό το κεφάλαιο συνοψίζεται ως εξής: Η εμπειρία δημιουργεί την λογική (πρώτη κατάσταση της ανθρώπινης εξέλιξης). Η λογική δημιουργεί την γνώση (δεύτερη κατάσταση της ανθρώπινης εξέλιξης). Και η γνώση δημιουργεί μέσα στον άνθρωπο την συνείδηση (τελευταία κατάσταση της ανθρώπινης εξέλιξης). Από ζώο, ο άνθρωπος γίνεται Ον, με ιδιότητες που τον διακρίνουν από τα άλλα ζώα και οι οποίες είναι: δια της Εμπειρίας η Λογική, δια της Λογικής η Γνώση και, με την συσσώρευση των τριών αυτών, η Συνείδηση.

Το «Μέγα Πρόβλημα» πρωτοδημοσιεύθηκε στην εσωτερική επιθεώρηση του Τάγματος του Κρίνου και του Αετού «Η Δύναμη της Αλήθειας», το 1918.

Το Φιλοσοφικό Πιστεύω

2009-05-27T16:32:00.000+03:00

Πιστεύω στο άγνωστο, προσωποποιημένο από το Θεό:
Αποδειγμένο από το ίδιο το ον και από την απεραντοσύνη,
Πιστεύω στο υπερανθρώπινο ιδεώδες της φιλοσοφίας,
Στην τέλεια διάνοια και στην υπέρτατη αρετή.

Πιστεύω στο άπειρο που το πεπρωμένο διακηρύσσει:
Πιστεύω στη λογική που ποτέ δεν εξασθενεί.
Πιστεύω στην ελπίδα και είδα φευγαλέα την ψυχή,
Αισθανόμενος ότι η αγάπη περιφρονεί το θάνατο!

Πιστεύω ότι το ιδανικό πραγματώνεται
Στους ανθρώπους της αγάπης, του πνεύματος, της αρετής.
Δίκαιοι άνθρωποι όλων των εποχών, εσείς είστε η Εκκλησία μου.
Και το δόγμα μου έχει σαν νόμο τη συμπαντικότητα.

Πιστεύω ότι ο πόνος είναι η προσπάθεια γέννησης,
Ότι το κακό είναι η σκιά ή το λάθος του καλού,
Ότι ο άνθρωπος πρέπει να κερδίσει με έργο την ύπαρξη του
Ότι η αρετή είναι αγάπη και ο Σατανάς τίποτε.

Πιστεύω πως μια μόνο ελπίδα υπάρχει πίσω από τα σύμβολα
Ότι η αλληλεγγύη είναι ο νόμος του κόσμου.
Ανατρέπω τους βωμούς όλων των ειδώλων
Προφέροντας δύο λέξεις: δικαιοσύνη και αλήθεια.

Πιστεύω ότι το καθήκον μετριέται με το δίκαιο,
Ότι ο ισχυρός οφείλει περισσότερα κι ο αδύναμος λιγότερα,
Ότι ο φόβος για τον αληθινό Θεό είναι προσβολή
Ότι πρέπει να ενώσουμε τις προσπάθειες μας για να τον παρακολουθήσουμε.

Πιστεύω ότι η φύση είναι μία αθώα δύναμη.
Ότι δεν μπορούμε ατιμώρητα να την καταχραζόμαστε
Το κακό κάνει τον νου προσεκτικό και δραστήριο,
Όμως είναι ίαμα κι όχι τιμωρία.

Πιστεύω ότι σκίζοντας τα πέπλα του θανάτου
Θα επιστρέψουμε όλοι στο σπίτι του πατέρα
Άγνοια και λάθος είναι οι σκιές των αστεριών
Η ακτινοβόλα αρετή είναι το αιώνιο τους κέντρο!

Eliphas Lévi (Βιβλίο της Λαμπρότητας)

Εισαγωγή στον Μαρτινισμό

2009-05-25T15:57:00.002+03:00

Θεόδουλος
"Μαρτινιστικό Τάγμα των Κάτω Χωρών"

Α. Περί Εσωτερισμού
Τι είναι ο Μαρτινισμός;
Ο Μαρτινισμός είναι χριστιανικός εσωτερισμός. Επειδή όμως η τελευταία αυτή λέξις -λόγω της καταχρήσεώς της από αναρμόδια πρόσωπα- είναι εύκολα παρεξηγήσιμη, Οφείλουμε να την καθορίσουμε και να την προσδιορίσουμε επακριβώς, ώστε να γνωρίζουμε για Τι πράγμα μιλάμε.
Εσωτερισμός είναι κάθε σύστημα εννοιών και εφαρμογών που αφορά στον εσωτερικό κόσμο του ανθρώπου και αποσκοπεί στην επίτευξι εσωτερικών αλλαγών. Ο εσωτερισμός αντιδιαστέλλεται προς την εξωτερικότητα, η οποία αφορά στο περιβάλλον, εντός του οποίου ζή και δραστηριοποιείται ο άνθρωπος.
Πιο συγκεκριμένα, ως εσωτερισμός χαρακτηρίζεται κάθε σύστημα το οποίον έχει ως στόχο την ηθική και πνευματική εξέλιξι του ανθρώπου. Ο εσωτερισμός βασίζεται στην ρήσι του Ιησού Χριστού: «Η Βασιλεία του Θεού εντός ημών εστίν». Είναι φυσικό, λοιπόν, ο άνθρωπος -προκειμένου να εξελιχθή πνευματικώς- να πρέπει να εγκύψει στο εσωτερικό του εαυτού του.
Η εντός του εαυτού πραγματικότης -η εσωτερικότης- είναι εξ ίσου υπαρκτή με την εκτός του εαυτού πραγματικότητα -την εξωτερικότητα, το περιβάλλον. Το ότι η εξωτερική πραγματικότης είναι αντικειμενικώς παρατηρήσιμη, ενώ η εσωτερική διάστασις του ανθρωπίνου όντος βιώνεται υποκειμενικώς και όχι αντικειμενικώς, δεν σημαίνει ότι αυτή η τελευταία είναι λιγώτερο πραγματική από την πρώτη.
Απεναντίας! Και αυτή διέπεται από Νόμους, όπως κάθε Τι εντός του Παντός. Η γνώσις αφ’ ενός και η αξιοποίησις αφ’ ετέρου των εν λόγω Νόμων συνιστά ακριβώς το περιεχόμενο του εσωτερισμού.
Με ποιόν στόχο;
Στόχος του εσωτερισμού δεν είναι δυνατόν να είναι άλλος από την εσωτερική πόρευσι του ανθρώπου προς την μοναδική και απειραιώνια Πηγή του Πνευματικού Φωτός, προς τον έναν και μοναδικό Πνευματικό Ήλιο, προς τον εντός (και εκτός) του εαυτού μας Θείο Λόγο.

Β. Τι είναι ο Μαρτινισμός
Ο Μαρτινισμός, όπως αναφέραμε στην προηγουμένη ενότητα, είναι χριστιανικός εσωτερισμός: είναι δηλαδή ένα σύστημα εννοιών και εφαρμογών το οποίο -δια μιάς εργασίας της συνειδήσεως- αποσκοπεί στην προϊούσα μεταμόρφωσι του εσωτερικού εαυτού του ανθρώπου και στην γέννησι του Χριστού εντός του εαυτού. Το σύστημα αυτό θεμελιώθηκε από τον Louis Claude de Saint Martin (1743 - 1803) και τον διδάσκαλό του, Don Martines de Pasqually (1727 - 1774).
Ο Μαρτινισμός περιλαμβάνει δύο διαστάσεις: την Θεοσοφία και την Θεουργία.
Λέγοντας «Θεοσοφία» δεν εννοούμε, ασφαλώς, το ομώνυμο σύστημα της Μπλαβάτσκυ, ούτε κάποιο άλλο σύστημα. Χρησιμοποιούμε τον όρο κυριολεκτικώς.
Η Θεοσοφία -η περί Θεού Σοφία- δεν είναι γνώσις που αποκτάται δια μελέτης, αναγνώσεως, συζητήσεων, αναλύσεων, αναπτύξεων κλπ. Η Θεοσοφία δεν αποκτάται δια της διανοητικής οδού, δεν είναι αποτέλεσμα σκέψεως ή στοχασμού. Κατά τον Μαρτινισμό, η Θεοσοφία είναι η μυχία γνώσις του Θεού, η οποία έρχεται ως αποτέλεσμα της ενδόμυχης σχέσεως του ανθρώπου με τον Θεό. Η σχέσις αυτή -σχέσις Αγάπης- πραγματοποιείται στην καρδιά του ανθρώπου και είναι εμφανής σε ολόκληρη την ζωή του αληθινού Θεοσόφου.
Η σχέσις με τον Θεό δεν είναι μία θεωρητική κατάστασις του τύπου: «Εφ' όσον τηρώ τίς εντολές Του, άρα σχετίζομαι μαζύ Του». Επί παραδείγματι, ένας υπάλληλος σε μίαν εταιρεία μπορεί κάλλιστα να τηρεί όλες τίς οδηγίες του Γενικού Διευθυντού, αλλά τούτο δεν σημαίνει ότι έχει συνάψει και διαπροσωπική σχέσι μαζύ του.
Η σχέσις δύο προσώπων πραγματοποιείται και εκδηλώνεται κατ' εξοχήν δι' ενός μέσου: δια του λόγου. Στην καθημερινή ζωή, όταν δύο άνθρωποι διακόψουν την μεταξύ τους σχέσι, λέγουν: «Του έκοψα την καλημέρα. Δεν του μιλάω».
Η ανάπτυξις του λόγου -όχι της ομιλίας, αλλά της πνευματικής αρετης του λόγου- αποτελεί ένα από τα θεμελιώδη στοιχεία του έργου του Μαρτινιστή.
Ο άνθρωπος λοιπόν συνάπτει σχέσι με τον Θεό δια του λόγου του. Βασικός δίαυλος εκφράσεως του λόγου είναι η προσευχή. Ο Μαρτινισμός αναβιβάζει την προσευχή σε απερινόητα ύψη και την καθιστά θεουργική. Η Θεουργία δεν είναι τίποτε άλλο από προσευχή η οποία εκπληροί συγκεκριμένες προϋποθέσεις και όρους και στοχεύει στην Αποκατάστασι - την ατομική και την συνολική.
Τι είναι η Αποκατάστασις; Η έννοια αυτή αποτελεί τον πυρήνα της δοξασίας του Μαρτινισμού. Πρόκειται για την Επάνοδο του εκπτώτου ανθρώπου στο Επουράνιο Βασίλειο, την ένταξί του στην Κοινωνία των Αγίων και την αποκατάστασί του στα πνευματικά προνόμια και λειτουργήματα που κατείχε πρίν από την πτώσι του. Διότι η Αποκατάστασις ως έννοια προϋποθέτει υποχρεωτικώς μία πτώσι.
Σύμφωνα με την «Πραγματεία επί της Αποκαταστάσεως» του Δόν Μαρτίνες ντε Πασκουάλλυ ο Θεός δημιούργησε πνευματικές οντότητες προικισμένες με αυτεξούσιον. Κάποιες από αυτές περιέπεσαν σε παράβασι του ιδίου τους Νόμου υπάρξεως και εκδιώχθηκαν από την Μονάδα του Επουρανίου Βασιλείου. Εγκλείσθηκαν εντός του υλικού κόσμου, ο οποίος δημιουργήθηκε προς τούτο. Με άλλα λόγια, ο υλικός κόσμος δεν είναι παρά η φυλακή των πνευμάτων - παραβατών.
Για να βοηθήσει τους πνευματικούς παραβάτες να επανενταχθούν στην Θεία Απειραιωνιότητα -πάντα κατά την «Πραγματεία επί της Αποκαταστάσεως» του Δόν Μαρτίνες- ο Θεός δημιούργησε τον άνθρωπο. Όμως, αυτοί κατόρθωσαν να παγιδεύσουν τον άνθρωπο και να τον παρασύρουν στην πτώσι. Κατ' αυτόν τον τρόπο, ο άνθρωπος έπεσε κι αυτός εντός του υλικού σύμπαντος. Ως εκ τούτου, οφείλει αφ' ενός μεν να επιτύχει εδώ και τώρα την ατομική του Αποκατάστασι, αφ' ετέρου δε να αναλάβει και πάλιν το αρχέγονο λειτούργημά του, δηλαδή την εργασία του για την πνευματική αποκατάστασι των πρώτων παραβατών.
Προκειμένου να προσφέρει στον άνθρωπο την ευκαιρία της Επανόδου στο Επουράνιο Βασίλειο, ο Θεός απέστειλε τον Υιό Του στην ανθρωπότητα και της προσέφερε κάποια απαραίτητα Ηθικά, πνευματικά και μυστηριακά δώρα.

Ηθικά: η Αγάπη
Πνευματικά: η Αλήθεια
Μυστηριακά: Τα Μυστήρια με προεξάρχον το Μυστήριο της Θείας Ευχαριστίας
Απόκρυφα: η αφανής δράσις του υπέρ των τεθνεώτων κατα την τριήμερη Ταφή Του.

Δεδομένου δε ότι ο Θεός δεν νοείται να παρέχει τίποτε το περιττό, εξυπακούεται ότι ο άνθρωπος δεν θα μπορούσε να αποκατασταθή χωρίς τα εν λόγω δώρα. Για τον Μαρτινισμό, ο Μέγας Αποκαταστάτης, ο Μέγας Επανορθωτής και Συμφιλιωτής Θεού και ανθρώπου είναι ένας: ο Διδάσκαλος Σωτήρ, ο Ιησούς Χριστός.
Ένα διάγγελμα του Μαρτινιστικού Τάγματος που ίδρυσε κατά τα τέλη του δεκάτου ενάτου αιώνα ο γνωστός Παπύς (δρ. Ζεράρ Ανκώς), λέγει τα εξής:

«Ο Μαρτινισμός είναι Χριστιανικός. Είναι ουσιωδώς και ολοκληρωτικά Χριστιανικός. Δεν είναι δυνατόν να νοηθή Μαρτινιστής που να μήν είναι πιστός στον Χριστό, στον Μόνο Σωτήρα, Αποκαταστάτη και Συμφιλιωτή, την Ενσάρκωσι του Λόγου».

Κίνητρο του ανθρώπου που θα θελήσει να γίνει Μαρτινιστής δεν μπορεί παρά να είναι ένα και μόνον: η επιθυμία του να ενωθή με τον Θεό. Ο Μαρτινιστής είναι εκείνος τον οποίον ο Saint Martin αποκαλεί «άνθρωπο της επιθυμίας» - homme de desir.
Με την επιθυμία ως κίνητρο και την Θεουργία ως μέσον, ο Μαρτινιστής μπορεί να προσδοκά ότι θα βαδίσει επιτυχώς την οδό της μίας και μόνης αληθινής Μυήσεως, η οποία παρέχεται από τον ένα και Μοναδικό Αληθινό Μυητή.

Λέγει ο Σαίν Μαρτέν:

«Η Μοναδική Μύησις την οποίαν διακηρύσσω και την οποίαν επιζητώ με όλη την δύναμι της ψυχής μου είναι εκείνη δια της οποίας μπορούμε να εισέλθουμε στην Καρδία του Θεού και να εισέλθει η Καρδία του Θεού εντός μας. Κατ’ αυτόν τον τρόπο επιτυγχάνουμε έναν ακατάλυτο Γάμο και καθιστάμεθα φίλοι, αδελφοί και σύζυγοι του Θείου Λυτρωτή.
Δεν υπάρχουν άλλα μέσα για να φθάσουμε στην Μύησι αυτή, παρά μόνον η ολοένα και μεγαλύτερη είσδυσις στα βάθη του όντος μας».

Τα "επειδή" του Βασίλη Αλεξάκη

2009-05-22T18:14:00.000+03:00

Η υποψηφιότητα -πραγματική- έκπληξη των προσεχών ευρωεκλογών είναι, πέρα από την όποια πολιτική ή κομματική τοποθέτηση, αυτή του συγγραφέα Βασίλη Αλεξάκη.

Ο Β. Αλεξάκης, έχοντας την συνείδηση της ευθύνης των πνευματικών ανθρώπων, κοινοποίησε τα "επειδή" που τον οδήγησαν να είναι υποψήφιος -σε μη εκλόγιμη θέση.
Όπως είχε γράψει ο Louis Bodin,"δεν μπορούμε να μιλάμε ούτε για στρατευμένο διανοούμενο ούτε για απαλλαγμένο διανοούμενο• διανοούμενος και στράτευση αποτελούν πλεονασμό, διανοούμενος και απαλλαγμένος είναι μια αυταπάτη".

Τα "επειδή" του Βασίλη Αλεξάκη

(...) Επειδή πιστεύω ότι ο πολιτισμός μιας κοινωνίας κρίνεται από τον τρόπο που συμπεριφέρεται στα ασθενέστερα μέλη της, επειδή τα κέρδη του κεφαλαίου δεν καταλήγουν ποτέ στις τσέπες των εργαζομένων,

Επειδή δεν δέχομαι να ονειρεύονται άλλοι για λογαριασμό μου,

Επειδή δεν θέλω να ζήσω σε μια καμένη γη που την περιβάλλει μια βρώμικη θάλασσα, ούτε σε μια κοινωνία όπου επιπλέουν οι απατεώνες σαν τους φελλούς,

Επειδή μια χώρα που περιθωριοποιεί τους ηλικιωμένους και τους νέους είναι μια χώρα χωρίς μέλλον και χωρίς παρελθόν,

Επειδή δεν καταλαβαίνω πώς γίνεται οι αδέσποτες σφαίρες να βρίσκουν πάντα τον στόχο τους,

Επειδή δεν μπορώ να πιστέψω ότι υπάρχουν γονείς που δεν θέλουν τα παιδιά τους να μάθουν να σκέφτονται ελεύθερα,

Επειδή απαραίτητη προϋπόθεση για την χειραφέτηση της παιδείας είναι ο διαχωρισμός Εκκλησίας και Κράτους,

Επειδή η θέση των εικονισμάτων είναι στις εκκλησίες και όχι στα σχολεία, τα δικαστήρια και τους στρατώνες,

Επειδή το Βυζάντιο δεν συνεχίζει την Αρχαιότητα αλλά την αναιρεί όπως η νύχτα αναιρεί τη μέρα,

Επειδή, όπως έλεγε ο Μανόλης Αναγνωστάκης, πρέπει να λέμε την αλήθεια στα παιδιά,

Επειδή κάποτε πρέπει να γίνουν γνωστά τα περιουσιακά στοιχεία της Εκκλησίας και των μοναστηριών,

Επειδή μια χώρα όπου έχουν ανθίσει τόσα τραγούδια για τη «μαύρη» ξενιτιά θα έπρεπε να συμπεριφέρεται διαφορετικά στους ξένους,

Επειδή η Ευρώπη φέρει το όνομα μιας μετανάστριας από τη Φοινίκη που έπεσε θύμα βιασμού,

Επειδή ευελπιστώ ότι θα ισχύσει κάποτε η δημοτική και για τα κύρια ονόματα,

Επειδή με ξαφνιάζει το γεγονός ότι το τόσο διαδεδομένο όνομα Γιάννης δεν εμφανίζεται σε κανένα δελτίο ταυτότητας,

Επειδή θεωρώ ότι η ωραιότερη λέξη που έδωσε η Ελλάδα στον κόσμο είναι η λέξη διάλογος,

Επειδή η λέξη μονόλογος είναι δυστυχώς κι αυτή ελληνική,

Επειδή κανένας λαός δεν δικαιούται να κομπάζει για τη γλώσσα του, γιατί καμιά δεν είναι δημιούργημα ενός μόνο λαού (...)

Ο Βασίλης Αλεξάκης γεννήθηκε στην Αθήνα το Δεκέμβρη του 1943. Σπούδασε στην ανωτάτη Δημοσιογραφική Σχολή της Λιλ. Είναι εγκατεστημένος στο Παρίσι από το 1968. Εκεί δούλεψε ως δημοσιογράφος, κριτικός βιβλίου στην εφημερίδα "Le Monde" και χρονογράφος. Έτσι εξοικειώθηκε με τη γαλλική γλώσσα στην οποία έγραψε τα πρώτα του μυθιστορήματα. Ο Βασίλης Αλεξάκης έχει ασχοληθεί επίσης με το χιουμοριστικό σκίτσο και με τον κινηματογράφο. Έχει σκηνοθετήσει τέλος την ταινία μικρού μήκους "Είμαι κουρασμένος", βραβείο φεστιβάλ Τουρ και Γαλλικού Κέντρου Κινηματογράφου (1982), τις τηλεταινίες "Ο Νέστως Χαρμίδης περνά στην επίθεση" (1984) και "Το τραπέζι" (1989) και τη μεγάλου μήκους "Αθηναίοι", Α΄ βραβείο διεθνούς φεστιβάλ ταινιών χιούμορ του Charmousse (1991). Ως πεζογράφος έχει τιμηθεί στη Γαλλία με τα βραβεία Αλμπέρ Καμύ, Αλεξάντρ Βαιλάτ, Σαρλ Εσμπραγιά, Medicis (το 1995, για το βιβλίο του "Η μητρική γλώσσα"), καθώς και με το Βραβείο Μυθιστορήματος της Γαλλικής Ακαδημίας (το 2007, για το βιβλίο του "μ.Χ.").

Έργα του που έχουν εκδοθεί στην Ελλάδα
Μη με λες Φωφώ, εκδόσεις ΕΞΑΝΤΑΣ
Τα κορίτσια του Σίτυ Μπουμ-Μπουμ, εκδόσεις ΜΙΝΩΑΣ
Μήπως πρέπει να κλείσουμε τα σιντριβάνια όταν βρέχει; εκδόσεις ΜΙΝΩΑΣ
Τάλγκο, εκδόσεις ΕΞΑΝΤΑΣ
Παρίσι - Αθήνα, εκδόσεις ΕΞΑΝΤΑΣ
Πριν, εκδόσεις ΕΞΑΝΤΑΣ
Η μητρική γλώσσα, εκδόσεις ΕΞΑΝΤΑΣ
Ο μπαμπάς, εκδόσεις ΕΞΑΝΤΑΣ
Η σκιά του Λεωνίδα, εκδόσεις ΕΞΑΝΤΑΣ
Γδύσου, εκδόσεις ΕΞΑΝΤΑΣ
Η καρδιά της Μαργαρίτας, εκδόσεις ΕΞΑΝΤΑΣ
Η τελευταία νύχτα του αιώνα, εκδόσεις ΕΞΑΝΤΑΣ
Το μυστικό του κίτρινου τάπητα, εκδόσεις ΕΛΛΗΝΙΚΑ ΓΡΑΜΜΑΤΑ
Έλεγχος ταυτότητας, εκδόσεις ΕΞΑΝΤΑΣ
Οι ξένες λέξεις, εκδόσεις ΕΞΑΝΤΑΣ
Εγώ δεν, εκδόσεις ΕΞΑΝΤΑΣ
Greek around the world, εκδόσεις ΑΠΟΨΗ
Θα σε ξεχνάω κάθε μέρα, εκδόσεις ΕΞΑΝΤΑΣ
Το κεφάλι της γάτας, εκδόσεις ΜΙΝΩΑΣ
μ.Χ., εκδόσεις ΕΞΑΝΤΑΣ

Meatrix... και τα ζώα έχουν δικαιώματα...

2009-05-20T14:11:00.001+03:00

ενεργοποιήστε τους ελληνικούς υπότιτλους, αν δεν εμφανίζονται, πατώντας CC
κάτω δεξιά στο κουτάκι του YouTube

παραφράζοντας κανείς τον Αϊνστάιν (συγγνώμη θείε Άλμπερτ...) θα μπορούσε να συμπληρώσει πως:

"τρία πράγματα δεν έχουν όρια, το σύμπαν, η ανθρώπινη απληστία και η ανθρώπινη βαρβαρότητα, αν και δεν είμαι απόλυτα σίγουρος για το πρώτο"

αλλά κι ο Ζαν Ζακ Ρουσσώ, τον 18ο αιώνα, είχε προφητεύσει:

"Η βαρβαρότητα θα επανέλθει στην ανθρωπότητα με την μορφή του υπερπολιτισμού"

Όχι στο ρατσισμό από την κούνια

2009-05-18T13:55:00.006+03:00

Με πρωτοβουλία του Δήμου Καισαριανής και στο πλαίσιο της καμπάνιας "Όχι στο Ρατσισμό από την Κούνια" θα υπάρξει ένα πρωτόγνωρο γεγονός: το Σάββατο 23 Μαΐου, στις 7 το απόγευμα, στη κεντρική πλατεία της πόλης, θα γίνει εκδήλωση με επίκεντρο τη συμβολική τελετή εγγραφής στο δημοτολόγιο του δήμου ενός παιδιού συμπολίτη μετανάστη από τη Αφρική! Το παιδί είναι 17 μηνών, ένα κοριτσάκι που γεννήθηκε στη Καισαριανή, και που -ως γνωστό- δεν μπορεί να γραφτεί στο δημοτολόγιο με αποτέλεσμα να μην υπάρχει ουσιαστικά, να στερείται δικαιωμάτων και να μην έχει χαρτιά ούτε στη Γκάνα, ούτε στην Ελλάδα. Η συμβολική εγγραφή θα γίνει από το Δήμαρχο Καισαριανής Σπύρο Τζόκα.

Η συμβολική τελετή επιδιώκει:

• Να αναδείξει το πρόβλημα των παιδιών των μεταναστών που γεννιούνται στην Ελλάδα και δεν μπορούν να εγγράφονται στα δημοτολόγια με αποτέλεσμα να στερούνται τα στοιχειώδη δικαιώματα του πολίτη που απορρέουν από αυτή την εγγραφή.
• Να πληροφορήσει και να ευαισθητοποιήσει την κοινή γνώμη για το μέγα ανθρώπινο και κοινωνικό πρόβλημα των χωρίς δικαιώματα εκατοντάδων χιλιάδων μεταναστών και των παιδιών τους.
• Να αναδείξει την παρατεταμένη απροθυμία του ελληνικού κράτους να παραχωρήσει στους μετανάστες γείτονες μας τα δικαιώματα που έχει κάθε δημότης των πόλεών μας
• Να καταδείξει ότι οι ίδιοι οι πολίτες και οι δημοκρατικοί θεσμοί τους είναι αποφασισμένοι να μην περιμένουν μοιρολατρικά από το κράτος να εντάξει τους μετανάστες στη κοινωνία μας και για αυτό αρχίζουν να προχωρούν σε παραδειγματικές πρωτοβουλίες
• Να αποτελέσει την αφετηρία μιας καμπάνιας στο επίπεδο της τοπικής αυτοδιοίκησης προκειμένου να τερματιστεί το σκάνδαλο των χωρίς δικαιώματα μεταναστών συνανθρώπων μας.

Θέλει επίσης να προστατέψει τους μετανάστες σε μια περίοδο και συγκυρία κρίσης, όταν μπορεί να μην έχουμε δει ακόμα τα χειρότερα. Βοηθούσης της κρίσης και των σαρωτικών συνεπειών της, οι πρώτοι που θα κληθούν (από το κράτος και από το πολιτικό κατεστημένο) να την πληρώσουν θα είναι «προφανώς» και πάλι οι μετανάστες και τα –από κάθε άποψη- εντελώς απροστάτευτα από το κενό του νόμου, παιδιά τους

Μετά την εκδήλωση θα ακολουθήσει καλλιτεχνικό πρόγραμμα και λαϊκή γιορτή με μουσικές και χορούς από μεταναστευτικά συγκροτήματα.

Όχι στο ρατσισμό από την κούνια

Η δοκιμασία και η δύναμη των αξιωμάτων

2009-05-14T12:47:00.019+03:00

Άρθρο του Μ.Δ. Ευσταθίου Λιακοπούλου που αναρτήθηκε στο «Ελληνικό Τεκτονικό Φόρουμ» τον Ιανουάριο του 2009

Ο σοφός συγκατανεύει ενίοτε
εις το να αποδεχθεί τίτλους.
Μόνον ο ανόητος όμως φαντάζεται
ότι έχουν αυτοί πραγματική αξία.
Goldsmith

Τα εσωτερικά συστήματα -και σαν τέτοιο βλέπω τον τεκτονισμό- έχουν πάντα δικλείδες ασφαλιστικές ή παγίδες με τις οποίες αποβάλλουν ή συλλαμβάνουν τους παρείσακτους. Έχουν δηλαδή πέρα από τις συμβατικές μυήσεις και «ουσιαστικές» και μη επισημασμένες «δοκιμασίες» γι’ αυτούς που πρέπει να ταλανισθεί περισσότερο και να βεβαιωθεί η «ψυχική τους αντοχή». Και οι δοκιμασίες αυτές δεν έχουν φυσικά καμιά ομοιότητα με τους εξωτερικούς τύπους μύησης των διαφόρων βαθμών.

Μια από τις πιο περίτεχνες δοκιμασίες στις οποίες υποβάλλει τα μέλη του ο Τεκτονισμός -και μάλιστα με άνεση χρόνου και με αυξανόμενη ένταση- είναι τα αξιώματα, οι τιμές και οι τίτλοι. Ενεργούν ακριβώς όπως οι λάγνες οπτασίες σ’ έναν ασκητή, όπως οι πειρασμοί του Αγίου Αντωνίου στην έρημο του Σινά.

Πραγματικά προβληματίζει και δημιουργεί σύγχυση στον «αδαή» αυτή η φαινομενική αντίφαση που υπάρχει στον τεκτονισμό και που έχει γίνει και αντικείμενο καυστικών σχολών από μέρους των πολεμίων του.

Από τη μια μεριά ο τεκτονισμός είναι ένα σύστημα που διακηρύσσει και απαιτεί από τα μέλη του να υπηρετούν επίμονα την απλότητα, τη μετριοφροσύνη και τη σεμνότητα, είναι ένα σύστημα που διδάσκει τους νεοεισερχόμενους πώς να αντιστέκονται στην επίδειξη, την κουφότητα και την ματαιοδοξία του έξω κόσμου και τα μαθαίνει ή τουλάχιστον προσπαθεί να τα μάθει να στοχεύουν και να επιδιώκουν να συλλάβουν την ουσία των πραγμάτων που είναι πέρα και πάνω από τα φαινόμενα.

Κι από την άλλη μεριά έχει θεσμοθετήσει μία πληθώρα αξιωμάτων που τα περισσότερα από το οποία, πέρα από το ότι είναι αναχρονιστικά, είναι και περιττά ή νεκρά (Σημαιοφόρος, Σφραγιδοφύλαξ, Αρχιτρίκλινος, Καγκελάριος, κ.λ.π). Χρησιμοποιεί επίσης μια σειρά από τίτλους όπως Ένδοξος, Σεβάσμιος, Κραταιότατος, Σοφώτατος, Τρις ισχυρός κ.λ.π. που είναι πολύ εύκολο να θεωρηθούν ότι υπερβαίνουν τα όρια του ανεκτού και δημιουργούν τον κίνδυνο να παρεξηγηθούν ακόμα και από εμάς τους ίδιους.

Παράλληλα ο θεσμός έχει καθιερώσει τιμές μετά βαΐων και κλάδων, χαλύβδινες αψίδες, χειροκρουσίες, πομπές και αστέρες και έχει φορτώσει τα στήθη των τεκτόνων με παράσημα, με μετάλλια, με διάσημα, με αναμνηστικά, με περιλαίμια, με ταινίες κ.λ.π.
Και όταν οι άνθρωποι έχουν τον κοινό νου και μια επαφή με την γύρω τους πραγματικότητα, τα δέχονται όλα αυτά σαν ένα εργαλείο του συστήματος και προσπαθούν να συλλάβουν το εσώτερο νόημα και την απώτερη σκοπιμότητά τους.

Όταν οι Τέκτονες έχουν πάρει από τον έξω κόσμο μια ουσιαστική καταξίωση, όταν μεταφέρουν ένα ειδικό βάρος μέσα τους καθώς μπαίνουν στις τεκτονικές στοές, αυτό είναι αρκετό για να σταθμίσει τα εξωτερικά αυτά μέταλλα. Αυτή η βεβαιότητα τους κάνει να μη χάσουν την ισορροπία τους καθώς βαδίζουν με τον ασταθή βηματισμό του εταίρου πάνω στο μωσαϊκό δάπεδο.

Ο αληθινά μυημένος φέρει τα αξιώματα αυτά μόνο σαν πρόσθετα βάρη και καθήκοντα, αποφεύγει να τα προβάλει όσο το δυνατόν και τα αποθέτει με την ίδια σεμνότητα με την οποία τα έχει αναλάβει. Και όχι μόνο αυτό. Έχει χρέος με σοφία και επιδεξιότητα να προετοιμάσει εκείνους που θα τον διαδεχτούν. Και τα παραδίδει με μεγάλη ανακούφιση και ευδαιμονία, γιατί έτσι προετοιμάζεται να δεχτεί τη μεγάλη μύηση του θανάτου, κατά τη στιγμή της οποίας πρέπει να δείξει την ίδια συμπεριφορά.

Τα τεκτονικά αξιώματα όχι μόνο δεν συγκρίνονται με την οποιαδήποτε κοσμική εξουσία από την οποία φαίνεται απλώς ότι είναι δάνεια (κανείς τελικά δεν μπορεί να αποφανθεί ποιος δάνεισε ποιόν) όχι μόνο δεν αναφέρονται σε φυσικές καταστάσεις ή ιδιότητες αλλιώς θα ήταν πρόκληση να προσφωνείται Τρις Ισχυρός ένας γέρων όχι μόνον δεν αποπνέουν αυθεντία εξωτερική και επιβολή, αλλά κυρίως είναι συνεχείς και σκληρές υπομνήσεις της φυσικής, της ηθικής και της πνευματικής μας ατέλειας και καυστικές αναφορές σε εκείνο στο οποίο κάποτε πρέπει να φτάσουμε.

Ο τίτλος του «Σεβάσμιου» σε παρακολουθεί σε όλες τις εκδηλώσεις σου και σου θυμίζει την ανθρώπινη αξιοπρέπεια που είναι ο κλήρος και η δικαίωση του κάθε όντος.
Τα αξιώματα είναι βάρη ασήκωτα, τα αξιώματα μας κραυγάζουν συνεχώς, όπως κραύγαζε ο δούλος πίσω από το άρμα του Καίσαρα που πήγαινε να τον εξαπατήσει την ώρα του θριάμβου του, η ματαιοδοξία, ότι είμαστε μικροί, ανόητοι και θνητοί.

Η ευθεία πάνω στο μωσαϊκό δάπεδο που χωρίζει τις μέλαινες από τις λευκές ψηφίδες και που πρέπει να βαδίσει κάποτε ο μύστης, είναι τόσο στενή όσο και η πύλη του θανάτου. Τα αξιώματα, ούτε στην ιδεατή τους μορφή δεν μπορούν να διέλθουν απ’ αυτή.

Αντίθετα, ο κούφος άνθρωπος γοητεύεται από τη λάμψη των αξιωμάτων και μόνο, σέρνεται επίμονα προς αυτά, είναι έτοιμος να υποστεί ταπεινώσεις και προσβολές για να τα αποκτήσει. Όταν το σύστημα είναι χαλαρό, η επιμονή και η φορτικότητα αποδίδουν και τα αξιώματα, καθώς οι σεμνοί τα αποποιούνται, παραδίδονται στους επιτήδειους και τους ματαιόδοξους.
Κι αυτοί αρπάζονται κυριολεκτικά απ’ αυτά, τους δίνουν κοσμική διάσταση και αξία, γιατί ποτέ δεν τη γεύτηκαν στον έξω κόσμο και ταυτίζονται με τα φτηνά τους γνωρίσματα.
Μεταβάλλουν άρδην στάση και συμπεριφορά και από αυλοκόλακες γίνονται αλαζόνες και απρόσιτοι.

Στο επόμενο στάδιο αυτοδιορίζονται οι μεγάλοι προστάτες και οι αυστηροί τηρητές δήθεν μιας παράδοσης που φυσικά αγνοούν και βλέπουν παντού και υποψιάζονται σφετεριστές του θρόνου τους και συνωμότες. Έτσι με τον ευκολότερο τρόπο χαρακτηρίζουν σαν αιρετικούς και ανορθόδοξους όποιους υποψιαστούν σαν πιθανούς μνηστήρες του μεγαλείου τους.
Όταν λοιπόν δεν υπάρχει μέσα μας έρμα πολύτιμο, όταν έχουν επικαθήσει στη συνείδησή μας και αποτυπωθεί σαν συμπλέγματα και κηλίδες, η ημιμάθεια, η αλαζονεία και ο εγωισμός, τα αποψιλωμένα από κάθε ουσιαστικό περιεχόμενο πια αυτά αξιώματα και στοιχεία παρουσιάζουν την άλλη τους, την τιμωρό ιδιότητα, γίνονται αληθινοί καταλύτες, εναύσματα παθών, βάρη δυσβάστακτα, μεγεθυντές ασχημιών ή σκηνοθέτες κωμικών καταστάσεων. Και όχι μόνο αυτό.
Αλλά με βεβαιότητα, όταν οι παρείσακτοι πληθυνθούν και από ένστικτο συσπειρωθούν και δημιουργήσουν κατεστημένες ομάδες μια μετατόπιση του κέντρου βάρους του συστήματος προκαλείται που το καταντάει θεατρικά κακόμοιρο, εξώστροφο και ανενεργό. Τότε του αποστερεί την αυθεντία και την παράδοση που το προστατεύουν.
Έτσι όταν το όριο του ανεκτού ξεπεραστεί, πυροδοτούνται αντιδράσεις αλυσιδωτές, τα αξιώματα προκαλούν θλιβερά παραληρήματα στήνουν ανεμόμυλους που βασανίζουν και φοβίζουν τους άμοιρους Δον Κιχώτες που τα υπηρετούν.

Αυτή η γενικώτερη πια ανισορροπία που έχει δημιουργηθεί φορτίζει κατά κανόνα οριακά το σύστημα και το οδηγεί τελικά σε μια τραγωδία και ενδεχόμενα σε μια κάθαρση.
Αυτός είναι ο μόνος σωτήριος και λειτουργικός λόγος για τον οποίο υπάρχουν τόσα πολλά και επάλληλα αξιώματα στον Τεκτονισμό.

Από τον "αντιγραφέα":

Θέλοντας να προλάβω πιθανές αντιρρήσεις, που θα αφορούν στο πρόσωπο του Ευσταθίου Λιακοπούλου και την αμφιλεγόμενη πορεία του στον Ελληνικό Τεκτονισμό, θα υπενθυμίσω την μεγάλη αλήθεια που έγραψε ο Oscar Wilde στο «Πορτραίτο του Ντόριαν Γκρέη»:

«Η αξία μιας ιδέας δεν έχει την παραμικρή σχέση με την ειλικρίνεια του ανθρώπου που την εκφράζει».

Caementarius

Η Απολογία του Καλιόστρο

2009-05-09T15:30:00.006+03:00

Δεν ανήκω σε καμία εποχή, σε κανένα τόπο• εκτός του χρόνου και του διαστήματος το Πνευματικό μου Ον ζει την αιώνια ύπαρξη του και, αν βυθισθώ μέσα στην σκέψη μου, ανερχόμενος την διαδρομή των αιώνων, αν εκτείνω το πνεύμα μου προς ένα τρόπο υπάρξεως, απομακρυσμένο από εκείνον που εσείς αντιλαμβάνεσθε, καθίσταμαι εκείνος που επιθυμεί.

Συμμετέχοντας ενσυνείδητα στο Απόλυτο Ον, προσαρμόζω την δράση μου σύμφωνα με τον κύκλο που με περιβάλλει.
Το όνομα μου είναι εκείνο του λειτουργήματος μου και το επιλέγω καθώς και το λειτούργημά μου, γιατί είμαι ελεύθερος.
Πατρίδα μου είναι εκείνη που σταματώ στιγμιαία το βήμα μου.

Αν θέλετε, ας τοποθετήσετε τον εαυτό σας στο χθες, μετρώντας τα χρόνια που έζησαν οι πρόγονοι σας, οι οποίοι σας είναι ξένοι• ή, τοποθετήστε τον εαυτό σας στο αύριο, με την αλαζονική ψευδαίσθηση ενός μεγαλείου που ίσως δεν θα είναι ποτέ δικό σας.
Εγώ είμαι εκείνος που είναι. Γεννήθηκα όχι από τη σάρκα αλλά από το πνεύμα.

Το όνομά μου, που είναι για εμένα κι από εμένα, είναι αυτό που διάλεξα για να εμφανίζομαι ανάμεσά σας, είναι αυτό που διεκδικώ.
Εκείνο που μου δόθηκε στη γέννησή μου, εκείνο με το οποίο με αποκαλούσαν στα νιάτα μου, σαν εκείνα από άλλες εποχές και άλλους τόπους, δεν τα πήρα μαζί μου, απορρίπτοντάς τα, όπως θα απέρριπτα τα παλιά ρούχα• τώρα πια είναι άχρηστα.

Ιδού εγώ, Ευγενής και Ταξιδευτής. Ομιλώ και η ψυχή σας τρέμει, αναγνωρίζοντας αρχαίους λόγους• μια φωνή μέσα σας, από καιρό σιγασμένη, ανταποκρίνεται στην έκκληση της δικής μου φωνής.
Δρω και η ειρήνη επανέρχεται στις καρδιές σας, η υγεία στο σώμα σας, η ελπίδα και το θάρρος στις ψυχές σας.

Όλοι οι άνθρωποι είναι αδελφοί μου, όλοι οι τόποι μου είναι προσφιλείς, τους διατρέχω ώστε το Πνεύμα να μπορέσει να κατέβει και να βρει ένα δρόμο προς εσάς.

Από τους ηγεμόνες, των οποίων σέβομαι την εξουσία, δεν ζητώ τίποτε παρά μόνο τη φιλοξενία στην επικράτειά τους κι όπου αυτή μου προσφέρεται περνώ, κάνοντας όσο περισσότερο καλό μπορώ, αλλά απλά περνώ. Δεν είμαι λοιπόν ένας Ευγενής Ταξιδευτής ;

Όπως ο νότιος άνεμος, όπως το εκθαμβωτικό φως του μεσημεριανού ήλιου, που χαρακτηρίζει την πλήρη γνώση των πραγμάτων και την ενεργό επικοινωνία με το Θεό, κατευθύνομαι προς Βορρά, στην καταχνιά και το κρύο, αφήνοντας πίσω μου κομμάτια του εαυτού μου, εξαντλώντας και ελαττώνοντας τις δυνάμεις μου σε κάθε στάση, αλλά αφήνοντας σε σας λίγη λάμψη, λίγη ζέστη, λίγη δύναμη μέχρις ότου θα φθάσω στο τέλος του ταξιδιού μου, την ώρα που το Ρόδο θ' ανθίζει πάνω στο Σταυρό.

Είμαι ο Καλιόστρο.

Η Σιγή

2009-05-07T13:03:00.007+03:00

Μια Φλόγα είναι η ψυχή του ανθρώπου• ένα πύρινο πουλί, πηδάει από κλαρί σε κλαρί, από κεφάλι σε κεφάλι, και φωνάζει: "Δεν μπορώ να σταθώ, δεν μπορώ να καώ, κανένας δεν μπορεί να με σβήσει!"

Δέντρο φωτιά γίνεται ολομεμιάς το Σύμπαντο. Ανάμεσα από τους καπνούς κι από τις φλόγες, αναπαμένος στην κορυφή της πυρκαγιάς, κρατώ αμόλευτο, δροσερό, γαλήνιο, τον καρπό της φωτιάς, το Φως.

Από την αψηλή τούτη κορυφή κοιτάζω την κόκκινη γραμμή που ανηφορίζει• τρεμάμενο αιματερό φωσφόρισμα, που σούρνεται σαν έντομο ερωτεμένο μέσα από τους αποβροχάρικους γύρους του μυαλού μου.

Εγώ, ράτσα, άνθρωποι, γης, θεωρία και πράξη, Θεός, φαντάσματα από χώμα και μυαλό, καλά για τις απλοϊκές καρδιές που φοβούνται, καλά για τις ανεμογγάστρωτες ψυχές που θαρρούν πως γεννούνε.

Από που ερχόμαστε; Που πηγαίνουμε; Τι νόημα έχει τούτη η ζωή; φωνάζουν οι καρδιές, ρωτούν οι κεφαλές, χτυπώντας το χάος.

Και μια φωτιά μέσα μου κίνησε ν’ απαντήσει. Θα ’ρθει μια μέρα, σίγουρα, η φωτιά να καθαρίσει τη γης. Θα ’ρθει μια μέρα, σίγουρα, η φωτιά να εξαφανίσει τη γης. Αυτή είναι η Δευτέρα Παρουσία.

Μια γλώσσα πύρινη είναι η ψυχή κι αγλείφει και μάχεται να πυρπολήσει τον κατασκότεινο όγκο του κόσμου. Μια μέρα όλο το Σύμπαντο θα γίνει πυρκαγιά.
Η φωτιά είναι η πρώτη κι η στερνή προσωπίδα του Θεού μου. Ανάμεσα σε δυο μεγάλες πυρές χορεύουμε και κλαίμε.

Λαμποκοπούν, αντηλαρίζουν οι στοχασμοι και τα κορμιά μας. Γαλήνιος στέκουμαι ανάμεσα στις δυο πυρές κι είναι τα φρένα μου ακίνητα μέσα στον ίλιγγο και λέω:
Πολύ μικρός είναι ο καιρός, πολύ στενός είναι ο τόπος ανάμεσα στις δυο πυρές, πολύ οκνός είναι ο ρυθμός ετούτος της ζωής• δεν έχω καιρό, δεν έχω τόπο να χορέψω! Βιάζουμαι!

Κι ολομεμιάς ο ρυθμός της γης γίνεται ίλιγγος, ο χρόνος εξαφανίζεται, η στιγμή στροβιλίζεται, γίνεται αιωνιότητα, το κάθε σημείο -θες έντομο, θες άστρο, θες Ιδέα• γίνεται χορός.

Ήταν φυλακή, κι η φυλακή συντρίβεται κι οι φοβερές δυνάμες μέσα λευτερώνουνται και το σημείο δεν υπάρχει πια!

Ο ανώτατος αυτός βαθμός της άσκησης λέγεται: Σιγή. Όχι γιατί το περιεχόμενο είναι η ακρότατη άφραστη απελπισία για η ακρότατη άφραστη χαρά κι ελπίδα. Μήτε γιατί είναι η ακρότατη γνώση, που δεν καταδέχεται να μιλήσει, για η ακρότατη άγνοια, που δεν μπορεί.

Σιγή θα πει: Καθένας, αφού τελέψει τη θητεία του σε όλους τους άθλους, φτάνει πια στην ανώτατη κορφή της προσπάθειας• πέρα από κάθε άθλο, δεν αγωνίζεται, δε φωνάζει• ωριμάζει αλάκερος σιωπηλά, ακατάλυτα, αιώνια με το Σύμπαντο.

Αρμοδέθηκε πια, σοφίλιασε με την άβυσσο, όπως ο σπόρος του αντρός με το σπλάχνο της γυναίκας.

Είναι πια η άβυσσο η γυναίκα του και τη δουλεύει, ανοίγει, τρώει τα σωθικά της, μετουσιώνει το αίμα της, γελάει, κλαίει, ανεβαίνει, κατεβαίνει μαζί της, δεν την αφήνει!

Πώς μπορείς να φτάσεις στο σπλάχνο της άβυσσος και να την καρπίσεις; Αυτό δεν μπορεί να ειπωθεί, δεν μπορεί να στριμωχτεί σε λόγια, να υποταχτεί σε νόμους• καθένας έχει και τη λύτρωση τη δική του, απόλυτα ελεύτερος.
Διδασκαλία δεν υπάρχει, δεν υπάρχει Λυτρωτής που ν’ ανοίξει δρόμο. Δρόμος ν’ ανοιχτεί δεν υπάρχει.

Καθένας, ανεβαίνοντας απάνω από τη δική του κεφαλή, ξεφεύγει από το μικρό, όλο απορίες μυαλό του.

Νίκος Καζαντζάκης (Ασκητική)

Ο Τάφος και το Θέατρο

2009-05-04T18:06:00.012+03:00

Παρασκευή 15 Μαΐου 2009

Ομιλία Ιορδάνη Πουλκούρα με θέμα:

"Ο Τάφος και το Θέατρο"

Είσοδος ελεύθερη - Ώρα 20:00μμ

Θεοσοφική Εταιρεία εν Ελλάδι

Βουκουρεστίου 25, Αθήνα

Τηλ. 210 3620702

www.theosophicalsociety.gr

Power and the Passion

2009-05-02T17:18:00.027+03:00

Το Power and the Passion είναι ένα εκπληκτικό concept album, του γερμανικού rock group Eloy που κυκλοφόρησε το 1975.
Οι Eloy, που πήραν το όνομα τους από το έργο του H.G.Wells "Η Μηχανή του Χρόνου", σχηματίστηκαν το 1969 και, με διάφορες αλλαγές στην σύνθεσή τους, έπαιζαν μέχρι την διάλυση τους, το 1984. Έκτοτε ξαναβρέθηκαν σποραδικά, τη δεκαετία του ’90, για ηχογραφήσεις και ζωντανές εμφανίσεις.

Journey Into 1358
In this lonely room
Where my father plays with science
On some hair-brained scheme
He lives in a dream
But he can't do much for me now

I've spent all my life
Eating knowledge at school
Driven hard to pass exams like a fool
But now they're all behind me
Success has come to remind me
Where do I go from here?

Hey, what's this, I'm disappearing
Seeing strange things, hey, what's happening?
I don't understand what it's meant to be
Is it something in my drink or is it me?

What are all these things around me
I'm coming down, I'm coming down
Surrealistic sights surround me
I'm coming down, I'm coming down
And who's that smart chick over there?
But they're old-fashioned clothes to wear!

Love Over Six Centuries
I'll tell you who I am and whence I came
It's not going to be easy to explain
My body has returned, my mind is all at sea
Will you tell me who you are
And where we're meant to be?

She answers in a gentle lilting style
Says little but speaks volumes with a smile
With a sparkle in her eye, she takes me by the hand
'Come with me, I'll answer all I can'.

Dialogue:
Jamie: April, 1358...Paris...I don't understand any more...
my name is Jamie...and mine is a strange story...
one which even I don't fully understand...my father is a scientist...
and he has been experimenting with time-eroding drugs...
well, I was sitting in his work-room...
it was late at night...
and I was thinking...you know, about me and my future...
'cause I've just left school...and I don't know what I want to do...
I must have somehow taken the drug... and landed up here.

Jeanne: My name is Jeanne....let me tell you my story...
my father owns many acres around here...
which are farmed by peasants...whom he rules with an iron hand...
the neighbouring landlord's even worse...
and I'm supposed to marry his son...
that's not my choice... you know the saying: 'Like father, like son'.

Jamie: Well, I see we've both got our problems... perhaps we can help each other...
I've got something here....lots of my friends smoke it...
I don't suppose you know it...
try it, it helps at times like these...

Jeanne: Oh, what a beautiful feeling...
everything's shimmering in the twilight...
look at that sunset...I've never seen such colours before...
it all seems suspended in eternity... I wish moments like these would last forever...
I'm not worried any more...
what are you thinking?

Jamie: I can't think at the moment...let's just enjoy it.

Somehow we must stay together
Lifelong friend, my lifelong friend Love like ours will last forever
Never end, and never end
We'll somehow wipe away our fears
And find a way to bridge the years.

Mutiny
Your father told me I can stay
But he mistrusts my unfamiliar ways:
He wants to use the things I've learnt
Six hundred years of knowledge sorely earned
But if we can stay together,
I don't mind the things he tells me:
Of defending him in mutiny, I don't care, if you're there, I don't care

On the farms they've made a stand
Against the hated iron hands, they're uniting
They're backed by everyone in town
And I must ride to beat them down,
how they're fighting:
But I understand their cause
To fight against the laws, they're right
I promised to the end and fight
The hatred's there in their eyes,
They'll break his might
it's no surprise if they do it:
But I must take the other side
And somehow learn to stand and fight
and come through it:
Though there's little chance
That I beat bow and lance, I must
Our love drives me on
For you're the only one I can trust.

Imprisonment
I'm sitting here in my empty cell,
it's dark and drab and damp.
They throw me crusts to eat
Drink water from the well.
I was playing my part in this dreadful war
when someone ran me through:
They bound me up in chains,
and that's the last I knew.

The guards are watching day and night
and they observe each move I make
I wonder if they'll let me out alive -
I know there's no way to escape

I know the feeling of dejection:
To be imprisoned for no crime
So God please take me out of here
You are my one hope at this time.

Why are those people shouting?
Is the battle lost or won?
Now the footsteps of the guards -
will my chains be tightened or undone?

Daylight
Daylight, back to daylight,
see the sun break through the trees
Daylight, back to daylight,
turning darkness into peace
Daylight, daylight, freedom once again
Daylight, daylight, farewell to the chains
Living can be easy if you take life in your stride
I see new horizons push my loneliness aside.

Thoughts of home
Though I don't want to play with magic
There's nothing else to do
I wish that I was home again, sitting there with you
I've heard that there across the valley
lives a weird old man possessed with devilry
in secrecy
The wise magician he alone
Can find a way to take us both back home.

The Zany Magician
Welcome to my catacomb, pull up a tomb, sit down
This is the brew, try it, it's new
I've been waiting for you, just you drink this...

The wings of a bat, the blood of a cat, the skin of a rat,
it does taste nice...

You'll forget where you've been,
forget what you've seen,
you won't feel a thing, you just
Drink it all down, your heart will pound,
see you around,
HAVE A PLEASANT JOURNEY!

Back into the present
Back into the present, it's different since I've been away:
War and desolation, it's getting worse with every day
Even back in 1358,
people had to fight to keep things straight.
Waiting in the disco, tell my friends just what I've seen
They won't believe my story when I tell them where I've been
Smoke and lights and music blow my mind
Must go somewhere quiet to unwind.

The Bells of Notre Dame
It seems like a dream that's come to an end
But it still carries on,
I don't know what to think, it's unreal
The world seems to start outside of my body
I don't know what I feel.
In these four hallowed walls
the peal of the bells remind me
of my journey through time
but Jeanne still remains in my memory
I wish she were with me,
I need her here.

Ήλιος ο Πρώτος

2009-04-30T16:36:00.025+03:00

Με τι πέτρες τι αίμα και τι σίδερο
και τι φωτιά είμαστε καμωμένοι
ενώ φαινόμαστε από σκέτο σύννεφο
και μας λιθοβολούν και μας φωνάζουν Αεροβάτες
το πώς περνούμε τις μέρες και τις νύχτες μας
ένας Θεός το ξέρει

Φίλε μου όταν ανάβ’ η νύχτα την ηλεχτρική σου οδύνη
βλέπω το δέντρο της καρδιάς που απλώνεται
Τα χέρια σου ανοιχτά κάτω από μιαν Ιδέα ολόλευκη
που όλο παρακαλείς
κι όλο δεν κατεβαίνει
χρόνια και χρόνια
Εκείνη εκεί ψηλά εσύ εδώ πέρα

Κι όμως του πόθου τ’ όραμα ξυπνάει μια μέρα σάρκα
κι εκεί όπου πριν δεν άστραφτε παρά γυμνή ερημιά
τώρα γελάει μια πολιτεία ωραία καθώς τη θέλησες
Κοντεύεις να τη δεις σε περιμένει
Δώσε το χέρι σου να πάμε πριν η Αυγή
την περιλούσει με ιαχές θριάμβου

Δώσε το χέρι σου -πριν συναχτούν πουλιά
στους ώμους των ανθρώπων και το κελαηδήσουνε
πως επιτέλους φάνηκε να ’ρχεται από μακριά
η ποντοθώρητη παρθένα Ελπίδα
Πάμε μαζί κι ας μας λιθοβολούν
κι ας μας φωνάζουν Αεροβάτες
Φίλε μου όσοι δεν ένιωσαν ποτέ με τι
σίδερο με τι πέτρες τι αίμα και τι φωτιά
χτίζουμε ονειρευόμαστε και τραγουδούμε

Οδυσσέας Ελύτης (Ήλιος ο Πρώτος -XVI-)

Καπνισμένο Τσουκάλι

2009-04-28T16:30:00.030+03:00

Ο υπότιτλος του ιστολογίου: "γιατί εμείς δεν τραγουδάμε για να ξεχωρίσουμε αδελφέ μου απ' τον κόσμο, εμείς τραγουδάμε για να σμίξουμε τον κόσμο" είναι ένας στίχος από το "Καπνισμένο Τσουκάλι" του στοχαστή, του αγωνιστή, του διχασμένου και διπλού -όπως είχε πει ο ίδιος- ποιητή, Γιάννη Ρίτσου.

Το "Καπνισμένο Τσουκάλι" μελοποιήθηκε το 1975 από τον Χρήστο Λεοντή και το ερμήνευσαν ο Νίκος Ξυλούρης και η Τάνια Τσανακλίδου, όμως η φορτισμένη πολιτικά και κοινωνικά εποχή (μόλις λίγους μήνες από την μεταπολίτευση) επέβαλε τελικά, την μονοσήμαντη ανάγνωση του έργου.

Στο "Καπνισμένο Τσουκάλι" ο Ρίτσος, όπως κι ο Καζαντζάκης στην "Ασκητική", παλεύει με τον "παλιό άνθρωπο", αυτόν που έχει μάθει να ζει φοβισμένος στις σκιές με γυρισμένη την πλάτη στο Φως.

Ο Ρίτσος ήταν μοναχικός, χωρίς όμως αυτό να σημαίνει πως δεν αγαπούσε τη ζωή. Αντίθετα, την αγαπούσε, κι όχι από ένστικτο όπως οι περισσότεροι από εμάς, αλλά συνειδητά• όπως κι ο Καζαντζάκης έτσι κι αυτός, πάλεψε κι έμαθε ν’ αγαπάει τη ζωή και τον άνθρωπο, αλλά και να μη φοβάται το χρόνο και το θάνατο.

Αποσπάσματα από το "Καπνισμένο Τσουκάλι"

Η καρδιά μου είναι τώρα ένα φαρδύ χωματένιο τσουκάλι,
που μπήκε πολλές φορές στη φωτιά,
που μαγείρεψε χιλιάδες φορές για τους φτωχούς για τους ξωμάχους,
για τους περατάρηδες για τους εργάτες και για τις πικρές μανάδες τους,
για τον πεινασμένο ήλιο,
για τον κόσμο-ναι για όλο τον κόσμο ένα φτωχό, καπνισμένο μαυρισμένο τσουκάλι,
που κάνει καλά τη δουλειά του.
Και τούτο το τσουκάλι βράζει, βράζει τραγουδώντας.

(…)
Λοιπόν παιδιά μου συλλογιέμαι τώρα
να βρω μια λέξη να ταιριάζει
στο μπόι της λευτεριάς.
Μήτε πιο ψηλή μήτε πιο κοντή.
Λοιπόν παιδιά μου συλλογιέμαι τώρα
να βρω μια λέξη
να ταιριάζει στο μπόι της λευτεριάς.
Το περίσσιο είναι ψεύτικο,
το λιγοστό είναι ντροπαλό
κι εγώ δεν το ‘χω σκοπό
να καμαρώσω
για τίποτα πιότερο,
για τίποτα λιγότερο
από άνθρωπος.
(…)
Εδώ είναι ένα φως αδελφικό,
απλά τα χέρια και τα μάτια.
Εδώ δεν είναι να 'μαι εγώ πάνω από σένα,
ή εσύ πάνω από μένα.
Εδώ είναι να 'ναι ο καθένας μας
πάνω από τον εαυτό του.
Εδώ είναι ένα φως αδελφικό,
που τρέχει σαν ποτάμι
δίπλα στον μεγάλο τοίχο.
Αυτό το ποτάμι το ακούμε
ως και μέσα στον ύπνο μας.
Κι όταν κοιμόμαστε,
το 'να μας χέρι κρεμασμένο απ' όξω απ' την κουβέρτα,
βρέχεται μέσα σε τούτο το ποτάμι.
(…)
Και να αδελφέ μου
που μάθαμε να κουβεντιάζουμε
ήσυχα, ήσυχα κι απλά.
Καταλαβαινόμαστε τώρα
δε χρειάζονται περισσότερα.
Κι αύριο λέω θα γίνουμε
ακόμα πιο απλοί.
Θα βρούμε αυτά τα λόγια
που παίρνουνε το ίδιο βάρος
σ' όλες τις καρδιές,
σ' όλα τα χείλη,
έτσι να λέμε πια
τα σύκα-σύκα
και τη σκάφη-σκάφη.
Κι έτσι που να χαμογελάνε οι άλλοι
και να λένε:
"Τέτοια ποιήματα
σου φτιάχνω εκατό την ώρα".
Αυτό θέλουμε κι εμείς.
Γιατί εμείς δεν τραγουδάμε
για να ξεχωρίσουμε, αδελφέ μου,
απ' τον κόσμο.
Εμείς τραγουδάμε
για να σμίξουμε τον κόσμο.

Cupitor et Peregrinus

2009-04-27T12:03:00.020+03:00

(...) Ποτέ δε θα πάψουμε να εξερευνούμε
και το τέλος ολόκληρης της εξερεύνησής μας
θα είναι ότι θα φτάσουμε εκεί απ’ όπου ξεκινήσαμε
και θα γνωρίσουμε το μέρος για πρώτη φορά,
μέσα από την άγνωστη, αλησμόνητη πύλη
όταν το μόνο που θα ‘χει μείνει στη γη ν’ ανακαλύψουμε
είναι αυτό που κάποτε ήταν η αρχή (...)

T.S. Eliot (Little Gidding, από τη συλλογή Τέσσερα Κουαρτέτα)